ทะลุมิติ เปลี่ยนชะตา ชีวิตนี้ของข้าต้องรุ่งโรจน์ นิยาย บท 197

บทที่ 197 สถานการณ์ของต้าคัง

“เจ้าดูเอาเองเถิด!”

ชิ่งมู่หลานวางซองจดหมายลงบนโต๊ะอีกครั้ง

กวานเสี่ยวโหรวไม่ได้เข้าไปหยิบมันขึ้นมา นางได้แต่ยิ้มเจื่อนอยู่อย่างนั้น

จินเฟิงรู้ว่านางไม่รู้หนังสือ เขาจึงบอกว่า “จดหมายนี้บอกว่าทางตั่งเซี่ยงได้ส่งคนไปเจรจากับราชสำนัก โดยบอกว่าปีนี้การส่งบรรณาการประจำปีให้กับชาวตั่งเซี่ยงจะเพิ่มขึ้นหนึ่งในสิบส่วน!”

โดยปกติแล้ว หากทางราชสำนักชนะการต่อสู้ก็ไม่จำเป็นต้องเสียบรรณาการประจำปีอีกต่อไป และหากทางราชสำนักเข้มงวดกว่านี้ก็อาจแค่ทำการแลกเปลี่ยนนักโทษเพื่อรับผลประโยชน์มากมายขึ้นได้

อย่างเลวร้ายที่สุดการชำระบรรณาการรายปีก็จะน้อยลงบ้าง

ส่วยส่วนใหญ่ที่ชาวต้าคังจ่ายไปต้องส่งให้หนี่ว์เจินและตั่งเซี่ยงซึ่งเป็นบรรณาการประจำปี หากพวกเขาไม่ต้องจ่ายส่วยประจำปีอีกต่อไป ส่วยของราษฎรก็สามารถลดลงได้เช่นกัน

หลังจากที่จินเฟิงกลับมาจากเมืองเว่ยโจว เขาก็ขอให้ติดตามประกาศจากจวนว่าการของแต่ละพื้นที่ โดยหวังว่าจะเห็นข่าวลดหย่อนส่วยจากทางราชสำนัก

แต่หลังจากรอแล้วรอเล่าก็ไม่เคยได้รับการแจ้งเตือนเช่นนั้นเลย

เดิมทีชายหนุ่มคิดว่าเป็นเพราะการสื่อสารค่อนข้างล่าช้า และอำเภอจินชวนก็ตั้งอยู่บนภูเขา ดังนั้นการรับรู้ข่าวจึงล่าช้า แต่ในเมื่อกองทัพเถี่ยหลินชนะการรบ ทางราชสำนักก็มิควรนิ่งเฉยเช่นนี้!

“เพราะเหตุใดหรือ?” กวานเสี่ยยวโหรวถามด้วยความไม่เข้าใจ “เจ้าและท่านโหวสามารถขับไล่ชาวตั่งเซี่ยงที่ชายแดนและจับเชลยศึกจากกองทัพหนานเจิงของพวกเขาได้มิใช่หรือ เหตุใดการส่งบรรณาการประจำปีจึงไม่ลดลง แต่เพิ่มขึ้นแทน?”

“ไอ้พวกคนสารเลวในราชสำนักทำการประนีประนอม!”

“เหตุใดพวกเขาจึงประนีประนอมเล่า?”

“จะด้วยเหตุใดได้เล่า? ก็เพื่อต่อสู้แย่งชิงอำนาจ เพื่อสกัดกั้นกองทัพเถี่ยหลินของท่านพี่ชิ่งไหว เพื่อปล้นศักดิ์ศรีของมนุษย์และต่อต้านการอยู่ร่วมกันอย่างสันติ!”

