ทะลุมิติ เปลี่ยนชะตา ชีวิตนี้ของข้าต้องรุ่งโรจน์ นิยาย บท 21

บทที่ 21 ยินดีที่ได้ร่วมมือ

“เพราะเหตุใด?”

ถังตงตงหรี่ตาลงและถามเขาด้วยความไม่เข้าใจ “เจ้ากลัวตระกูลโจวหรือ?”

จินเฟิงส่ายหัวอีกครั้ง “ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตระกูลโจวอยู่ที่ใด?”

“ถ้าอย่างนั้นเป็นเพราะว่าข้าไม่สวยหรือ?”

“เจ้าสวยมาก และข้าก็ชื่นชมในความสามารถรวมถึงลีลาในการสนทนาพาทีของเจ้าด้วยใจจริง”

“แล้วเหตุใด?” ถังตงตงถาม

“เราเพิ่งพบกันเพียงสองครั้งเท่านั้น เจ้าก็ต้องการแต่งงานกับข้าเสียแล้ว ข้ารู้สึกว่ามันเร็วเกินไป”

ชายหนุ่มหาเหตุผลมาอ้าง

ถึงแม้ว่าถังตงตงจะมีใบหน้าที่งดงาม อีกทั้งยังเป็นสตรีที่มีความรู้ความสามารถ หากนางเกิดเป็นคนยุคหลัง คงเป็นหญิงแกร่งพอตัว

แต่คนแบบนี้เหมาะที่จะเป็นคู่คิด ไม่เหมาะจะเป็นคู่ครอง

“เจ้ากับเสี่ยวโหรวก็แต่งงานกันตั้งแต่วันแรกที่พบหน้า นั่นไม่เร็วกว่าหรือ?” ถังตงตงโต้กลับ

“นั่นเป็นเพราะข้าไม่มีทางเลือก หากไม่แต่งงานกับเสี่ยวโหรวก็เท่ากับไม่มีเงินจ่ายภาษี เจ้าก็รู้ว่าผลที่ตามมาจากการหลีกเลี่ยงภาษีนั้นเป็นอย่างไร”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ จินเฟิงก็รู้สึกยินดี

จริง ๆ ขบวนส่งตัวเจ้าสาวนั้นน่ากลัวมาก มันเหมือนกับกล่องสุ่มไม่มีผิด

โชคดีที่วันนั้นมีกวานเสี่ยวโหรวอยู่ในขบวน ไม่เช่นนั้นเขาคงต้องเลือกสตรีผิวสีเข้มและหยาบกร้าน อีกทั้งยังมีหน้าตาไม่น่ามองกลับมาเป็นภรรยาเป็นแน่

ด้วยนิสัยของจินเฟิง เขาไม่สามารถทำให้หญิงสาวคนนั้นเจ็บช้ำน้ำใจได้ และในยุคสมัยนี้ก็ไม่มีการหย่าร้าง หากเป็นแบบนั้นชายหนุ่มคงทำได้แค่ก้มหน้ายอมรับ

“ครั้งแรกที่ข้าต้องแต่งงานเป็นเพราะถูกบีบบังคับและไม่มีทางเลือกอื่น โชคดีที่ข้าได้พบกับเสวี่ยวโหรว นี่คือพรที่สวรรค์มอบให้”

จินเฟิงกล่าวต่อ “ข้าพอใจในตัวภรรยาเป็นอย่างมาก และตอนนี้ก็ยังไม่มีความคิดที่จะรับอนุภรรยาเพิ่ม แต่หากข้าต้องการจะมีอนุภรรยาขึ้นมาจริง ๆ นั่นก็ต้องเป็นเพราะข้าพึงใจในตัวหญิงสาวคนนั้น ไม่ใช่การแลกเปลี่ยนผลประโยชน์แบบนี้”

“เสี่ยวโหรว เจ้าหาสามีได้ดีจริง ๆ”

ความหวังของถังตงตงหายไปในทันที จากนั้นนางก็เดินคอตกและหันหลังกลับไป

“เจ้าจะไปไหน?” จินเฟิงร้องหยุดนางเอาไว้

“ในเมื่อเจ้าไม่มีความคิดที่จะร่วมมือกัน แล้วข้าจะอยู่ที่นี่ต่อไปเพื่ออะไร ข้ายังขุดหญ้าในแปลงไม่เสร็จเลย”

“ข้าบอกว่าจะไม่แต่งงานกับเจ้า แต่ไม่ได้บอกว่าจะไม่ร่วมมือกับเจ้า?”

ในยุคหลัง ๆ บริษัทใหญ่ ๆ ก็มีผู้ถือหุ้นไม่มากนัก

เพราะกิจการครอบครัวหลายแห่งที่ดำเนินการโดยสามีภรรยามักเกิดความอลหม่านวุ่นวาย จนกลายเป็นเรื่องขำขันของชาวเน็ตทั่วประเทศ

“หากเจ้าไม่แต่งงานกับข้า เจ้าจะสนับสนุนข้าหรือ?”

