ทะลุมิติ เปลี่ยนชะตา ชีวิตนี้ของข้าต้องรุ่งโรจน์ นิยาย บท 250

บทที่ 250 ขอบเขตการค้นหาแคบลง

ต้าหลิวเองก็เป็นคนนอกที่เพิ่งมาเยือนเช่นกัน เมื่อเขาเห็นถังเสียวเป่ยออกมาจากห้องของจินเฟิงก็รู้ทันทีว่าเหตุใดอีกฝ่ายถึงมองเขาด้วยสายตาไม่พอใจ

ที่แท้ก็เป็นเพราะแม่นางคนนี้ เมื่อถังเสียวเป่ยเห็นต้าหลิวใบหน้าของนางก็แดงขึ้นอย่างช่วยไม่ได้

ไม่รู้ว่าต้าหลิวคิดอะไรอยู่ เขายกมือขึ้นและทักทายเสียวเป่ย “แม่นางเสียวเป่ย…”

ถังเสียวเป่ยรู้สึกเขินอายและทำตัวไม่ถูก หากต้าหลิวแกล้งทำเป็นไม่เห็นอะไรเลยเรื่องนี้ก็คงจบลงแล้ว

แต่เขากลับดื้อรั้นและเอ่ยทักทายนางขึ้นมา

ถังเสียวเป่ยอยากแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ก็เหมือนว่าจะหมดหนทางแล้ว

นางเดินเข้าไปหาต้าหลิวด้วยไปหน้าเรียบเฉย จากนั้นก็กระทืบเท้าปึงปังสองครั้งด้วยความขุ่นเคืองก่อนที่จะเดินออกไป

“ใครใช้ให้เจ้าปากมากกัน!”

ต้าหลิวรู้สึกตัวในเวลานี้และตบหน้าตัวเอง

“ความปากมากนี้เกินเยียวยาแล้วสินะ”

จินเฟิงเหลือบมองต้าหลิวด้วยความโกรธ “เซียวตูเว่ยอยู่ที่ใด?”

“รออยู่ที่ลานด้านหน้า”

ในเวลานี้ กองกำลังที่จางเหลียงจัดเตรียมไว้ใกล้จะมาถึงแล้ว เมื่อวานนี้ถังตงตงจึงได้จองห้องพักที่โรงเตี๊ยมเพิ่มอีกสามห้อง

จินเฟิงอาศัยอยู่ในเรือนที่เพิ่งสร้างใหม่เมื่อวานนี้

ส่วนต้าหลิวอาศัยอยู่ในเรือนเล็ก ๆ ที่ถังเสียวเป่ยเคยอาศัยอยู่

หลังจากพูดแล้วเขาก็รีบวิ่งไปด้านหน้าเพื่อนำทาง

เมื่อเดินผ่านประตูลานบ้าน ต้าหลิวชี้ไปที่ทหารผ่านศึกสองคนที่เฝ้าประตูด้วยเสียงเข้ม

เพราะชายสองคนนี้รู้ดีว่าว่าถังเสียวเป่ยอยู่ที่เรือนของจินเฟิง ตอนที่เขามาหาจินเฟิงพวกเขาทั้งสองไม่แม้แต่จะเตือนกันสักนิด เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายตั้งใจกลั่นแกล้งให้เขาเผชิญหน้ากับสถานการณ์กระอักกระอ่วน

ทหารผ่านศึกสองคนที่เฝ้าประตูมองขึ้นไปบนท้องฟ้า โดยไม่สนใจการกระทำคุกคามของต้าหลิว

“เซียวตูเว่ย ครั้งนี้ข้าคงต้องขอรบกวนเจ้าด้วย”

จินเฟิงยิ้มและประสานมือของเขา

ไม่ว่าทหารท้องถิ่นจะเป็นอย่างไร แต่ในครั้งนี้ที่เขาสามารถช่วยถังเสียวเป่ยออกมาได้อย่างราบรื่น ทหารท้องถิ่นก็มีส่วนร่วมในการช่วยเหลือ

จินเฟิงไม่ชอบการเข้าสังคมมากนัก และเขาก็ไม่รู้วิธีจัดการรับมือกับผู้คน แต่เขาพอรู้วิธีพูดคำที่สุภาพ

“ไม่มีปัญหา แม่นางเสียวเป่ยถูกพวกอันธพาลลักพาตัวไปในเวลากลางวันแสก ๆ มันเป็นหน้าที่ของเราในฐานะทหารที่จะตามหานางกลับมา”

เซียวตูเว่ยตอบด้วยรอยยิ้ม “ข้ามาที่นี่เพื่อสอบถามท่านอาจารย์ ตอนนี้พบแม่นางเสียวเป่ยแล้ว สามารถเปิดประตูเมืองได้แล้วใช่หรือไม่?”