ชิ่งมู่หลานตบโต๊ะแล้วพูดว่า “ท่านอาจารย์และท่านพี่ชิ่งไหวนำทหารออกรบที่ชายแดน และในที่สุดก็ชนะการต่อสู้ แต่ผลคือบรรณาการประจำปีกลับเพิ่มขึ้นหนึ่งในสิบส่วน เรื่องนี้บ้าไปแล้วจริง ๆ!”

“พวกเขาทำเช่นนี้ได้อย่างไร?” กวานเสี่ยวโหรวได้ยินดังนั้นก็โกรธมากเช่นกัน “แล้วราษฎรทั่วไปจะอยู่อย่างไร?!”

บรรณาการประจำปีที่ทางราชสำนักรับปากไว้ ท้ายที่สุดแล้วก็มาจากการขูดรีดราษฎร

ก่อนที่จินเฟิงจะปรากฏตัว การเก็บส่วยเป็นหัวข้อที่กวานเสี่ยวโหรวกลัวมากที่สุด ทุกปีเมื่อถึงเวลาเก็บส่วย นางจะกังวลมากจนนอนไม่หลับเป็นเวลาหลายวัน และพยายามอย่างหนักเพื่อหารายได้มาช่วยเหลือครอบครัว

แม้ว่าจะไม่ต้องกังวลเรื่องส่วยอีกต่อไป แต่ความกลัวส่วยก็ฝังแน่นอยู่ในกระดูกของผู้คน

“เหล่าขุนนางในราชสำนักไม่สนใจชีวิตและความเป็นความตายของราษฎร พวกเขาสนใจแต่ตำแหน่งและผลประโยชน์ของตนเองเท่านั้น!”

ชิ่งมู่หลานกัดฟันแล้วพูดว่า “นี่ยังไม่ใช่สิ่งที่น่าขุ่นเคืองใจที่สุด เสี่ยวโหรว เจ้ารู้หรือไม่ว่าสิ่งใดน่าขุ่นเคืองใจมากที่สุด?”

“นี่ไม่ใช่สิ่งที่น่าขุ่นเคืองใจที่สุดหรือ?” กวานเสี่ยวโหรวตกตะลึง “แล้วสิ่งใดคือสิ่งที่น่าขุ่นเคืองใจที่สุดเล่า?”

“สิ่งนั้นก็คือทางราชสำนักไม่เพียงแต่ปล่อยตัวเชลยศึกคืนกลับตั่งเซี่ยงเท่านั้น แต่ยังมอบวิธีการของท่านอาจารย์ในการทำเครื่องเหวี่ยงหินให้กับชาวตั่งเซี่ยงเพื่อเป็นการขอโทษด้วย!”

“ว่าอย่างไรนะ?!”

และในตอนนี้เองกวานเสี่ยวโหรวก็ได้รู้ว่าเหตุใดจินเฟิงและชิ่งมู่หลานถึงโกรธเพียงนี้

ชิ่งมู่หลานมักจะไปทานอาหารเย็นที่บ้านของนาง หลังอาหารค่ำ นางมักจะหารือกับจินเฟิงรื่องการจัดตั้งกองทัพ กวานเสี่ยวโหรวได้ฟังมันมากขึ้นจึงได้เรียนรู้กิจทางทหารมากขึ้นเช่นกัน

ตามที่จินเฟิงกล่าวไว้ วิธีที่ดีที่สุดสำหรับต้าคังในการจัดการกับทหารม้าในปัจจุบันคือการลาดตระเวนล่วงหน้า จากนั้นก็เสริมกำลังกำแพง เตรียมพื้นที่ และปกป้องเมือง

“ต่อมา ชิ่งกั๋วกงพบว่าก่อนที่ทหารจะไปถึงเมืองหลานโจว ทูตลับของตั่งเซี่ยงได้แอบเข้าไปในเปี้ยนจิงและติดต่อกับฝ่ายสันติภาพหลายคนในราชสำนัก ชิ่งกั๋วกงสงสัยว่าขุนนางฝ่ายสันติภาพคนหนึ่งได้มอบภาพวาดเครื่องเหวี่ยงหินให้กับชาวตั่งเซี่ยง แต่พวกเขากระทำการได้แยบยลมากจนไม่พบเบาะแสใด ๆ”

