ทะลุมิติ เปลี่ยนชะตา ชีวิตนี้ของข้าต้องรุ่งโรจน์ นิยาย บท 218

บทที่ 218 จับคู่

“บาดแผลติดเสื้อผ้าหรือ?”

จินเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย

ตั้งแต่ถังเสียวเป่ยได้รับบาดเจ็บก็ผ่านมาเกือบหนึ่งชั่วยาม ตอนนี้บาดแผลคงแห้งแล้วเป็นแน่

“สามี เจ้าไปดูหน่อยเถิด”

กวานเสี่ยวโหรวดึงจินเฟิงเข้าไปในห้องด้านหลัง

ที่นี่คือห้องของถังตงตง ในเวลานี้ถังเสียวเป่ยกำลังนั่งอยู่บนเตียงและพาดขาไว้บนเก้าอี้ โดยทีถังตงตงและรุ่นเหนียงกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ

เมื่อเห็นจินเฟิงเข้ามา ถังเสียวเป่ยก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดง นางก้มศีรษะลงอย่างเขินอาย

“จินเฟิง เสียวเป่ยมีร่องรอยบาดแผลเต็มไปหมด นางไม่สามารถถอดกระโปรงออกได้ เราควรทำอย่างไรดี?”

ถังตงตงยืนขึ้นและถามอย่างเป็นกังวล

“ไม่ต้องกังวล มิเป็นไรหรอก” จินเฟิงปลอบใจถังตงตง แล้วมองไปที่รุ่นเหนียง “ไปต้มผ้าพันแผล และต้มน้ำเกลือมาสองถ้วย”

“ได้” รุ่นเหนียงรับคำแล้ววิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

ปัจจุบันที่ซีเหอวานต้องล้างบาดแผลด้วยแอลกอฮอล์และน้ำเกลือก่อนจะพันด้วยผ้าพันแผลที่ผ่านการต้มแล้ว ซึ่งรุ่นเหนียงคุ้นเคยกับวิธีการนี้เป็นอย่างดี

จินเฟิงมองไปที่กระโปรงของถังเสียวเป่ยอีกครั้ง “กระโปรงนี้ยาวเกินไป มันจะเกะกะเวลารักษาบาดแผล ตงตงเจ้าไปหากรรไกรมาตัดส่วนที่ยาวรุ่มร่ามนี้ออก”

ทันทีที่ได้ยินว่ากระโปรงของนางกำลังจะถูกตัด ถังเสียวเป่ยก็หน้าแดงมากขึ้น แม้แต่คอของนางก็เปลี่ยนเป็นสีชมพู

ต้าคังไม่มีสเตย์หรือกางเกงซับในด้วยซ้ำ หากเขาตัดกระโปรงออก นางก็ไม่เหลือสิ่งใดปกปิดร่างกายแล้วมิใช่หรือ?

จินเฟิงเข้าใจดีว่าการที่เขาอยู่ที่นี่ต่อไปจะไม่สะดวก ดังนั้นชายหนุ่มจึงหมุนตัวกลับออกไปข้างนอก หลังจากอธิบายเสร็จ

เมื่อรุ่นเหนียงต้มน้ำเกลือเรียบร้อยแล้ว ถังตงตงก็เอากรรไกรออกมา

“ตัดเสร็จแล้วหรือ?” จินเฟิงถาม

“เสร็จแล้ว” ถังตงตงพูด “ยกเว้นส่วนที่ติดกับรอยแผล ที่เหลือถูกตัดออกไปแล้ว”

“เช่นนั้น เจ้าก็นำผ้าพันแผลชุบน้ำเกลือแล้วแปะค้างไว้ที่แผล เมื่อแผลนิ่มขึ้นก็น่าจะดึงกระโปรงส่วนที่ติดอยู่ออกมาได้” จินเฟิงกล่าว

“จินเฟิง บาดแผลของเสียวเป่ยน่ากลัวมาก ข้า… ข้าทนดูไม่ได้หรอก…”

ถังตงตงลังเลและพูดว่า “เจ้าช่วยข้าหน่อยได้หรือไม่?”

“เสี่ยวโหรวก็อยู่มิใช่หรือ?” จินเฟิงถาม

“เสี่ยวโหรวเองก็ไม่กล้าเช่นกัน…”

“เสียวเป่ยเป็นหญิงสาว หากให้ข้าทำคงไม่เหมาะเท่าไร เจ้าไปเรียกอาเหมยมาก็แล้วกัน”

ชายหนุ่มส่ายหัวแล้วว่าต่อ

ไม่ใช่ว่าเขานิ่งนอนใจ แต่เขาไม่อยากฉวยโอกาสจากสถานการณ์นี้

หากจินเฟิงต้องการครอบครองถังเสียวเป่ยจริง ๆ หลังจากไถ่ตัวนางออกมาแล้ว เขาก็คงไม่พาอีกฝ่ายไปยกเลิกสัญญาทาสนั่นหรอก

“จินเฟิง ไม่มีอะไรไม่เหมาะสมหรอก ตอนที่เจ้าสอนวิธีการรักษาให้กับเสียวจิ่น เจ้าก็พูดอยู่มิใช่หรือว่าการช่วยชีวิตและรักษาผู้บาดเจ็บนั้นสำคัญที่สุด? ไม่มีคำว่าระยะห่างระหว่างชายหญิง?”

