พระชายาคือแพทย์อัจฉริยะ นิยาย บท 953

ดังคาด จากนั้นก็ได้ยินอวิ๋นหลิงกล่าวว่า “ช่วงนี้ปี้เฉิงมักจะบ่นกับข้าบ่อยๆ บอกว่าเสวียนจีโตเป็นสาวแล้ว ไม่ควรเห็นนางเป็นเด็กอีก ยิ่งเฝ้าจับตามองนาง ยิ่งทำให้นางเติบโตช้า”

“ข้าคิดทบทวนดูแล้วก็รู้สึกว่าเขาพูดถูก ข้าเกรงใจที่ต้องให้เจ้าคอยดูแล ดังนั้นต่อไปก็ให้นางทำตัวตามสบาย เจ้าไม่ต้องลำบากช่วยข้าดูแลนางแล้ว”

“เจ้ามาต้าโจวตั้งนาน แต่ยังไม่ได้ต้อนรับเจ้าดีๆเลย รอให้จัดการเรื่องตระกูลยินให้เสร็จก่อน แล้วข้าจะให้ปี้เฉิงพาเจ้าไปทำนายดวงรักที่วัดหานซาน ไม่แน่เจ้าอาจจะหญิงที่ใช่ก็ได้”

อวิ๋นหลิงยิ้มละมุนละไม น้ำเสียงเป็นมิตรยิ่ง ทว่าเฟิ่งเหมียนกลับชะงักงัน

“ขอบคุณในความหวังดีของพระชายา แต่พวกท่านยุ่งมาก ปกติก็ไม่ค่อยได้พักแล้ว ไม่ต้องเสียเวลากับข้าหรอก หาไม่แล้วข้าจะรู้สึกผิดได้”

อวิ๋นหลิงโบกมือ “เจ้าพูดเช่นนี้ทำไม พวกเราคนกันเองทั้งนั้นไม่ต้องเกรงใจ ต่อให้ข้าไม่มีเวลา พี่ใหญ่กับพี่ฉิงก็ว่างพอเป็นธุระให้อยู่แล้ว”

“เจ้าอยากสัมผัสวิถีชีวิตปุถุชนไม่ใช่รึ? ช่วงนี้กงจื่อโยวว่างมาก ให้เขาพาเจ้าเที่ยวทั้งในเมืองและนอกเมืองหลวงดีกว่า”

ใช่ว่านางจะไม่ปลื้มในตัวเฟิ่งเหมียน แต่ถ้าไม่สร้างบททดสอบให้เขาเติบโต

ไม่สร้างเรื่องกระทบจิตใจ เขาคงไม่รู้หัวใจตัวเองเช่นนี้อีกนาน

เฟิ่งเหมียนปฏิเสธความหวังดีของนางไม่ได้ สุดท้ายก็ได้แต่พยักหน้า “งั้นก็รบกวนทุกท่านแล้ว”

เขาสลดใจ ท่าทีของอวิ๋นหลิงตอนแรกกับตอนหลังต่างกันอย่างลิบลับ เห็นได้ชัดว่าอยากให้เขาอยู่ห่างเสวียนจี

หรือว่าเสวียนจีรำคาญเขา แอบบอกอะไรกับอวิ๋นหลิงหรือไม่?

เฟิ่งเหมียนมีคำถามมากมาย แต่อวิ๋นหลิงยังมีงานต้องสะสางมากมาย จำต้องเก็บคำถามที่ค้างคาใจไว้ ลุกขึ้นแล้วกล่าวคำอำลา

เมื่อกลับมาถึงตำหนักข้างก็ไม่เห็นเสวียนจี หลังสอบถามนางกำนัลทำความสะอาดถึงรู้ว่าเสวียนจีกินข้าวเช้าเสร็จก็ออกไปด้านนอกแล้ว

แค่คิดนิดเดียวก็รู้ว่านางต้องไปส่งข่าวให้กับตระกูลยินเป็นแน่

เสวียนจีไม่บอกเขาสักคำว่าจะไป เฟิ่งเหมียนรู้สึกเศร้าใจอย่างยากจะสรรหาถ้อยคำบรรยาย และโยงใยท่าทีของอวิ๋นหลิงเมื่อครู่ก็ยิ่งคิดว่านางอยากไล่เขาไปพ้น ๆ

เขากลับไปนั่งสมาธิในห้องด้วยความหดหู่ใจ มองภาพวาดเหมือนของเล่าจื๊อแล้วนิ่งเงียบ

......

