ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยนำโชคของครอบครัวชาวนา นิยาย บท 143

ตาเฒ่าอู๋มองซูเสี่ยวลู่แวบหนึ่งแล้วพูดว่า "นังหนู อย่าดีกว่า ในเมื่อเจ้าถามมาแล้ว อาจารย์ก็จะสอนเจ้าสักหน่อย พวกคนรวยหรือมีอำนาจนั้น ในบ้านมักจะมีคนที่มีความคิดไม่ดีอยู่บ้าง เจ้าลองคิดดู ถ้าปล่อยให้ผู้อื่นจัดการแล้วเกิดใส่ยาพิษลงไปในยาของเจ้า เกิดเรื่องขึ้นมา มันจะไม่สร้างปัญหาให้เจ้าหรอกหรือ"

"ถ้าพวกเราลงมือเองก็จะขจัดปัญหาตั้งแต่ต้นตอได้"

ตาเฒ่าอู๋จิบสุราแล้วกินเนื้อคำหนึ่ง สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นประสบการณ์ที่สั่งสมมา

ซูเสี่ยวลู่ฟังแล้วก็รู้สึกว่ามีเหตุผลมาก นางจึงพยักหน้า "เจ้าค่ะ ขอบคุณอาจารย์ที่สั่งสอน ศิษย์จดจำไว้แล้ว"

นางรู้สึกว่าสิ่งที่ตาเฒ่าอู๋พูดมีเหตุผลมาก ถ้าไม่ใช่เพราะตาเฒ่าอู๋พูดแบบนี้ ต่อไปนางอาจจะต้องพลาดพลั้งสักครั้งถึงจะเข้าใจ เรื่องพวกนี้ ตาเฒ่าอู๋นึกอะไรได้ก็พูดออกมา

แต่ทุกครั้งที่เขาพูด ซูเสี่ยวลู่ก็จดจำไว้ทุกครั้ง

ตาเฒ่าอู๋มองซูเสี่ยวลู่อยู่เงียบๆ เขาจึงคีบน่องไก่ให้ซูเสี่ยวลู่ชิ้นหนึ่ง แล้วเขาก็พูดว่า "อาจารย์รู้ว่าวันนี้เจ้าเหนื่อยแล้ว อาจารย์แค่อยากดูความสามารถของเจ้า ต่อไปอาจารย์จะช่วยเจ้าปั้นยาด้วย"

นังหนูคนนี้มีพรสวรรค์และฉลาดหลักแหลม แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ยังเป็นเพียงเด็ก ถ้าบังเอิญเหนื่อยล้ามากเกินไปจนเกิดความรู้สึกเบื่อหน่ายต่อการเรียนรู้ จะไม่เป็นผลดีในระยะยาว ดังนั้นต่อไปเขาควรลดความเกียจคร้านของตัวเองลงบ้าง

เมื่อคิดว่าไม่ต้องเหนื่อยมากขนาดนั้น ซูเสี่ยวลู่ก็รู้สึกดีใจ นางกินน่องไก่พลางยิ้มหวานให้ตาเฒ่าอู๋แล้วพูดว่า "อาจารย์ใจดียิ่งนัก ขอบคุณอาจารย์เจ้าค่ะ"

หลังกินอาหารมื้อดึก ซูเสี่ยวลู่ก็ไปเก็บเข็มเงินให้เรียบร้อยก่อนเข้านอน

วันต่อมา ยาเม็ดที่เตรียมไว้เมื่อวานก็แห้งแล้ว สามารถบรรจุลงขวดให้ซุนเป่าซานกับซุนเป่าเชี่ยนพกติดตัวได้ โดยให้กินวันละสามเม็ด

บ่าวรับใช้ของจวนตระกูลซุนส่งสมุนไพรชุดใหม่มาอีก ซูเสี่ยวลู่กับตาเฒ่าอู๋ช่วยกันแยกประเภท จากนั้นซูเสี่ยวลู่ก็ดึงน้ำพุวิญญาณออกมาแช่สมุนไพร

วันนี้อาจจะกลัวว่าซูเสี่ยวลู่จะเหนื่อยเกินไป ตอนเที่ยงวันตาเฒ่าอู๋จึงไล่ให้ซูเสี่ยวลู่ไปนอนพักกลางวัน

