พระชายาคือแพทย์อัจฉริยะ นิยาย บท 954

โรงเรียนอนุบาลหลวงตั้งอยู่ใจกลางเมืองหลวง

ลูกศิษย์ของที่นี่ล้วนเป็นบุตรของขุนนาง ดังนั้นจึงอยู่ใกล้ถนนใหญ่จูเชี่ยกับถนนเสวียนหวู่ ถ้าไปทางใต้เล็กน้อยก็จะเป็นถนนย่านกลางค้าของสองผัวเมียหลงเย่ โรงเรียนอนุบาลหลวงถือว่าเป็นจุดเงียบสงบในเขตคึกคัก

อวิ๋นหลิงนั่งถือถุงอุ่นในรถ กำลังมองสำรวจวิวนอกหน้าต่าง

“ปีนี้หิมะตกเร็วจัง”

เซียวปี้เฉิงช่วยนางจัดแจงเสื้อคลุมขนเพียงพอน พร้อมกับกล่าวว่า “ใช่แล้ว หิมะตกปลายฤดูใบไม้ร่วงในรอบหลายปี วันนี้สำนักราชวังส่งถ่านไปยังตำหนักต่างๆแล้ว”

เมื่อคืนหิมะตกปรอย ๆ ตลอดทั้งคืน พอถึงเช้าก็ตกแรงขึ้น หิมะที่ปกคลุมบนถนนบาง ๆ โดนรถไม้กับผู้คนที่สัญจรไปมาเหยียบให้ละลาย

เพราะมีการซ่อมแซมถนนใหม่ บัดนี้จึงไม่มีดินโคลน กลายเป็นพื้นแผ่นหินราบเรียบ เงางาม

แม้หิมะจะโปรยปราย ทว่าก็อาจลดการออกนอกบ้านของประชาชนได้ มีคนเดินเข้าออกในโรงน้ำชา ร้านชาตลอดทาง และมีรถไม้เต็มท้องถนน

สายตาของอวิ๋นหลิงหยุดอยู่ที่ร้านขายขนม ชายวัยกลางคนสวมเสื้อผ้าหยาบกำลังเร่งพ่อค้า

“เร็วหน่อย ถ้าเอาขนมไปส่งก่อนเที่ยงไม่ได้ นายท่านก็จะหักค่าแรงข้าแน่”

“พอแล้ว จะรีบไปทำไม เจ้าขี่ม้าจากที่นี่ไปเมืองตะวันตกก็ใช้เวลาแค่ยี่สิบนาทีเอง”

เห็นได้ชัดว่านี่คือรถล้อไม้กับนาฬิกาพกพาที่ค่อย ๆ กลายเป็นกระแสนิยม และอีกฝ่ายกำลังทำอาชีพใหม่ นักส่งของถึงที่

จากหนังสือรายงานของท่านอ๋องโม่ รู้ว่าบัดนี้การค้าขายรถล้อไม้ได้รับกระแสตอบรับดีเยี่ยม ไม่ใช่เพียงขุนนางใหญ่กับพวกเศรษฐีเท่านั้น แม้แต่ประชาชนยังกัดฟันลงทุนเงินก้อนโตเพื่อซื้อรถมาใช้คันหนึ่ง ไม่เพียงแต่เดินทางสะดวก ยังสามารถนำมาประกอบอาชีพได้ด้วย

บนถนนไม่ค่อยเห็นรถที่ใช้ม้าหรือลาลากแล้ว พาหนะที่ใช้สัญจรส่วนใหญ่ถูกแทนที่ด้วยสามล้อ ทว่าพวกท่าพักยังคงขาดรถม้าไม่ได้

เมื่อมีการนิยมใช้รถล้อไม้เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง แม้หลงเย่ยังไม่ได้ริเริ่มธุรกิจการส่งของถึงปลายทาง ก็มีคนฉลาดเห็นช่องทางการค้านี้แล้ว

ไม่ว่าจะยุคสมัยใด ความฉลาดของมนุษย์ล้วนไร้ขอบเขต คนยุคใหม่ใช่ว่าจะฉลาดกว่าคนยุคโบราณ

อย่างเช่นพระชายาเยี่ยน ตี้หวู่เหยา ตอนที่เพิ่มประดิษย์รถล้อไม้ขึ้น นางก็มีความคิดจะบริการส่งของถึงปลายทางเหมือนเดลิเวอรี่ของยุคใหม่แล้ว

นางคว้าโอกาสทองไว้ก่อน ไปเสนอความร่วมมือกับศาลาพักม้ายังจุดต่าง ๆ แล้วมอบรถล้อไม้ให้กับผู้ว่าจ้าง กุมธุรกิจส่วนใหญ่ในเมืองหลวงไว้ในมือ

