ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยนำโชคของครอบครัวชาวนา นิยาย บท 107

ในวันนี้ ซูซานหลางและจ้าวซื่อได้จัดเตรียมโต๊ะอาหารพร้อมสุราและกับข้าวอย่างดี

เฉินหู่เองก็ช่วยพวกเขาเตรียมอาหารด้วยความกระตือรือร้น

ซูซานหลางมอบเงินจำนวนหนึ่งร้อยตำลึงที่สัญญาไว้ว่าจะใช้ซื้อที่ดินและสร้างบ้านให้เฉินหู่ เฉินหู่ยืนกรานเขียนสัญญาเงินกู้ไว้เป็นหลักฐาน

ที่ลานบ้าน เฉินต้านิวและเฉินเอ้อร์นิวนั่งฟังโจวเหิงสอนอยู่เงียบๆ แม้พวกนางจะฟังไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็ไม่อาจห้ามความชอบที่จะนั่งฟังได้

ซูเสี่ยวลู่กำลังวาดภาพลงบนพื้นดิน ในขณะเดียวกันก็กำลังอ่านตำราแพทย์

การมาของครอบครัวเฉินหู่ไม่ได้ทำให้ครอบครัวซูแสดงอาการแตกต่างไปจากเดิม ทุกอย่างยังคงเป็นไปตามปกติ

เมื่อถึงเวลาสิ้นสุดการเรียน ซูเสี่ยวลู่ก็เริ่มต้นการฝังเข็มให้กับซูฉง ซูหวา และโจวเหิงตามปกติ

เฉินเอ้อร์นิวเคยเห็นการฝังเข็มมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่พอเห็นอีกครั้งก็ยังอดที่จะอ้าปากค้างด้วยความตื่นเต้นไม่ได้

ส่วนเฉินต้านิวนั้นถึงกับตะลึงพูดไม่ออก นางมองไปที่ซูเสี่ยวหลิงด้วยแววตาสงสัยราวกับอยากยืนยันว่าสิ่งนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

ซูเสี่ยวหลิงที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจในตัวน้องสาว ยิ้มอย่างอบอุ่นแล้วกล่าวว่า “ต้านิว เอ้อร์นิว ไม่ต้องกลัวนะ เสี่ยวลู่ฉลาดมาก นางกำลังเรียนแพทย์อยู่ หมออู๋ยังเคยบอกว่านางเป็นเด็กที่เกิดมาพร้อมพรสวรรค์เลยล่ะ”

สายตาของเฉินต้านิวและเฉินเอ้อร์นิวเปลี่ยนเป็นความชื่นชม นางทั้งสองมองซูเสี่ยวลู่ด้วยความศรัทธา

ในยามค่ำคืน ตาเฒ่าอู๋ก็กลับมาถึงบ้านเช่นกัน

สำหรับพิธีการเป็นพี่น้องร่วมสาบานระหว่างซูซานหลางและเฉินหู่ ตาเฒ่าอู๋ได้เป็นพยานในพิธีนั้นด้วย

เฉินหู่คุกเข่าลงด้วยท่าทางนอบน้อม พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ โปรดรับการคำนับสามครั้งจากน้องชายผู้นี้”

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เฉินหู่ได้เปลี่ยนคำเรียกอย่างเป็นทางการ โดยเรียกซูซานหลางและจ้าวซื่อว่าพี่ใหญ่และพี่สะใภ้

ซูซานหลางรู้สึกตื้นตันจนดวงตาแดงก่ำ เขารีบประคองเฉินหู่ให้ลุกขึ้น ขณะที่จ้าวซื่อเองก็ช่วยประคองเฉียนซื่อให้ยืนขึ้นเช่นกัน

“เอาล่ะ ตั้งแต่นี้ไปเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน ต้านิว เอ้อร์นิวอายุน้อยกว่าซานเม่ย ต่อไปก็ให้เรียกพวกเขาว่าพี่ชายพี่สาวนะ เสี่ยวลู่เองก็ได้พี่สาวเพิ่มสองคนและน้องชายอีกคนแล้ว”

ซูซานหลางกล่าวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ความยินดีปรากฏอยู่ในน้ำเสียงของเขา ในเมื่อได้ทำพิธีสาบานกันแล้ว นั่นหมายความว่าในอนาคตพวกเขาจะเป็นครอบครัวเดียวกันอย่างแท้จริง

