ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยนำโชคของครอบครัวชาวนา นิยาย บท 172

เมื่อคิดถึงดวงตาที่สูญเสียของซูซานหลาง ซูเสี่ยวลู่ตัดสินใจในใจว่าจะสร้างดวงตาปลอมให้กับเขาในอนาคต แต่เรื่องนี้นางยังไม่คิดจะพูดออกไปในตอนนี้

หลังจากทานมื้อเย็นเสร็จ ซูซานหลางและจ้าวซื่อจึงไปหาเฉินหู่และเฉียนซื่อ

เมื่อทุกคนนั่งลง ซูซานหลางพูดขึ้นว่า “เจ้าหู่ เสี่ยวลู่ฝากข้ามาบอกเจ้าว่า อีกสามวันนางจะเริ่มรักษาขาของเจ้า ส่วนบาดแผลของน้องสะใภ้คงต้องเลื่อนออกไปก่อน”

เฉียนซื่อพยักหน้ายิ้มๆ “ได้ ขอบคุณพี่ใหญ่พี่สะใภ้มาก ฝากบอกเสี่ยวลู่ว่าให้ทำไปตามสบาย พวกเรารอได้”

เฉินหู่ก็พยักหน้าเสริม “ใช่ ทำไปตามจังหวะเถอะ ไม่ต้องรีบร้อน”

ซูซานหลางยิ้มรับ เขาไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม นอกจากแจ้งเรื่องให้ทั้งสองรับทราบ แล้วเปลี่ยนหัวข้อไปพูดคุยเรื่องการค้าของวันนี้แทน

เขาแบ่งปันข่าวดีเกี่ยวกับผลประกอบการของวันนี้ให้เฉินหู่และเฉียนซื่อฟัง

เมื่อได้ยินข่าวดี ทั้งเฉินหู่และเฉียนซื่อต่างก็ยินดีไปด้วย

สุดท้ายในการสรุปเรื่องการค้า เฉินหู่พูดขึ้นว่า “พี่ใหญ่พี่สะใภ้ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ผักที่เราปลูกคงไม่พอขายแน่ ผักใบเขียวกับผักกะหล่ำปลีต้องใช้เวลาหลายเดือนกว่าจะเก็บเกี่ยวได้ แปลงผักของพวกเราไม่เพียงพอเลย”

ซูซานหลางพยักหน้าพลางยิ้ม “ใช่แล้วล่ะ เพราะงั้นเราต้องซื้อผักจากครอบครัวอื่นในหมู่บ้านมาขายเพิ่ม ช่วงนี้ผักเองก็น่าจะเป็นจำนวนมากพอดู พรุ่งนี้เจ้าช่วยหาเวลาไปคุยกับผู้ใหญ่บ้าน บอกเขาว่าเราจะซื้อผัก เริ่มต้นสักพันชั่งก่อนดีไหม”

เฉินหู่พยักหน้ารับ “ได้ เรื่องนี้ฝากไว้ที่ข้า พรุ่งนี้ข้าจะไปจัดการ แต่ราคาต่อชั่งควรตั้งไว้ที่เท่าไหร่ถึงจะเหมาะสม?”

การขายผักให้ร้านค้าต้องใช้ปริมาณมากอยู่แล้ว และถ้าสามารถร่วมมือกับโรงเตี๊ยมในอนาคต ปริมาณที่ต้องการจะยิ่งเพิ่มขึ้น แต่ราคาที่เหมาะสมยังคงเป็นสิ่งที่เขาต้องการคำตอบ

เฉินหู่มองซูซานหลางอย่างรอคอยคำตอบ

ซูซานหลางคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “ชั่งละหนึ่งเหวิน และต้องเป็นผักคุณภาพดี หากใครเอาผักไม่ดีมาขายให้เรา ก็อย่าซื้อ และอย่าไปซื้อจากคนบ้านนั้นอีกในอนาคต”

เขาต้องการให้ธุรกิจนี้มีความมั่นคงยาวนาน ดังนั้นการตั้งกฎเกณฑ์ที่ชัดเจนจึงเป็นสิ่งจำเป็น