กระทั่งหลงเย่ยังต้องอุทานว่า เยี่ยนอ๋อง เจ้างั่งโชคดียิ่งที่มีภรรยาฉลาดเช่นนี้

ด้านหน้าร้านขายขนม ชายวัยกลางคนรับถุงมาก็รีบวางในรถ ก่อนจะรีบขึ้นรถไม้สามล้อ คนที่ไม่รู้อาจเข้าใจว่าหากเขาส่งของสั่งจองใช้จะโดนหักเงินอย่างไรอย่างนั้น

อวิ๋นหลิงเห็นภาพตรงหน้าก็อดหัวเราะไม่ได้

เซียวปี้เฉิงมองนางด้วยความแปลกใจ “ดีใจเรื่องอะไรรึ?”

“ไม่มีอะไร” อวิ๋นหลิงส่ายหน้า พิงอกแกร่งเขาแล้วชมวิวด้านนอก “เห็นภาพคุ้นตานี้แล้วก็แค่คิดถึง”

แม้จะอยู่กันต่างภพต่างชาติ ทว่าผู้คนก็ยังกระตือรือร้น คาดหวังและมีชีวิตชีวาเหมือนกัน

เซียวปี้เฉิงเห็นนางเอาแต่จ้องร้านขายของเด็ก จึงกล่าวว่า “ร้านนี้เพิ่งเปิดเมื่อเดือนก่อน เจ้าของร้านเป็นคนสนิทของเสิ่นชิ่น ครั้งก่อนนางมาขอความช่วยเหลือจากหยวนโม่ เพราะต้องการให้อีกฝ่ายซื้อร้านจุดนี้มาประกอบอาชีพได้”

“ร้านค้าทำเลแบบนี้ คนปกติมีเงินก็ซื้อไม่ได้ ต้องใช้เส้นสาย เพราะก่อนหน้านี้เสิ่นชิ่นเป็นคนงานในร้านหนังสือมาก่อน จึงได้รับความช่วยเหลือจากเจ้านายเก่า ช่วยเป็นธุระให้จนซื้อร้านนี้ได้”

อวิ๋นหลิงชะงักงัน ในที่สุดก็รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกคุ้น ๆ นางถามว่า “ใช่แล้ว หลังเกิดเรื่องเฟิ่งอิ๋งอิ๋งก็เกือบปีแล้ว ตอนนี้เสียนอ๋องเป็นอย่างไรบ้าง?”

“เจ้าหมายถึงพี่น้องรึ? หลังจากเขาบาดเจ็บสาหัสก็รักษาตัวในจวนทิศใต้ของเมือง เสด็จพ่อเคยไปเยี่ยมเขาเป็นการส่วนตัวแล้ว แต่พี่รองไม่ยอมเจอหน้าเสด็จพ่อ”

เซียวปี้เฉิงจูงมือนางเดินเข้าโรงเรียนอนุบาลพร้อมกับพูดว่า “ทุกวันหยุดสุดสัปดาห์ เสิ่นชิ่นจะให้นั่วเอ๋อร์มาอยู่กับพี่รองหนึ่งวัน แต่ว่า...แค่ส่งลูกมาเท่านั้น ถึงเวลาก็จะมารับกลับไป พวกเขาสองคนไม่ค่อยพบหน้ากัน แล้วพี่รองก็จะอยู่จวนทิศใต้แค่วันนั้น ปกติจะหาตัวเขาไม่เจอ”

อันที่จริงก่อนหน้านั้น เขาแอบไปหาเสียนอ๋องเงียบ ๆ หลายครั้ง

เสียนอ๋องโดนฟันจนอาการสาหัสปานนั้น ทำให้จักรพรรดิจาวเหรินเป็นห่วงลูกชายคนนี้มาก แต่ไปเยี่ยมเองไม่ได้ ได้แต่ไหว้วานให้เขาส่งของไปให้

แต่หลายเดือนต่อมาอาการของเสียนอ๋องก็หายดี กลายเป็นว่าแม้แต่เซียวปี้เฉิงก็ยังไม่ได้เจอหน้าเขา คิดว่าพี่รองคงไปอยู่จวนหลังอื่น

อวิ๋นหลิงรับฟังมาถึงจุดนี้ก็อดหันหน้ากลับไปมองร้านขายของเด็กไม่ได้

นางพอจะรู้แล้วว่าเวลาที่เสียนอ๋องไม่อยู่ในจวนทิศใต้ของเมืองหลวง จะอยู่ตรงไหน

เพียงแต่เสิ่นชิ่นเหมือนจะไม่รู้ว่าเจ้าของร้านที่นางมักจะชมเป็นประจำ แท้จริงแล้วเป็นใครกันแน่