“ตราบเท่าที่สามารถสร้างรายได้ได้ ข้าจะสนับสนุนอย่างแน่นอน อย่างไรก็ตาม ข้าต้องเป็นผู้มีอำนาจตัดสินใจ”

“ผู้มีอำนาจตัดสินใจหรือ? เจ้าหมายถึงอะไร”

ถังตงตงถามอย่างสงสัย

“หมายความว่าในความร่วมมือของพวกเรา เจ้าต้องรับฟังการตัดสินใจของข้า” บัณฑิตหนุ่มกล่าว

“เจ้าจะเป็นผู้ตัดสินใจหรือ?” ถังตงตงคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เรื่องอื่นข้าไม่มีปัญหา แต่เจ้าไม่สามารถห้ามไม่ให้ข้าแก้แค้นตระกูลโจวได้”

“แล้วเจ้าจะแก้แค้นพวกเขาอย่างไร?” จินเฟิงถาม “หากเจ้าต้องการจ้างวานฆ่า เรื่องนี้เลิกคิดไปได้เลย ข้าไม่อยากถูกโดนลากไปตัดหัวด้วย”

“ข้าไม่ได้คิดจะทำเช่นนั้น” นางปฏิเสธ “การแก้แค้นของข้าง่ายมาก นั่นก็คือ การขโมยธุรกิจของตระกูลโจว! เนื่องจากไนปั่นด้ายของเราทำความเร็วได้ดีกว่า ดังนั้นสิ่งที่เราทำออกมาก็จะต้องขายได้ในราคาที่ต่ำกว่าของตระกูลโจวแน่นอน การแย่งธุรกิจของพวกเขามาจึงไม่น่ายาก”

“ถ้าเช่นนั้นก็ไม่มีปัญหา” จินเฟิงพยักหน้า

“เจ้า… เจ้าตกลงหรือ?”

ถังตงตงอึ้งไปสักพัก “ตระกูลโจวร่ำรวยมาก เจ้าไม่กลัวหรือ?”

“ข้าไม่ได้คิดจะออกไปท้าทายเขาตอนนี้ จะต้องกลัวอะไร?” ชายหนุ่มถาม “เจ้าเองก็คงไม่ทำเช่นนั้นหรอก ใช่หรือไม่?”

“ไม่ทำแน่นอน” คนถูกถามโบกมืออย่างรวดเร็ว

แผนเดิมของนางคือเริ่มทำทุกอย่างเงียบ ๆ เพื่อสะสมความแข็งแกร่ง จากนั้นค่อยจัดการกับตระกูลโจวอย่างเด็ดขาดหลังจากที่ประสบความสำเร็จแล้ว

เขาขึ้นชื่อว่าเป็นบุรุษผู้ใจบุญสุนทาน

แต่จากการกระทำของจินเฟิงที่รับผู้หญิงเข้ามาอยู่ในบ้านโดยไม่ได้แต่งงานนั้น ถือว่าไม่ใช่ลูกผู้ชาย

ไม่กี่วันมานี้ เวลาบัณฑิตหนุ่มออกไปข้างนอกจึงถูกจ้องมองอย่างหยามเหยียด เขารู้สึกหดหู่ใจจนเลือกที่จะซ่อนตัวอยู่แต่ในบ้านและยุ่งอยู่กับทำไนปั่นด้ายให้ถังตงตง

…

ห่างออกไปสี่สิบลี้ทางตะวันตกของหมู่บ้านซีเหอวาน บริเวณหุบเขาที่เป็นทางแยกของอำเภอจินชวนกับอีกอำเภอ เป็นอาณาเขตที่ไม่มีผู้ครอบครองโดยชอบ และเป็นสถานที่ที่กลุ่มโจรเข้ายึดครอง

ในหุบเขาที่ทอดยาวและมีพื้นที่คับแคบแห่งนี้ ไม่เพียงแต่มีร้านอาหาร หอนางโลม โรงพนัน แต่ยังมีโรงตีเหล็ก โรงไม้ ร้านยา ฯลฯ แม้กระทั่งโรงค้าเนื้อ แทบไม่ต่างจากตลาดที่คึกคัก

เพียงแต่คนที่มาตลาดแห่งนี้ล้วนไม่ใช่คนดี

ที่ทางเข้าโรงพนันไร้ชื่อ ชายร่างใหญ่นามเซี่ยกวางถูกหามออกมา คนหามโยนเขาลงไปที่พื้น

เมื่อเซี่ยกวางลุกขึ้นได้ ชายหัวโล้นที่มาพร้อมกันก็ถูกโยนออกไปด้วย

“เหอะ ไอ้พวกคนกระจอก!”

คนหัวโล้นถ่มน้ำลายใส่ทางเข้าโรงพนัน จากนั้นก็ลูบเข้าที่ท้องของตัวเอง “เซี่ยกวาง ซื้อซาลาเปาให้ข้าที”

“พี่สาม ข้าไม่มีเงิน…”

เซี่ยกวางกล่าวด้วยใบหน้าขมขื่น

“ข้าเห็นว่าเจ้าเก็บเหรียญทองแดงเอาไว้ไม่ใช่หรือ?”

“ใช้จนหมดแล้ว”

“ไม่ได้เรื่อง!”

ชายหัวโล้นเตะเซี่ยกวาง “งั้นเจ้าก็ไสหัวกลับไปซะ! ข้าจะกลับไปบนเขาแล้ว”

“พี่สาม ท่านอย่าเพิ่งรีบร้อน”

เซี่ยกวางรั้งเขาเอาไว้ “ท่านลืมแล้วหรือว่า ชายนามจินเฟิงที่หมู่บ้านของข้ามีเงินอย่างน้อยยี่สิบตำลึงเงินในมือ”