ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยนำโชคของครอบครัวชาวนา นิยาย บท 153

ซูหวาพยักหน้า “ศิษย์จดจำไว้แล้วขอรับ”

......

ซูเสี่ยวลู่กลับจวนตระกูลซุนพร้อมกับตาเฒ่าอู๋ เมื่อกลับถึงจวน ตาเฒ่าอู๋ก็เริ่มสอนซูเสี่ยวลู่เกี่ยวกับการปรุงอาหารสมุนไพรทันที

การปรุงอาหารสมุนไพรไม่ได้ยากเย็นนัก ตาเฒ่าอู๋ให้ซูเสี่ยวลู่ศึกษาตำราแพทย์โดยตรง ตำราแพทย์ของการแพทย์แห่งสำนักหมิงกู่มีมากมาย ครอบคลุมศาสตร์การแพทย์อย่างกว้างขวาง และยังมีรายละเอียดลึกซึ้งในด้านการบำบัดด้วยอาหาร

ซูเสี่ยวลู่ตั้งใจเรียนรู้พร้อมกับขบคิดในใจว่าจะปรุงอาหารสมุนไพรแบบใดให้เหมาะสมกับซุนเป่าซ่านและซุนเป่าเชี่ยน

อาหารสมุนไพรที่ดีนั้นสามารถใช้แทนมื้ออาหารสามมื้อในแต่ละวันได้ เพราะอาหารสมุนไพรคือมื้ออาหารปกติที่สามารถเสริมสรรพคุณบำบัดโรค อีกทั้งยังอร่อยจนทำให้ผู้กินมีความสุขได้ด้วย

อาหารสมุนไพรที่ปรุงอย่างธรรมดานั้น มักเป็นเพียงยาเท่านั้น ไม่ถึงกับกินยาก แต่ก็ไม่มีทางเรียกได้ว่าอร่อย

ซูเสี่ยวลู่มองอาหารสมุนไพรสีดำสนิทในหม้อดิน ก่อนจะพูดอย่างไม่ค่อยพอใจนักว่า “ท่านอาจารย์ ท่านทำอาหารสมุนไพรออกมาหน้าตาไม่น่ากินเลย”

แรงกระแทกทางสายตาค่อนข้างรุนแรง ทั้งที่คนที่บอกว่าอาหารสมุนไพรที่ดีคืออาหารชั้นเลิศก็คืออาจารย์ของนางแท้ๆ ซูเสี่ยวลู่เห็นตาเฒ่าอู๋ลงมือปรุงเองกับมือก็อดจินตนาการไม่ได้ คิดว่าคงจะเป็นประสบการณ์ความอร่อยที่ยอดเยี่ยมแน่ๆ

แต่แล้วนางก็ต้องตะลึงมองข้าวต้มสีขาวกลายเป็นสีเหลือง แล้วเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทในที่สุด ซูเสี่ยวลู่ถึงกับอึ้งจนเหมือนตัวจะแตกเป็นเสี่ยงๆ

อาหารสมุนไพรแบบนี้... นางไม่อาจกินมันลงไปได้จริงๆ

ตาเฒ่าอู๋โมโหจัด ใช้ช้อนคนหม้ออย่างแรงแล้วพูดว่า “ข้ากำลังสอนเจ้าอยู่ ศาสตร์การปรุงอาหารเป็นสิ่งที่เข้าใจได้ด้วยใจ ไม่อาจถ่ายทอดด้วยคำพูด เดี๋ยวใส่เครื่องปรุงเพิ่มอีกหน่อยก็เสร็จแล้ว อาหารสมุนไพรนี่ก็ไม่ได้ทำไว้ให้เจ้ากิน เจ้าจะรังเกียจอะไรนักหนา ก่อนหน้านี้โจวเหิงไม่รู้กินอาหารสมุนไพรที่ข้าปรุงไปตั้งเท่าไร เขายังไม่เคยบอกว่าไม่อร่อยเลย!”