“เปิดได้เลย” จินเฟิงกล่าว “สองวันที่ผ่านมาข้าต้องขอบคุณสหายทหารท้องถิ่นด้วย”

เซียวตูเว่ยถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อได้ยินสิ่งนี้

ตอนนี้ตระกูลใหญ่หลายแห่งเริ่มขาดแคลนเสบียง และการที่ทหารท้องถิ่นทำการปิดประตูเมืองก็ทำให้พวกเขาต้องเผชิญกับแรงกดดันอย่างหนัก

เขากลัวจริง ๆ ว่าจินเฟิงจะยืนกรานที่จะตามหาตัวคนร้ายก่อนจะเปิดประตูเมือง

“เช่นนั้นข้าไม่รบกวนท่านอาจารย์แล้ว” เซียวตูเว่ยรีบกลับไปเปิดประตูเมือง หลังจากบอกลาจินเฟิงเขาก็เตรียมตัวที่จะออกไป

“เซียวตูเว่ย รอสักครู่”

จินเฟิงรั้งเซียวตูเว่ยเอาไว้แล้วหันมาพูดกับต้าหลิว “ข้าจำได้ว่าในคลังมีสบู่หอมเหลือยี่สิบกล่อง เจ้าไปนำมาให้หมด”

ต้าหลิวตอบรับและวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

ไม่นานเขาก็เข้ามาโดยที่ถือหีบเล็ก ๆ ใบหนึ่งเอาไว้

“เซียวตูเว่ย ในช่วงสองวันที่ผ่านมา ข้าได้สร้างปัญหาให้เจ้าและสหายไม่น้อย”

จินเฟิงโบกมือให้ต้าหลิวมอบหีบนั้นให้เซียวตูเว่ย “นี่เป็นของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ตูเว่ยเอามันกลับไปแล้วแบ่งให้พวกสหายนะ ถือว่าเป็นคำขอบคุณจากข้า”

“ได้อย่างไรกัน มันเป็นหน้าที่ของพวกข้าอยู่แล้ว”

เซียวตูเว่ยบอกปัด แต่มีแววตาโหยหา

“สิ่งนี้…”

ต้าหลิวเกาหัว ไม่รู้จะตอบอย่างไร

เขาเป็นชาวเขาที่เพิ่งได้เข้าร่วมกองทัพ ไม่รู้กฏเกณฑ์ ไม่รู้หนังสือ และรู้เพียงการต่อสู้ขั้นพื้นฐานเท่านั้น หากถูกขอให้เป็นผู้นำการสู้รบหรือเป็นองครักษ์ เขาก็ยังถือว่าพอมีคุณสมบัติอยู่บ้าง

แต่การขอให้สอบปากคำนักโทษก็เหมือนกับให้เสือกินเม่น ต้าหลิวไม่รู้ว่าจะกินมันอย่างไร

“ช่างเถิด ไว้ข้าจะไปถามพวกเขาด้วยตัวเองก็แล้วกัน”

จินเฟิงไม่มีแรงที่จะตำหนิคนตรงหน้าต่อ

ทันทีที่พูดจบ อาเหมยและชิ่งมู่หลานก็เดินเข้ามา “ท่านอาจารย์ ท่านไม่ต้องลำบากหรอก อาเหมยไปถามมาแล้ว”

“อาเหมยยังคงทำงานรอบคอบและรวดเร็วเหมือนเคย จินเฟิงชื่นชมอย่างมีความสุขและถามต่อ “ได้ความมาว่าอย่างไรบ้าง?”

อาเหมยตอบ “ข้าไปสอบถามอาหลานมา เขาสูงอย่างน้อยหกฉื่อ และหนักประมาณสองร้อยจิน”

“ถือว่าเป็นคนสูงใหญ่พอตัว!”

ดวงตาของจินเฟิงหรี่ลงทันที

แม้ว่าในสมัยต้าคังจะยังไม่มีหน่วยวัดเป็นเมตร แต่หน่วยวัด เช่น ความยาวและน้ำหนักก็เหมือนกับในชีวิตก่อน ๆ ซึ่งหกฉื่อ เท่ากับสองเมตร

ดังคำกล่าวที่ว่าคนจนมักตั้งใจศึกษาร่ำเรียน คนรวยจะอุดมไปด้วยศิลปะการต่อสู้ เด็กจากครอบครัวที่ยากจนไม่มีอาหารที่จะกินให้อิ่มท้อง ไม่ต้องพูดถึงเรื่องการพาตัวเองไปออกกำลังกาย หากพวกเขาต้องการเปลี่ยนแปลงโชคชะตาก็ทำได้ด้วยการเพิ่มพูนความรู้เท่านั้น

มีเพียงผู้ที่มีฐานะดีและมีการกินอยู่ที่ไม่อดอยากเท่านั้นที่จะสามารถฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ได้

คล้ายกับในชีวิตที่แล้วของจินเฟิง ผู้คนมักจะใช้เงินไปกับห้องออกกำลังกาย

จินเฟิงไม่เคยเห็นแรงงานข้ามชาติคนไหนไปยิมเพื่อยกดัมเบล หากพวกเขาต้องการเพิ่มความแข็งแกร่งก็สามารถไปที่ไซต์ก่อสร้างและเคลื่อนย้ายอิฐสองสามก้อน ถือว่าเป็นการออกกำลังกายและสร้างรายได้ไปในเวลาเดียวกัน

ผลผลิตของต้าคังล้าหลัง คุณภาพอาหารก็ไม่ดีนัก คนส่วนใหญ่ไม่สูงเท่าไร อดีตช่างตีเหล็กถือว่าเป็นผู้ที่พอมีพอกิน ดังนั้นเจ้าของร่างเดิมจึงไม่เคยพบเจอกับความอดอยากหรือขาดสารอาหาร จินเฟิงจึงสูงถึงหนึ่งร้อยเจ็บสิบแปดเซนติเมตรซึ่งก็ถือว่าสูงมากแล้วในต้าคัง

ชายร่างกำยำสูงเกือบสองเมตร และหนักกว่าร้อยกิโลกรัม เดินอยู่ท่ามกลางฝูงชน แน่นอนว่าต้องโดดเด่นออกมาและสามารถมองเห็นได้จากระยะไกล

ขอบเขตการค้นหาตัวเขาแคบลงถึงเก้าส่วนเลยทีเดียว!