ทะลุมิติ เปลี่ยนชะตา ชีวิตนี้ของข้าต้องรุ่งโรจน์ นิยาย บท 229

บทที่ 229 การมาเยือนของลวี่หลิ่ว

“ตอนนี้ไม่ต้องตอบอะไร รอนายแม่โจวเข้ามาถามข้าด้วยตัวเองก่อน”

ถังเสียวเป่ยตอบกลับ

หญิงสาวในหอนางโลมเองก็เป็นคนยากจน สถานะของพวกนางแย่กว่าทาสเสียอีก เก้าในสิบส่วนของเงินที่พวกนางหามาได้ล้วนตกเป็นของผู้ที่อยู่เบื้องหลัง มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เงินจะตกไปอยู่ในมือของพวกนางเอง ถังเสียวเป่ยทนไม่ได้ที่จะใช้พวกนางเป็นช่องทางหาเงิน

หากต้องการขายก็ขายตรงให้กับแม่เล้าเหมือนกับชาดที่เอาไว้แต่งเติมสีสันให้ใบหน้าดีกว่า

ในหอนางโลมหญิงสาวไม่ได้เป็นผู้ซื้อชาดเอง แต่ทางหอนางโลมเป็นผู้ซื้อแล้วแจกจ่าย

เป้าหมายของถังเสียวเป่ยคือการตีตลาดสบู่แบบเดียวกับการขายชาด กล่าวคือทำให้สบู่เป็นสิ่งที่ต้องมีในหอนางโลมทุกแห่ง หากไม่มีก็ดำเนินการไม่ได้

หลังจากเล่นในห้องของเสี่ยวถิงไปสักพัก เมื่อถังเสียวเป่ยแน่ใจแล้วว่าพวกนางทั้งสองไม่ได้สนใจที่ถูกนางใช้ประโยชน์ ถังเสียวเป่ยจึงกลับออกมา

“แม่นางเสียวเป่ย มีหญิงสาวหลายคนมาถามว่าพอจะขายสบู่หอมให้พวกนางได้หรือไม่?”

ต้าหลิวซึ่งรออยู่ที่ประตูเห็นถังเสียวเป่ยออกมาและถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เราจะเริ่มเมื่อใดหรือ?”

“ทำการค้าก็ต้องใจเย็น ๆ ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา”

ถังเสียวเป่ยส่ายหัว

นางต้องรอจนกระทั่งนายแม่แห่งหอนางโลมกระวนกระวายใจจนนั่งไม่ติด

ถังเสียวเป่ยคิดว่าจะต้องรออีกสองสามวัน แต่เมื่อกลับไปที่โรงเตี๊ยม เสี่ยวเอ้อร์ก็เข้ามาแจ้งว่า ฮวาขุยอย่างแม่นางลวี่หลิ่วมารออยู่สักพักใหญ่แล้ว

“แม่นางลวี่หลิ่ว?”

ดวงตาของถังเสียวเป่ยเป็นประกายขึ้นเล็กน้อยและสัมผัสได้ว่าโอกาสมาถึงแล้ว

ในลานเล็ก ๆ ถังเสียวเป่ยได้เข้าไปต้อนรับแม่นางเสียวเป่ยจากสถานเริงรมย์หลวง

“แม่นางเสียวเป่ย ข้าไม่ได้เจอเจ้าไม่กี่วัน แต่เจ้ากลับดูมีเสน่ห์ดึงดูดเพิ่มมากขึ้นไม่น้อย”

ลวี่หลิ่ววางถ้วยชาลงแล้วมองถังเสียวเป่ยด้วยสายตาอิจฉา

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ถังเสียวเป่ยได้กลายเป็นผู้มีชื่อเสียงที่ยิ่งใหญ่ในตรอกเฟิงเยว่ แม้แต่กลุ่มชนชั้นสูงของเมืองนี้ทั้งหมดก็ยังเมินฮวาขุยที่ดำรงตำแหน่งมาเป็นเวลาสี่ปีติดต่อกันไปโดยปริยาย

อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่สิ่งที่นางอิจฉาถังเสียวเป่ยมากที่สุด สิ่งที่ทำให้ลวี่หลิ่วอิจฉาจริง ๆ คือนางรู้สึกได้ว่า ถังเสียวเป่ยเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาและพลังงาน

นี่คือสิ่งที่สตรีคนอื่นในหอนางโลมไม่มี

หากเป็นไปได้ นางยินดีที่จะสละตำแหน่งฮวาขุยเพื่อแลกกับการถูกจินเฟิงไถ่ตัวออกไป

“แม่นางลวี่หลิวชื่นชมกันเกินไปแล้ว เจ้าได้ตำแหน่งฮวาขุยมาสี่ปีติดต่อกัน แต่ข้านั้นตกรอบแรกจะกล้าเอ่ยว่าตนเองนั้นงดงามได้อย่างไร”

ถังเสียวเป่ยยกย่องอีกฝ่ายแล้วตรงเข้าประเด็น “แต่ข้าสงสัยว่า แม่นางลวี่หลิ่วมาพบข้ามีเรื่องอะไรหรือ?”

