พระชายาคือแพทย์อัจฉริยะ นิยาย บท 1182

เมิ่งฝูเอ๋อร์คิดว่าตนเองหูฝาดไป แต่หลี่หยวนเส้าได้พูดย้ำอย่างหนักแน่นขึ้นมาอีกรอบ

“ฝูเอ๋อร์ เจ้ายินดีจะแต่งงานกับข้าหรือไม่”

นางได้สติกลับมาทันที มองหลี่หยวนเส้าด้วยอาการตกใจและตะลึงงัน “หยวนเส้า ท่านเลอะเลือนไปแล้วหรือ เหนื่อยจนเกิดอาการป่วยใช่หรือไม่ ถ้าหากท่านไม่สบาย ข้าจะไปบอกท่านพ่อ ให้พาท่านไปหาหมอในเมืองเดี๋ยวนี้เลย”

พูดจบ เมิ่งฝูเอ๋อร์ก็ลุกขึ้นเดินไปยังประตูอย่างลุกลี้ลุกลน รู้สึกเวียนศีรษะไปหมดแล้ว

แต่แล้วในขณะที่นางรู้สึกเวียนหัวขึ้นมาจริงๆ เมื่อยืนได้อย่างมั่นคงอีกครั้งก็อยู่ในอ้อมอกของหลี่หยวนเส้าแล้ว

“ฝูเอ๋อร์ ข้าไม่ได้ป่วย แต่ถึงแม้จะป่วย นั่นก็เป็นอาการป่วยจากการคิดถึงเจ้า”

ใบหน้าด้านข้างของเมิ่งฝูเอ๋อร์แนบอยู่กับอกของหลี่หยวนเส้า รู้สึกถึงมือที่กอดเอวของตนเองไว้แน่น ความสนิทสนมที่เกินกว่าเพื่อนเช่นนี้ ทำให้นางรู้สึกร้อนผ่าวที่แก้มทั้งสองข้างราวกับถูกไฟลน

“ท่าน ท่านกำลังพูดเหลวไหลใช่ไหม ถ้าหากท่านไม่ได้ป่วย เช่นนั้นก็เป็นข้าที่ป่วย......ท่านจะ ท่านจะชอบข้าได้อย่างไร ข้าก็แค่หญิงบ้านนอก ไหนเลยจะคู่ คู่ควรกับท่าน......”

เมิ่งฝูเอ๋อร์พูดติดๆขัดๆ เอ่ยคำพูดออกมาไม่ต่อเนื่อง รู้สึกตื่นเต้นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

บนศีรษะมีเสียงหัวเราะต่ำของหลี่หยวนเส้าดังขึ้น “ช่างเป็นสาวน้อยที่โง่จริงๆ เจ้าใส่ใจ จิตใจดี ทั้งยังพยายามถึงเพียงนี้ ข้าจะไม่ชอบเจ้าได้อย่างไร”

“อีกอย่าง ตอนนี้ข้าก็เป็นแค่ผู้ชายยากคนหนึ่งที่ไม่มีอะไรเลย หากวิเคราะห์อย่างละเอียดแล้ว ยังไม่เหมาะสมที่จะเป็นเขยตระกูลเมิ่งเท่ากับพี่เจียหยางของเจ้าเลย”

อย่างน้อยจูเจียหยางก็มีบ้านมีที่ดิน ท่านปู่แท้ๆเป็นหัวหน้าหมู่บ้าน ความสัมพันธ์ของพี่น้องในครอบครัวรักใคร่กลมเกลียวกันดี ไม่เหมือนกับเขา จะแต่งงานแม้แต่งานเลี้ยงที่จะเชิญญาติพี่น้องมาร่วมฉลองก็จัดไม่ได้

เขาเข้าใจดี ตนเองสามารถเป็นที่ชื่นชอบของตระกูลเมิ่ง นอกจากเป็นเพราะรูปร่างหน้าตาแล้ว ก็เป็นเพราะความสามารถและความพยายามของเขา

นี่เป็นหมากเพียงตัวเดียวที่เขามีในตอนนี้

หัวใจของเมิ่งฝูเอ๋อร์เต้นแรงมาก หลังจากที่หายจากอาการตกตะลึง ได้ยินคำพูดตรงไปตรงมาและยอมรับเช่นนี้ ความรู้สึกที่พุ่งขึ้นมาในจิตใจคือความยินดีและหวานซึ้ง

“ท่านเอ่ยถึงพี่เจียหยางทำไม......”

