พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย นิยาย บท 289

“ก็ได้ เข้าไปพักผ่อน ข้าจะอยู่ห้องข้าง ๆ มีเรื่องอะไรเรียกข้าได้ตลอดเวลา”

ลั่วหลันผงกหัวอย่างหนัก “ไปเถอะ ข้าก็จะเข้าไปดูเสี่ยวจื้อ”

พูดจบ นางก็ยิ้มเบา ๆ ให้เหลิ่งอวี้ ดึงมือของมาจากฝ่ามือของเขา หันหลังและเข้าไปในห้อง

พอปิดประตู นางก็พิงบนประตูทันที นางรู้สึกว่าตัวเองไร้เรี่ยวแรง ร่างกายเหมือนจะพังทลาย

แต่นางไม่อยากแสดงออกต่อหน้าเหลิ่งอวี้ นางกลัวเขาจะเป็นห่วง แบบนั้นเข้าคงไม่มีทางไปพักผ่อน

ยืนพักอยู่กับที่สักพัก นางถึงจะเดินเข้าไปในห้องผ่าตัด เห็นอัตราที่ผันผวนอย่างสม่ำเสมอบนเครื่องช่วยหายใจ ก็สบายใจขึ้นเล็กน้อย

นางนั่งอยู่ข้างเตียง มองเสี่ยวจื้อที่สวมหน้ากากออกซิเจน และพึมพำว่า

“พี่หญิงขอโทษเจ้า เจ้าต้องเข้มแข็ง พี่หญิงรู้ว่าเป็นเด็กเข้มแข็ง เจ้าต้องดีขึ้นแน่นอน เจ้ายังมีเรื่องอีกมากมายที่ต้องทำรู้หรือเปล่า?”

นางรู้ว่า นางพูดอะไรไปเสี่ยวจื้อก็ไม่มีทางตอบ นางสูดลมหายใจเข้าลึก หลังจากเปลี่ยนสารอาหารให้เสี่ยวจื้อแล้ว ถึงจะนอนบนเตียงพักผ่อนทางด้านข้าง ไม่นาน นางก็เข้าสู้เข้าฝัน

ในฝัน นางกลับไปยังชาติก่อน ยืนอยู่บนถนนที่เต็มไปด้วยคนแปลกหน้า นางรู้สึกสิ้นหวังมาก นางตามหาร่างของเหลิ่งอวี้ แต่หาไม่พบ

นางรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองราวกับถูกควันจนว่างเปล่า นางอยากจะตะโกนเรียกชื่อของเหลิ่งอวี้ แต่กลับพบว่าตัวเองอ้าปากไม่ได้

ทันใดนั้น นางก็เห็นร่างที่คุ้นเคยสองร่าง นั่นคือเหลิ่งอวี้ เขาจูงมือของเสี่ยวจื้อ สีหน้าของพวกเขาไร้ความรู้สึก หันหลังให้ตัวเอง และค่อย ๆ เดินห่างออกไป

“เหลิ่งอวี้…”

ในที่สุดนางก็ส่งเสียงออกมา และสะดุ้งตื่นขึ้นมาในเวลานี้

เมื่อเห็นห้องผ่าตัดที่คุ้นเคยรอบตัว นางก็หลับตาลงสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะลืมตาอีกครั้ง

นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในฝันเมื่อครู่ หน้าผากของนางก็มีเหงื่อออกเล็กน้อย

นางไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงฝันแปลก ๆ แบบนั้น ชัดเจนว่าเหลิ่งอวี้อยู่ที่ห้องข้าง ๆ ชัดเจนว่าเสี่ยวจื้ออยู่ตรงหน้าตัวเอง

นั่งอยู่บนเตียง นางสูดลมหายใจเข้าลึก คิดว่าเพราะตัวเองเห็นเสี่ยวจื้อถูกคนทำร้ายจนกลายเป็นแบบนี้ นางรู้สึกสิ้นหวังมาก ถึงได้ฝันร้ายแบบนี้กระมัง!

ลูบเหงื่อที่ซึมออกมาจากหน้าผากของตัวเอง นางลุกขึ้นและเดินมาข้าง ๆ เสี่ยวจื้อ จับมือของเขาขึ้นมาลูบเบา ๆ และเอามือวางบนชีพจรของเขา โชคดี ชีพจรของเขาเต้นแล้ว

มุมปากของนางยกยิ้มเล็กน้อย รู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าของนางก็ผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย

……

เหลิ่งจื่ออันเห็นท่าทีจริงใจของฝ่าบาท ก็เปลี่ยนความโกรธของเมื่อวาน ถอนหายใจ และตอบด้วยเสียงหนักแน่นว่า

“หากเรื่องนี้เป็นดั่งแม่ทัพหลิวพูด คนคนนั้นช่างน่ารังเกียจจริง ๆ หากสืบรู้ตัวตนของเขาแล้ว ต้องแยกร่างของเขาด้วยม้าห้าตัว เพื่อปลอบโยนลูกชายข้าซึ่งได้รับความทุกข์ทรมาน”

เอ่ยถึงเสี่ยวจื้อ ใบหน้าของเขาก็มืดมนลงทันที

ฝ่าบาทเห็นแบบนั้น ก็ซักถามด้วยความเป็นห่วงว่า “ทางอวี้หวังเฟยเป็นอย่างไรบ้าง”

เหลิ่งอวี้รู้ว่า ฝ่าบาทอยากถามเรื่องของเสี่ยวจื้อ เขายกมือจับกำปั้นและตอบว่า

“ทูลเสด็จพ่อ รักษาชีวิตของเสี่ยวจื้อเอาไว้ได้ชั่วคราวแล้ว ส่วนจะฟื้นเมื่อไหร่นั้น ยังไม่ทราบได้ แต่ลั่นเอ๋อร์จะรักษาอย่างสุดกำลัง เพื่อให้เสี่ยวจื้อฟื้นขึ้นมาโดยเร็ว”

ได้ยินแบบนั้น ฝ่าบาทก็ถอนหายใจโล่งอก และพยักหน้าด้วยความปลื้มใจ “แบบนี้ก็ดี ครั้งนี้หากรักษาเสี่ยวจื้อหาย ข้าจะประทานรางวัลให้อวี้หวังเฟยอย่างงาม”

รางวัล ลั่วหลันไม่มีทางสนใจอยู่แล้ว ตอนนี้ทุกคนต่างหวังว่าเสี่ยวจื้อจะฟื้นขึ้นมาโดยเร็ว

พิธีบูชาบรรพบุรุษในวันปีใหม่จบลงอย่างลวก ๆ ไม่นานเหลิ่งอวี้เริ่มลงมือตรวจสอบเรื่องที่เสี่ยวจื้อถูกคนรัดคอจนขาดอากาศหายใจ

เขาตรวจสอบขันทีและนางกำนัลที่เข้าเวรและไม่ได้เข้าเวรในวันนั้นทั้งหมด ตรวจสอบมาหลายวันแล้ว ในที่สุดก็เจอขันทีกับนางกำนัลสองสามคนที่ตอนนั้นไม่มีพยานอยู่ข้างกาย และอธิบายไม่ได้ว่าตอนเสี่ยวจื้อเกิดเรื่องกำลังทำอะไรอยู่