แม้ว่าตอนกินจะมีขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ยังถือว่ากินลงไปได้ใช่ไหมล่ะ

ซูเสี่ยวลู่จินตนาการถึงภาพนั้นอยู่ในใจ พลางรู้สึกเห็นใจโจวเหิงอย่างเงียบๆ นึกไม่ถึงเลยว่าคนอย่างเขาจะต้องเจอกับอะไรแบบนี้

“เจ้าอย่าไปสนใจว่ามันอร่อยหรือไม่เลย สนแค่ว่าสรรพคุณยามันยังคงอยู่หรือเปล่าก็พอ”

ตาเฒ่าอู๋ทำหน้าตึง ใช้น้ำเสียงเย็นชา พร้อมกับตักอาหารสมุนไพรขึ้นช้อน ยื่นมาตรงหน้าซูเสี่ยวลู่

“ลองชิมดูสิ”

นี่ไม่ใช่การขอร้อง แต่เป็นคำสั่งชัดๆ

ซูเสี่ยวลู่รู้สึกว่า หากนางไม่กิน ตาเฒ่าอู๋คงจะโมโหจนลงไม้ลงมือกับนางแน่ๆ

แม้หน้าตาจะดำทะมึน แต่แท้จริงแล้วก็แค่ข้าวต้มธรรมดา ปิดตาก็กินได้เหมือนกัน

ซูเสี่ยวลู่หลับตาแน่น ก่อนจะตักขึ้นมาชิมคำหนึ่ง

ซูเสี่ยวลู่ส่ายหน้าเบาๆ “ที่บ้านข้ามีพ่อแม่ พี่ชายพี่สาว ข้าไม่เคยมีโอกาสได้ทำอะไรพวกนี้เลย ส่วนใหญ่แค่ช่วยยกอาหารไปก็เต็มที่แล้ว แถมพวกเขายังกลัวว่าข้าจะทำหกอีกต่างหาก”

ตาเฒ่าอู๋มองนางด้วยสายตาอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยว่า “มาเถอะ เจ้ามาลองทำโจ๊กบำรุงสุขภาพหม้อหนึ่งให้เด็กสองคนในจวนตระกูลซุนได้กินกัน เจ้าทำได้ดีในเรื่องการแพทย์ และการบำบัดด้วยอาหารก็ถือเป็นส่วนหนึ่งของศาสตร์การแพทย์เช่นกัน มันเกี่ยวข้องกับอีกแขนงหนึ่ง ซึ่งพูดไปอาจจะซับซ้อน ลองทำดูเถอะ”

ที่จริงแล้ว เขาอยากลองดูว่าศิษย์ตัวน้อยของเขาจะทำอาหารได้อร่อยหรือไม่ บางทีซูเสี่ยวลู่อาจจะเป็นคนที่สามารถลบล้างชื่อเสียว่าอาหารบำบัดของสำนักหมิงกู่ไม่น่ากินก็เป็นได้!

ซูเสี่ยวลู่รู้สึกตื่นเต้นจนแทบรอไม่ไหว ที่จริงแล้วในชาติที่แล้วฝีมือการทำอาหารของนางค่อนข้างดี หมอจีนผู้ชราที่เลี้ยงดูนางมาต่างชอบอาหารที่นางทำทั้งนั้น คิดไปแล้ว ชาตินี้ก็น่าจะไม่ต่างกัน

อย่างไรก็ตาม ความทรงจำเกี่ยวกับฝีมือการทำอาหารในชาติก่อนกลับเริ่มเลือนรางลงเรื่อยๆ นางเองก็ไม่ได้ครุ่นคิดถึงมันบ่อยนัก ทุกวันนี้ซูเสี่ยวลู่ได้หลอมรวมเข้ากับชีวิตใหม่จนสมบูรณ์ และปรับตัวเข้ากับการเติบโตในโลกใบนี้อย่างเต็มที่

หลังจากหยิบหม้อดินมาอีกใบ ซูเสี่ยวลู่เริ่มล้างข้าวและเตรียมสมุนไพรบางชนิดเพื่อบดเป็นผง

ตาเฒ่าอู๋ยืนมองอยู่ข้างๆ อย่างสงบ

ซูเสี่ยวลู่อุ้มหม้อดินไปวางบนเตาเล็กๆ แล้วเริ่มเฝ้าดูหม้ออย่างตั้งใจ

ตาเฒ่าอู๋เห็นท่าทางจริงจังของนาง ก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ “ไม่เลวๆ ศิษย์ข้าทำได้ดี ข้าขอไปพักสักหน่อย พอเจ้าทำเสร็จแล้วเอามาให้ข้าชิมสักถ้วยก่อนละกัน”

อาหารสมุนไพรที่ช่วยฟื้นฟูพลังชีวิตนั้น เป็นของที่ใครๆ ก็กินได้ทั้งนั้น