เฉินหู่พยักหน้าด้วยความจริงจัง ก่อนหันไปพูดกับลูกสาวทั้งสอง “ต้านิว เอ้อร์นิว จำไว้นะ ต่อไปนี้เจ้าฉง เจ้าหวา และซานเม่ยคือพี่ชายพี่สาวของพวกเจ้า ส่วนซื่อเม่ยก็เป็นน้องสาวของพวกเจ้าด้วย”

เฉินต้านิวและเฉินเอ้อร์นิวพยักหน้ารับด้วยความตั้งใจ พวกนางรู้ดีว่า จากนี้ไปครอบครัวของตนจะเป็นครอบครัวใหญ่ที่รวมตัวกับตระกูลซู ทุกคนในสกุลซูก็จะกลายเป็นพี่น้องของพวกนาง

ซูเสี่ยวลู่ก็เป็นน้องสาวคนเล็กของพวกนางแล้ว เช่นเดียวกับที่ซูเสี่ยวหลิงกลายมาเป็นพี่สาวอีกคนของพวกนาง

การได้ลิ้มรสอาหารร้อนๆ พร้อมครอบครัวใหม่ ไม่เพียงเติมเต็มความอิ่มในกระเพาะ แต่ยังอุ่นถึงหัวใจ

“สนิทสนมกันเหมือนพี่น้อง”

ซูหวาเอ่ยทวนสำนวนด้วยเสียงแผ่วเบา ราวกับเก็บเกี่ยวความหมายอย่างลึกซึ้ง

ซูฉงเองก็ตั้งข้อสงสัย พลางกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงใคร่รู้ “ความสัมพันธ์อันลึกซึ้งนี้ หมายถึงลึกซึ้งแค่ไหนหรือ? จะลึกซึ้งกว่าที่ข้าสนิทกับน้องหวาและน้องเหิงหรือไม่?”

“ใช่แล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องที่ลึกซึ้งแน่นแฟ้น ก็เหมือนมือและเท้าที่เป็นส่วนสำคัญของร่างกายเรา ไม่มีสิ่งใดในโลกนี้จะมีค่าเทียบเท่า”

โจวเหิงยิ้มบางๆ ก่อนอธิบายความหมายของคำว่าสนิทสนมกันเหมือนพี่น้องให้ซูฉงและซูหวาฟังด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ซูฉงยิ้มกว้างอย่างยินดี เขาพูดด้วยความตื่นเต้น “น้องหวาเป็นมือขวาของข้า ส่วนน้องเหิงก็เป็นมือซ้ายของข้า พวกเจ้าทั้งสองสำคัญมากสำหรับข้า ข้าชอบพวกเจ้าจริง ๆ”

ในช่วงเวลานั้นเอง ซูฉงก็เข้าใจความหมายของคำว่าสนิทสนมกันเหมือนพี่น้องอย่างถ่องแท้ ความสัมพันธ์ที่เขามีต่อซูหวาและโจวเหิงนั้นคือสิ่งที่สะท้อนความหมายของคำนี้อย่างแท้จริง

ซูหวาถามขึ้นอย่างอยากรู้ “น้องเหิง ข้ากับพี่ใหญ่เกิดจากพ่อแม่เดียวกัน แล้วเจ้าล่ะ เจ้าก็มีพี่ชายหรือน้องชายที่เกิดจากพ่อแม่เดียวกันหรือไม่? แล้วพ่อแม่ของเจ้าเป็นใคร? เจ้าจะกลับไปหาพวกเขาอีกไหม?”

ซูหวาดูจะเข้าใจความหมายของคำว่าสนิทสนมกันเหมือนพี่น้องลึกซึ้งยิ่งกว่า และคำถามของเขาก็เต็มไปด้วยความใคร่รู้ เขาสงสัยว่าโจวเหิงมีพี่น้องแท้ๆ หรือไม่ มาจากที่ใด และพ่อแม่ของเขาเป็นใครกันแน่

“จริงด้วย ข้าทำไมถึงไม่นึกถึงเรื่องนี้นะ น้องหวาฉลาดจริงๆ ฮี่ๆ”

หลังจากซูหวาถามจบ ซูฉงก็เพิ่งคิดได้ เขารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยที่ตนเองไม่ได้นึกถึงก่อนหน้านี้ แต่ก็แอบภูมิใจในความฉลาดของน้องชาย