“เหตุใดพวกเขาจึงทำเช่นนั้น?” กวานเสี่ยวโหรวถามด้วยความโกรธ

“คงกลัวล่ะสิ” ชิ่งมู่หลานยิ้มเยาะ “เมื่อชาวตั่งเซี่ยงสามารถโจมตีหลานโจวได้ พวกเขาก็สามารถมุ่งหน้าไปยังกวานจงพร้อมชี้ดาบไปที่เปี้ยนจิง ยิ่งไปกว่านั้น หากเครื่องเหวี่ยงหินอยู่ในมือของท่านพี่ชิ่งไหว มันจะไม่เกิดประโยชน์ใด ๆ เลย การมอบให้กับชาวตั่งเซี่ยงไม่เพียงแต่ช่วยโจมตีท่านพี่ชิ่งไหวเท่านั้น แต่ยังทำให้ชาวตั่งเซี่ยงยอมถอยทัพออกไปด้วย นั่นไม่เท่ากับว่าเป็นการยิงนัดเดียวได้นกสองตัวหรือ?”

“พวกเขาไร้ยางอายมาก… สามี จะทำอย่างไรต่อไปดี?”

กวานเสี่ยวโหรวมองไปที่จินเฟิงด้วยท่าทางที่เป็นกังวล

“ข้าเป็นแค่คนธรรมดาสามัญ หากเหล่าขุนนางในราชสำนักได้ตัดสินใจแล้ว เราจะทำอะไรได้อีกนอกจากฟัง”

จินเฟิงถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

หลังจากที่เตาหลอมใหม่ถูกสร้างขึ้น โรงงานหลอมเหล็กก็สามารถผลิตธนูจ้งหนู่ได้จำนวนมาก เดิมทีจินเฟิงเคยคิดที่จะสอนวิธีการนี้ให้ชิ่งไหว แต่ตอนนี้เขาล้มเลิกความคิดนั้นไปแล้ว

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เชื่อในตัวท่านโหวหนุ่ม แต่เขาไม่สามารถเชื่อราชสำนักต้าคังได้แล้วต่างหาก

ในอดีต เขาแค่ผิดหวังกับราชสำนัก แต่จากเหตุการณ์นี้ บัณฑิตหนุ่มตระหนักว่าต้าคังนั้นเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและตกอยู่ในอันตราย บ้านเมืองพร้อมที่จะถูกทำลายได้ทุกเมื่อและแผนก่อนหน้านี้ของเขาต้องมีการเปลี่ยนแปลง

เมื่อเห็นว่าจินเฟิงไม่มีอารมณ์ที่จะพูดต่อ ชิ่งมู่หลานก็จากไปด้วยหน้าตาบูดบึ้ง

ชายหนุ่มอารมณ์ไม่ดีนัก วันรุ่งขึ้นหลังจากกินอาหารเช้า เขาก็วางแผนที่จะออกไปข้างนอกพร้อมกับเถี่ยฉุยเพื่อผ่อนคลาย และแวะที่ตรอกเหย่เลี่ยนเพื่อดูว่าจะหาวัสดุที่มีประโยชน์ได้หรือไม่

ตรอกเหย่เลี่ยนนี้มีลักษณะคล้ายกับห้างสรรพสินค้าขายส่งฮาร์ดแวร์ในชีวิตที่แล้ว ซึ่งขายอุปกรณ์ต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับช่างตีเหล็ก

จินเฟิงและเถี่ยฉุยเดินผ่านเข้าประตูตรอกไป แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้เดินชมสิ่งของก็ถูกชายหนุ่มคนหนึ่งเดินผ่านมาคว้าไว้เสียก่อน