พอถึงตอนเย็น ตาเฒ่าอู๋กับซูเสี่ยวลู่ก็ปั้นยาเม็ดอีกหลายเม็ด

หลังกินอาหารมื้อเย็นแล้ว ก็ยังคงฝังเข็มให้คนในตระกูลซุนเหมือนเดิม

วันนี้เมื่อเห็นวิธีการฝังเข็มรูปแบบใหม่ของซูเสี่ยวลู่ ทั้งซุนเป่าซานกับซุนเป่าเชี่ยนก็ไม่ได้ถามอะไรอีกต่อไป

หลังจากถอนเข็มแล้ว ซูเสี่ยวลู่พูดกับเหลียนซื่อว่า "ท่านป้า พรุ่งนี้ข้ากับอาจารย์จะกลับบ้าน มะรืนค่อยมาใหม่นะเจ้าคะ"

เหลียนซื่อพยักหน้าเบาๆ พลางกล่าวว่า "ได้สิ"

ซุนเป่าเชี่ยนเอ่ยปากพูดว่า "เสี่ยวลู่ ขอให้เจ้าเดินทางปลอดภัยนะ"

ซูเสี่ยวลู่ยิ้มบางๆ ให้ซุนเป่าเชี่ยนแล้วพูดว่า "อืม ขอบคุณพี่เป่าเชี่ยนเจ้าค่ะ"

ซูเสี่ยวลู่เก็บข้าวของเรียบร้อยแล้วกลับมาที่เรือน ตาเฒ่าอู๋โบกมือเรียกให้ซูเสี่ยวลู่มากินอาหารมื้อดึก

คืนนี้อาหารที่กินคือซี่โครงแกะย่าง

ซูเสี่ยวลู่สูดกลิ่นหอม แล้วเดินไปนั่งข้างๆ ตาเฒ่าอู๋และเริ่มกิน เตาถ่านขนาดเล็กย่างอย่างช้าๆ ไม่ทำให้ไหม้ และไม่ทำให้ซี่โครงแกะเย็นลง

หลังจากกินซี่โครงไปหนึ่งชิ้นแล้ว ซูเสี่ยวลู่ก็หยุดกิน

บ่าวรับใช้ยกของขวัญที่ห่อเรียบร้อยขึ้นมาให้ เป็นพวกผ้าชนิดต่างๆ ไม่ได้ฟุ่มเฟือยจนเกินไป แต่เหมาะสำหรับใช้งานในครอบครัว

ตาเฒ่าอู๋รับตั๋วแลกเงินไว้ เขามอบให้ซูเสี่ยวลู่แล้วพูดว่า "นังหนู รับไปเถอะ"

ซูเสี่ยวลู่ยิ้มหวาน ดวงตาของนางเป็นประกาย นางเก็บเงินไว้ในอ้อมกอด นี่คือความรักจากอาจารย์ที่แสนดีของนาง

ส่วนของขวัญพวกนั้น ตาเฒ่าอู๋ไม่รับ เขาพูดเสียงเรียบว่า "ขี้เกียจถือ ไปล่ะ"

ระหว่างทางกลับ เขายังต้องแบกศิษย์ตัวน้อยอีก จะมีที่ว่างถือของพวกนั้นได้อย่างไร

พูดจบ ตาเฒ่าอู๋ก็พาซูเสี่ยวลู่หันหลังเดินจากไป

ซุนปั๋วเฉิงกับซุนจื่อเชียนพร้อมภรรยาออกไปส่งถึงหน้าประตูจวน

ตาเฒ่าอู๋เดินเอามือไพล่หลังไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่หันกลับมามอง

ซูเสี่ยวลู่หลังจากออกจากจวนแล้ว ก็หันกลับไปโบกมือลาเหลียนซื่อ

เหลียนซื่อยิ้มอย่างอ่อนโยน และโบกมือให้ซูเสี่ยวลู่เช่นกัน

ตาเฒ่าอู๋ย่อตัวลง พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชายิ่งนัก "ขึ้นมาได้แล้ว"

ซูเสี่ยวลู่ปีนขึ้นหลังของตาเฒ่าอู๋