ภายในตำหนักบูรพา ไม่นานเซียวปี้เฉิงก็เลิกประชุม

คดีสอบสวนการก่อกบฏของตระกูลยินเป็นคดีใหญ่ ครั้งนี้จักรพรรดิจาวเหรินจะคอยรับฟังการสอบสวนคดีนี้ด้วยตัวเองทุกขั้นตอน กู้ฮั่นม่อกับหลิ่วชิงเยี่ยนก็โดนเขาเรียกไปอยู่ข้างกายด้วย ส่วนเซียวปี้เฉิงกลับว่างจัด

“วันนี้มีข่าวใหม่ส่งตรงจากเมืองเซียวโจว บอกว่าอ๋องไหวเซียงพาคนสนิทและทหารหลายหมื่นคน ทิ้งเมืองตัวแล้วหนีไปยังแคว้นถังใต้ พวกเฟิงหยางจับตัวลูกสาวลูกชายเขาได้บางส่วน ตอนนี้กำลังส่งตัวกลับเมืองหลวง คงจะเดินทางมาถึงช่วยปลายปี”

“ตอนนี้ไม่มีคนกำกับการเมืองเซียวโจว เสด็จพ่อรับสั่งให้อาจารย์ข้าดูแลไปก่อน รอให้สรุปคดีตระกูลยินได้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน”

อาจารย์ของเซียวปี้เฉิงก็คือพ่อของเยี่ยเจ๋อเฟิง ลูกบุญธรรมของอู๋อันกง อดีตเคยสอนวรยุทธและการใช้หอกพื้นฐานแก่เขา

อีกฝ่ายรักษาการณ์ที่เมืองสุย ซึ่งมีกำลังทหารเป็นจำนวนมาก บัดนี้องค์หญิงหกแต่งไปยังทูเจวีย ดังนั้นไม่จำเป็นต้องส่งทหารมากมายแล้ว ทหารส่วนใหญ่ในเมืองสุยจึงถูกย้ายไปยังเมืองเซียวโจว

“บัดนี้อำนาจของตระกูลลดน้อยถอยลง เสนาบดีหลี่คงอยากรักษาสายสัมพันธ์กับตระกูลจ้าวไว้ ข้าว่าเขาต้องให้หลี่หยวนจั๋วแต่งงานกับจ้าวหงจูแน่ แบบนี้หลี่หยวนจั๋วก็ไม่มีทางได้เป็นผู้นำตระกูลรุ่นใหม่แน่”

แม้อุปนิสัยของหลี่หยวนจั๋วจะไม่ดี แต่ถ้าพูดถึงความรู้ความสามารถ แต่ก็เป็นผู้ที่สามารถเทียบกับหลี่หยวนเส้าได้ ซึ่งผู้อื่นในตระกูลหลี่ไม่มีคุณสมบัตินี้

บัดนี้หลี่หยวนจั๋วโดนหลี่หยวนเส้าเล่นงานจนลุกไม่ขึ้น บัดนี้เสนาบดีขวาหลี่หาผู้ที่เหมาะสมแก่การค้ำจุนเป็นรายที่สองไม่ได้แล้ว

“เขาอยากฝึกฝนหลานในครอบครัวสายหลักให้เก่งกาจก็ต้องใช้เวลาหลายปี แต่ถึงเวลานั้นขาก็ไม่ใช่เสนาบดีขวาอีกต่อไป ตระกูลหลี่จะตกอับ ดังนั้นการยอมให้เมิ่งชูกับอู๋จีแต่งงานกัน จะเป็นโอกาสดีในการรักษาอำนาจของตระกูลหลี่ไว้”

ตาเฒ่าทั้งสองคนแม้จะทะเลาะกัน ไม่ชอบหน้ากัน แต่ก็ยังพอมีสติ รู้ว่าควรเกาะขาอีกฝ่ายไว้มั่น เช่นนี้ถึงจะเป็นการเอื้อประโยชน์กันและกัน

อวิ๋นหลิงได้ยินประโยคนี้ก็นึกขำเมื่อเห็นตาเฒ่าที่ต่างฝ่ายต่างเกลียดชังกัน ต้องยอมให้ลูกหลานแต่งงานกัน

อันนี้ก็คงจะเป็นศัตรูถาวรในชีวิต

อวิ๋นหลิงดูนาฬิกาพกแล้วลุกขึ้นกล่าวว่า “เวลาพอสมควรแล้ว ข้าให้ลู่ฉีไปเตรียมรถไม้แล้ว จะเดินทางไปยังโรงเรียนอนุบาลหลวงแล้ว”

ยามนี้พี่น้องเสิ่นชิ่นทำงานที่โรงเรียนอนุบาล เสิ่นชิ่นจะเป็นผู้ช่วยของซวงหลี ช่วยดูแลเรื่องราวทั้งหมดในโรงเรียนอนุบาล ส่วนเสิ่นทัวจะทำงานด้านการรักษาความปลอดภัย

ส่วนสองแม่ลูกเวินฮุ่ยเจิน หลงเย่ส่งตัวไปอยู่ที่โรงยาสามวันแล้ว ตอนนี้ทั้งนางและเสิ่นชิ่นล้วนไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นอยู่เช่นไร

ถึงเวลาควรบอกเรื่องนี้ให้เสิ่นชิ่นรับรู้แล้ว ยามนี้เสิ่นทัวสูญเสียความทรงจำ ต้องให้นางเป็นคนตัดสินว่าจะจัดการเช่นไรต่อไป