“ได้ พี่ใหญ่ไม่ต้องห่วง ข้าจะตรวจสอบคุณภาพเองอย่างละเอียด”

เฉินหู่พยักหน้าอย่างหนักแน่น เขารู้ดีว่านี่เป็นหน้าที่สำคัญที่ซูซานหลางมอบหมายให้ และเขาตั้งใจจะทำมันให้ดีที่สุด ผักที่ซื้อเข้ามาจะต้องผ่านการตรวจสอบคุณภาพอย่างละเอียด ไม่มีข้อผิดพลาดใดๆ

ซูซานหลางพยักหน้าอีกครั้ง “ดี ข้ามอบหมายให้เจ้าดูแลเรื่องนี้ ข้าไม่กังวล เจ้าทำงานได้ดีเสมอ”

เมื่อเฉินหู่รับปาก ซูซานหลางก็วางใจ หลังพูดคุยเรื่องงานเรียบร้อย ซูซานหลางและจ้าวซื่อจึงลุกขึ้นกลับบ้าน

เฉียนซื่อพยักหน้าเห็นด้วย “ข้าก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ขอเพียงพี่ใหญ่และพี่สะใภ้ไม่รังเกียจพวกเรา ข้าก็อยากจะติดตามพวกเขาไปตลอด ทำงานกับพวกเขาไปทั้งชีวิต”

คำพูดนี้ออกมาจากใจของเฉียนซื่อ นางรู้สึกว่าชีวิตที่สุขสบายในตอนนี้ ล้วนมาจากครอบครัวของซูซานหลางที่นำมาให้

ก่อนปีใหม่ปีที่แล้ว พวกเขาเป็นหนี้ก้อนใหญ่ที่ดูเหมือนต้องใช้เวลาหลายปีถึงจะชดใช้ได้หมด แต่ตอนนี้ หากธุรกิจนี้ดำเนินไปได้ดี เพียงไม่ถึงปีก็สามารถปลดหนี้ได้ทั้งหมด แถมยังมีเงินเหลือพอสำหรับรักษาเฉินหู่และเฉียนซื่อ

ทุกครั้งที่เฉียนซื่อนึกถึงชีวิตแบบนี้ นางมักคิดว่าตัวเองคงเคยทำความดีมากมายในชาติก่อน ถึงได้มีโชคดีแบบในตอนนี้

เฉินหู่หัวเราะเบาๆ พลางพูดว่า “ข้าก็คิดเหมือนกัน ข้าศรัทธาในตัวพี่ใหญ่มาตั้งแต่ยังเด็ก การเดินตามเขาไม่มีทางผิดพลาด ข้ายังเคยกลัวว่าการที่ข้าไว้ใจเขามากเกินไป เจ้าจะไม่พอใจ แต่ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่า ไม่ว่าข้าจะทำอะไร เจ้าก็พร้อมจะเดินไปกับข้า และเมื่อเจ้าก็ยอมรับพี่ใหญ่และพี่สะใภ้เหมือนข้า ข้าก็ยิ่งดีใจ”

การที่เฉียนซื่อเข้าใจและยอมรับคนที่เขาเชื่อใจ ทำให้เฉินหู่รู้สึกอิ่มเอมใจ

เฉียนซื่อยิ้มพร้อมกับตอบว่า “ข้ามองเห็นและสัมผัสได้ ทุกอย่างที่พี่ใหญ่และพี่สะใภ้ทำให้เรา ข้าจะไม่ยอมรับได้อย่างไร”

เฉินหู่ยื่นมือไปกอดเฉียนซื่อแน่นขึ้น “ดึกแล้ว พักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ยังมีเรื่องต้องทำอีกมาก”

คำพูดของเฉียนซื่อถูกต้องอย่างยิ่ง ความรู้สึกที่ดีหรือไม่ดี ใจของเราย่อมรับรู้ได้อย่างแท้จริง หากสิ่งใดดี ใจก็ย่อมบอกว่าใช่ หากสิ่งใดไม่ดี ใจก็ย่อมบอกปฏิเสธ