ถ้าเป็นเมื่อก่อนนางคงต้องพูดจาเยินยอลวี่หลิ่วอยู่ครึ่งวัน ก่อนจะลงมือทำการค้า

แต่หลังจากใช้เวลาสองสามวันกับจินเฟิง นางก็ค่อย ๆ เรียนรู้นิสัยการพูดตรงประเด็นมาจากอีกฝ่าย และคิดว่าการสุภาพกับคนที่ยังไม่รู้จักดีนั้นเป็นการเสียเวลา

แน่นอนว่านี่เป็นความกล้าหาญที่จินเฟิงมอบให้นางด้วย

“แม่นางเสียวเป่ยเป็นคนตรงไปตรงมาจริง ๆ เช่นนั้นข้าก็จะไม่อ้อมค้อม”

ลวี่หลิ่วยิ้มแล้วพูดว่า “ข้าอยากซื้อสบู่หอมจากแม่นางเสียวเป่ย”

“ซื้อสบู่หอม?”

ถังเสียวเป่ยยังคงยิ้มจาง ๆ และถามว่า “ข้าสงสัยว่าแม่นางลวี่หลิ่วต้องการซื้อไปใช้เองหรือซื้อในนามของสถานเริงรมย์หลวง?”

“มันต่างกันหรือ?” ลสี่หลิ่วถาม

“หากซื้อใช้เอง ข้าสามารถแบ่งขายให้เจ้าได้หนึ่งก้อน”

ถังเสียวเป่ยกล่าวว่า “แต่หากแม่นางเป็นตัวแทนของสถานเริงรมย์หลวงก็ขอให้นายแม่เสิ่นมาเจรจาด้วยตัวเองเถิด เพราะสบู่นี้ไม่ใช่ถูก ๆ”

“หืม?”

ดวงตาของลวี่หลิ่วเป็นประกายขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินสิ่งนี้

ถังเสียวเป่ยบอกว่ามันไม่ถูก หมายความว่าสามารถซื้อได้

นางจงใจแสร้งทำเป็นไม่พอใจ “แม่นางปฏิเสธที่จะยอมรับมัน เป็นไปได้ไหมว่าแม่นางไม่พอใจในตัวท่านอาจารย์ของข้าและไม่เต็มใจที่จะสร้างความสำราญให้เขา”

“ไม่ แม่นางเสียวเป่ยเข้าใจผิดแล้ว” ลวี่หลิ่วโบกมืออย่างรวดเร็ว

“ในเมื่อไม่เป็นเช่นนั้น แม่นางก็รับสิ่งนี้ไว้เถิด” ถังเสียวเป่ยบังคับและยัดกล่องไม้ลงในมือของลวี่หลิ่วอย่างแรง

เมื่ออีกฝ่ายดึงมือกลับ ถังเสียวเป่ยก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่หน้าอกนูนของลวี่หลิ่ว

“เช่นนั้นข้าไม่เกรงใจแล้วนะ”

ลวี่หลิ่วไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมรับสบู่หอมเอาไว้

เมื่อเห็นรถม้าของลวี่หลิ่วออกจากโรงเตี๊ยม ถังเสียวเป่ยก็อดยิ้มออกมาไม่ได้

นางรู้ว่าแม่เล้าต้องนั่งไม่ติดแน่ ๆ

แน่นอนว่าในเช้าวันรุ่งขึ้น นายแม่เสิ่น แม่เล้าอาวุโสของสถานเริงรมย์หลวงก็เดินทางมาที่โรงเตี๊ยมเพื่อเข้าพบถังเสียวเป่ย

เมื่อวานนางได้ศึกษาสบู่ที่ลวี่หลิ่วนำกลับมาแล้ว และประทับใจความสามารถในการขจัดน้ำมันและคราบสกปรกมาก

สิ่งที่ทำให้นางพึงพอใจมากที่สุด คือหลังจากอาบน้ำด้วยสบู่แล้วร่างกายของนางก็มีกลิ่นหอม

มันเป็นเพียงของใช้ในห้องน้ำที่ออกแบบมาเพื่อหอนางโลมโดยเฉพาะ

แต่นายแม่เสิ่นรู้ว่านางไม่สามารถรุกมากเกินไป ไม่เช่นนั้นนางจะเสียเปรียบก่อนที่การเจรจาจะเริ่มต้นขึ้น ดังนั้นหลังจากพบกับถังเสียวเป่ย นางจึงไม่ได้พูดถึงการซื้อสบู่ เพียงแค่พูดคุยกันแบบสบาย ๆ เท่านั้น

ถังเสียวเป่ยเข้าใจความจริงข้อนี้โดยธรรมชาติ เมื่อวานนี้นางเอ่ยตรงประเด็นกับลวี่หลิ่ว เพราะนางรู้ว่าลวี่หลิ่วไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจ อีกฝ่ายมาที่นี่เพื่อสอบถามข้อมูลเท่านั้น ถังเสียวเป่ยเลยคร้านเกินกว่าจะเสียเวลาโยกโย้

แต่กับนายแม่เสิ่น นางไม่สามารถทำเช่นนั้นได้

ถังเสียวเป่ยจึงไม่รีบร้อนและพูดคุยกับนายแม่เสิ่นอย่างเป็นกันเอง อย่างไรก็ตามนี่คืองานปัจจุบันของนาง

สถานเริงรมย์นั้นต้องการสบู่และมีเรื่องให้จัดการมากมาย เมื่อยามอู่มาถึง นายแม่เสิ่นก็ทนไม่ไหวอีกต่อไปและถามว่า

“แม่นางเสียวเป่ย เวลาก็ล่วงเลยมาสักพักแล้ว ข้าขอเสียมารยาทถามสักหน่อยเถิด สบู่หอมนี้ขายอย่างไรหรือ? แม่นางเสนอราคามาได้เลย”