เมิ่งฝูเอ๋อร์ไม่เข้าใจถึงความหึงหวงของเขาที่ซ่อนเอาไว้ในใจมาเนิ่นนาน เม้มปากก่อนจะพูดว่า “ยิ่งไปกว่านั้นสำหรับข้าแล้ว ท่านก็คือนกอินทรีบนท้องฟ้า ส่วนข้าเป็นแค่นกกระจอก......ท่านยินดีจะแต่งงานกับข้าจริงหรือ”

ในที่สุดนางก็อดไม่ได้ที่จะถามคำถามประโยคนี้ออกไปอีกครั้ง

หลี่หยวนเส้าถอนหายใจออกมาเบาๆ ในดวงตามีรอยยิ้มจนใจ

“เห็นทีแค่พูดคงไม่พอ อย่างไรเสียก็ต้องทำอะไรสักอย่างให้เจ้าเชื่อ”

พูดจบ เมิ่งฝูเอ๋อร์ก็รับรู้ได้ถึงสัมผัสอ่อนโยนชุ่มชื้นที่ริมฝีปาก ม่านตาของนางหดลง ร่างกายสั่นเทาขึ้นมา

หญิงสาวที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสาไหนเลยจะเป็นคู่ต่อสู้ของหลี่หยวนเส้าได้ ไม่ช้าก็อ่อนระทวยอยู่ในอ้อมอกเขาแล้ว ร่างอรชรอ้อนแอ้นซบอยู่บนร่างเขา ยืนไม่มั่นคง

“ฝูเอ๋อร์ ถ้าเจ้าไม่ปฏิเสธละก็ ข้าจะถือว่าเจ้าตอบตกลงที่จะแต่งงานกับข้าแล้ว”

“ประเดี๋ยวข้าจะไปหาท่านลุงกับท่านป้าเมิ่งด้วยตัวเอง กำหนดเรื่องการแต่งงานของเรา ในมือข้ายังมีเงินอยู่บ้าง ซื้อบ้านในหมู่บ้านเถาหยวนและแต่งเจ้าเข้าบ้านไม่ใช่ปัญหา”

“ข้าในตอนนี้ไม่สามารถจัดงานแต่งงานใหญ่โตให้เจ้าได้ แต่เจ้าโปรดจำไว้เสมอ หลี่หยวนเส้าจะทำให้เจ้ามีทุกสิ่งทุกอย่าง”

หลี่หยวนเส้าพูดออกมาทีละคำ น้ำเสียงเบามาก แต่ก็หนักแน่นมาก

เขาเป็นคนเช่นนี้เสมอมา ถ้าได้ตัดสินใจทำเรื่องใด ก็จะไม่เสียดายอะไรทั้งสิ้น เหมือนที่เขาต้องการจะแต่งงานกับเมิ่งฝูเอ๋อร์ ดีกับนางไปชั่วชีวิต

คำพูดของพระชายารัชทายาทยังคงวนเวียนอยู่ในหัว และหลี่หยวนเส้าเข้าใจดี ฝูเอ๋อร์ก็คือคนที่จะร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเขา จับมือเดินไปข้างหน้าพร้อมกัน

บนโลกนี้มีหญิงสาวที่กำเนิดจากครอบครัวยากจนมากมาย แต่ใช่ว่าทุกคนจะเป็นเหมือนเมิ่งฝูเอ๋อร์