ถังตงตงกล่าวต่อ “เสียวจิ่นได้เริ่มรักษาบาดแผลของทหารชายแล้ว ในฐานะอาจารย์ เหตุใดเจ้าเป็นเช่นนี้เสียเองเล่า?”

“เหตุใดวาจาของเจ้าถึงได้คมคายขึ้นทุกวันกัน?” จินเฟิงยืนขึ้นและยกยิ้มมุมปาก “หยุดพูดได้แล้ว เดี๋ยวข้าจะเข้าไปจัดการเอง”

ถังตงตงเดินตามไปข้างหลังพร้อมแย้มยิ้มออกมา

“เอาล่ะ เลิกมองได้แล้ว ไว้รอเจ้าได้ตบแต่งเข้าไปก่อน ค่อยมองในสิ่งที่เจ้าปรารถนา” ถังตงตงพูดติดตลกด้วยรอยยิ้ม

“ท่านพี่กำลังพูดถึงเรื่องอะไร ท่านพี่เสี่ยวโหรวยังอยู่ที่นี่นะ” ถังเสี่ยวเป่ยปิดหน้าของนางอีกครั้ง

“ข้าอยู่แล้วทำไมหรือ ตงตงก็พูดถูกนี่” กวานเสี่ยวโหรวล้อถังเสียวเป่ยด้วยรอยยิ้ม “หรือเจ้าไม่ได้ชอบพอสามีของข้า?”

“ท่านพี่เสี่ยวโหรว เลิกล้อเลียนข้าได้แล้ว…”

ถังเสียวเป่ยรู้สึกเขินอายมากเสียจนต้องยกผ้าห่มขึ้นแล้วฝังศีรษะลงไป

คืนนั้นเถี่ยฉุยกลับมาที่โรงเตี๊ยม นอกจากรอยฟกช้ำหลายรอยบนร่างกายแล้ว จมูกของเขาหักและกระดูกน่องข้างซ้ายก็อาจจะแตกเช่นกัน

ตอนนี้มีผู้บาดเจ็บอีกสามคน พวกเขาคงยังไม่สามารถออกเดินทางได้ทันที จินเฟิงจึงขอให้ต้าหลิวไปต่อรองค่าเช่ากับทางโรงเตี๊ยมเพิ่มอีกสองถึงสามวัน

ในยามอู่ของวันรุ่งขึ้น พ่อค้าผู้มั่งคั่งซึ่งเป็นสามีของหญิงดุร้ายก็มาหาจินเฟิงถึงที่ พร้อมของขวัญเพื่อเป็นการขอโทษ เขาต้องการให้จินเฟิงช่วยแก้มัดภรรยา ตนเองจะได้พาตัวนางกลับไป

จุดประสงค์ของจินเฟิงในการเชือดไก่ให้ลิงดูนั้นบรรลุแล้ว และหญิงดุร้ายก็ถูกแขวนไว้หนึ่งวันหนึ่งคืนตามคำขอของถังเสียวเป่ย ชายหนุ่มไม่ได้อยากที่จะทำให้พ่อค้าผู้นี้อับอายต่อ เขาจึงตอบตกลง

เมื่อรุ่นเหนียงเปิดของขวัญที่พ่อค้าผู้มั่งคั่งนำมาให้ก็พบว่าในกล่องใบหนึ่งบรรจุตั๋วเงินไว้หนึ่งพันตำลึงเงิน

จินเฟิงไม่ต้องการรับเงินประเภทนี้ เขาจึงสั่งต้าหลิวให้นำเงินไปคืน ผลคือต้าหลิวพบว่าหลังจากพ่อค้าผู้มั่งคั่งได้ตัวภรรยาของเขาแล้ว อีกฝ่ายก็เดินทางออกจากกวางเหยวียนไปในบ่ายวันนั้น

ในเมื่อคนผู้นั้นได้ออกไปแล้ว จินเฟิงก็ไม่ได้อยากจะส่งใครออกไปตามหา เขาจึงมอบเงินให้เถี่ยฉุยไปสองร้อยตำลึงเงิน ให้ถังตงตงและถังเสียวเป่ยอีกคนละหนึ่งร้อยตำลึงเงิน ถือเป็นค่าทำขวัญและคำขอโทษจากพ่อค้าคนนั้น

จากนั้นบัณฑิตหนุ่มก็แบ่งปันส่วนที่เหลือ ส่วนใหญ่ให้กับทหารผ่านศึกและทหารหญิง

ถังตงตงและถังเสียวเป่ยต่างก็ได้รับบาดเจ็บเพียงภายนอกร่างกาย หลังจากพักได้สองวันก็ไม่มีปัญหาใหญ่อะไร

“ท่านอาจารย์ พวกเราเดินทางกลับกันเถิด หากยังไม่กลับไปตอนนี้ภรรยาของข้าคงนึกเป็นห่วงแล้ว”

เถี่ยฉุยรู้ว่าทุกคนกำลังรอเขาอยู่ ดังนั้นจึงเริ่มที่จะเป็นฝ่ายเอ่ยปากชวนจินเฟิงเดินทางกลับ