หลี่เมิ่งเอ๋อร์ที่จะมาเยี่ยมพี่ชาย จึงเห็นภาพที่น่าตกตะลึงเข้า ตกใจจนต้องชะงักฝีเท้า

เมิ่งฝูเอ๋อร์ได้สติราวกับเพิ่งตื่นขึ้นมาจากความฝัน รีบผละออกจากอ้อมอกของหลี่หยวนเส้าราวกับโดนของร้อนลวกเท้า ใบหน้าแดงก่ำรีบจัดระเบียงเสื้อผ้าหน้าผม ควบคุมตัวเองไม่อยู่ไม่รู้จะเอาสองมือไปวางไว้ที่ไหน

“เมิ่ง เมิ่งเอ๋อร์......เป็นเจ้าหรือ ทำไมจู่ๆเจ้าจึงมาที่นี่”

หลี่เมิ่งเอ๋อร์ได้สติกลับมา สายตามองไปมาระหว่างพวกเขาสองคน “ข้าได้ยินคุณชายจูบอกว่า ช่วงนี้ท่านพี่ทำงานหนักมากที่หมู่บ้านเถาหยวน ผอมลงไม่น้อย ดังนั้นจึงได้ต้มน้ำแกงสมุนไพรมาให้เขาบำรุงร่างกายโดยเฉพาะ ท่านพี่ ท่านกับพี่ฝูเอ๋อร์......”

นางรู้เรื่องที่ทั้งสองคนเล่นละครตบตาคนภายนอก เมื่อครู่ตอนที่เห็นภาพนั้น ทำเอานางรู้สึกตกใจไม่น้อย ยังคิดว่าความจำของตนเองคลาดเคลื่อนไป

หลี่หยวนเส้าเป็นคนที่มีประสบการณ์มาก่อน ทั้งยังโตกว่าพวกนางหลายปี ใบหน้าไม่มีความละอายและขวยเขินเลยสักนิด

เขาโอบไหล่ของเมิ่งฝูเอ๋อร์เอาไว้อีกครั้ง เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ก็เหมือนที่เจ้าเห็น เมิ่งเอ๋อร์ ตอนนี้เจ้าสามารถเรียกฝูเอ๋อร์ว่าพี่สะใภ้ได้แล้ว”

เมิ่งฝูเอ๋อร์อายแทบจะแทรกแผ่นดินหนี อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเคืองขึ้นมาเล็กน้อย เหยียบเท้าของเขาเบาๆ

“ยังไม่ทันเป็นอะไรกันเลย พูดจาเหลวไหลอะไรกัน”

หลี่เมิ่งเอ๋อร์มองภาพสนิทสนมของทั้งสองคน ก็เข้าใจขึ้นมาทันที จากนั้นก็ยิ้มอย่างสดใส

“เช่นนั้นก็แสดงความยินดีกับท่านพี่ล่วงหน้า และยินดีกับตัวข้าด้วย ในที่สุดก็มีพี่สะใภ้แล้ว”

นางไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นระหว่างพวกเขาสองคน จึงได้ทำให้หลี่หยวนเส้าหวั่นไหวต่อเมิ่งฝูเอ๋อร์

แต่ในเมื่อพี่ชายตัดสินใจเลือกเช่นนี้แล้ว ย่อมต้องผ่านการไตร่ตรองมาอย่างดี คนเป็นน้องไม่มีความคิดเห็นใดๆ

ยิ่งไปกว่านั้น นางไม่ได้เป็นหญิงสูงศักดิ์แห่งตระกูลหลี่ที่หยิ่งยโสตั้งนานแล้ว มีเพียงการเรียนรู้ประสบการณ์ด้วยตนเองเท่านั้น จึงจะรู้ว่าชื่อเสียงลาภยศล้วนเป็นแค่เมฆหมอกที่ผ่านตา เลือกคนที่ใช่ต่างหากที่สำคัญที่สุด