ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยนำโชคของครอบครัวชาวนา นิยาย บท 205

ตาเฒ่าอู๋ได้ถ่ายทอดทุกสิ่งทุกอย่างให้กับนางแล้ว นางจึงมีสิทธิ์ตัดสินใจในทุกเรื่องที่เกี่ยวข้องกับสำนักหมิงกู่

แน่นอนว่า หากนางทำให้ตาเฒ่าอู๋ไม่พอใจ ตราบใดที่เขายังมีชีวิตอยู่ เขายังคงมีสิทธิ์ยึดคืนตำแหน่งของนางได้ สิทธิ์นี้มีผลต่อศิษย์สืบทอดตำแหน่งทุกคน

ในอีกมุมหนึ่ง หากนางอายุยืนยาวพอ นางก็จะสามารถตัดสินใจแม้กระทั่งเรื่องที่รับศิษย์ หากนางกล่าวว่าไม่คู่ควร ก็จะไม่สามารถรับได้

เมื่อซูเสี่ยวหลิงเห็นท่าทีจริงจังของซูเสี่ยวลู่ นางก็เปลี่ยนสีหน้าให้จริงจังตาม ก่อนจะประคองตำราอาหารสมุนไพรในมือด้วยสองมือ กล่าวอย่างหนักแน่น “ตกลง ข้ายินดีเป็นส่วนหนึ่งของสำนักหมิงกู่ และจะปฏิบัติตามคำสอนของสำนักอย่างเคร่งครัด โดยไม่มีวันฝ่าฝืน”

พูดจบ ซูเสี่ยวหลิงก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ มองดูซูเสี่ยวลู่แล้วพูดว่า “เสี่ยวลู่ หากอาจารย์ลุงกลับมา เขาไม่ต้องการให้ข้าเรียน เช่นนั้นข้าก็จะไม่เรียนอีก ที่เรียนไปแล้ว ข้าก็จะไม่ใช้ไปตลอดชีวิต”

นางติดตามเฉียนซื่อเรียนรู้การทำอาหารมาระยะหนึ่ง นางก็พบว่าตัวเองชอบทำอาหารมาก สนุกกับการดูอาหารค่อยๆ กลายเป็นอาหารอร่อยทีละจานในมือนาง และนางก็ชอบดูอาหารที่ทำออกมาถูกกินจนหมด

ดังนั้นสูตรอาหารสมุนไพรนี้ สำหรับนางแล้วก็คือสมบัติล้ำค่า นางอยากเรียนรู้จริงๆ

บางทีตอนนี้ซูเสี่ยวลู่รับนางเข้าสำนักหมิงกู่ อีกไม่นานตาเฒ่าอู๋กลับมา ไม่พอใจก็จะเตะนางออกไป

แต่ตอนนี้โอกาสนี้อยู่ตรงหน้านางแล้ว นางจึงปฏิเสธไม่ได้

นี่ก็เหมือนกับที่พี่ใหญ่และพี่รองต้องการเข้าเรียน

ซูเสี่ยวลู่พยักหน้าพร้อมรอยยิ้มสดใส “ได้ ข้ารับปากเจ้า”

ซูเสี่ยวหลิงเก็บตำราอาหารสมุนไพรไว้ในอกเสื้ออย่างทะนุถนอม ก่อนยิ้มให้ซูเสี่ยวลู่พร้อมกล่าว “เสี่ยวลู่ เช่นนั้นข้าขอตัวกลับก่อนนะ”

ซูเสี่ยวลู่พยักหน้ารับ

หลังจากส่งซูเสี่ยวหลิงกลับไปแล้ว ซูเสี่ยวลู่ก็ถือถาดอาหารสมุนไพรไปให้ซุนเป่าซ่านและซุนเป่าเชี่ยนที่เรือน

ทันทีที่เดินเข้าไปในลาน นางก็ร้องเรียกด้วยเสียงแจ่มใส “พี่เป่าเชี่ยน พี่เป่าซ่าน ข้ามาส่งอาหารสมุนไพรให้แล้วนะ วันนี้อร่อยมากเลย เจ้าสองคนต้องชอบแน่ๆ!”

ซุนเป่าซ่านและซุนเป่าเชี่ยนที่อยู่ในเรือน ได้ยินเสียงก็ได้แต่นั่งมองหน้ากันด้วยสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก

เหลียนซื่อที่อยู่ใกล้ๆ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “กัดฟันกินเข้าไปเถิด”

อาหารสมุนไพรนี่ เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ต้องกินอย่างน้อยเดือนละสองครั้งเสมอ!

แม้เหลียนซื่อจะอดสงสารเด็กทั้งสองไม่ได้ แต่เพราะรู้ว่าการกินอาหารสมุนไพรนี้ดีต่อสุขภาพ นางจึงเลือกที่จะไม่แสดงความสงสารออกมา และยืนยันให้ซุนเป่าซ่านกับซุนเป่าเชี่ยนกินจนหมดเกลี้ยงทุกครั้ง

เมื่อซูเสี่ยวลู่เข้ามาในห้องและวางหม้อดินลงเรียบร้อย สาวใช้ก็รีบลงไปหยิบชามมา

ซุนเป่าเชี่ยนยิ้มอย่างยินดี ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เกรงใจ “ถ้าอย่างนั้น...ช่วยบอกขอบคุณพี่สาวของเจ้าให้ข้าด้วยได้หรือไม่?”

แม้ซุนเป่าเชี่ยนจะรู้สึกดีใจ แต่ก็กลัวว่าความยินดีของนางจะทำให้ซูเสี่ยวลู่รู้สึกไม่ดี จึงพยายามเก็บความรู้สึกเอาไว้

ซุนเป่าซ่านมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง แต่เมื่อเขามองไปที่ซูเสี่ยวลู่ เขาก็เม้มริมฝีปากเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้น “เสี่ยวลู่ อาหารที่เจ้าทำก็อร่อยแล้ว ขอบใจเจ้านะ”

คำปลอบใจจากสองพี่น้องซุนเป่าซ่านและซุนเป่าเชี่ยนทำให้ซูเสี่ยวลู่สัมผัสได้ถึงความจริงใจ นางยิ้มกว้างอย่างสบายใจ “ขอบคุณพวกเจ้าทั้งสอง แต่ข้ากับอาจารย์ไม่มีพรสวรรค์เรื่องการทำอาหารสมุนไพรเลย ทว่าพี่สามของข้าต่างหากที่มีพรสวรรค์ ต่อไปพวกเจ้าสองคนไม่ต้องทนกินของไม่อร่อยอีกแล้วล่ะ! ฮี่ๆ”

ท่าทีที่ไม่ใส่ใจของนางทำให้ซุนเป่าซ่านและซุนเป่าเชี่ยนเผยรอยยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ เหลียนซื่อก็ยิ้มด้วยความพึงพอใจ และเมื่อหันไปเล่าเรื่องนี้ให้ซุนจื่อเชียนฟัง ก็อดหัวเราะไม่ได้เช่นกัน

ตกค่ำ ซูเสี่ยวลู่ก็ทำหน้าที่ตามปกติ ด้วยการฝังเข็มล้างพิษให้ซุนเป่าซ่านและซุนเป่าเชี่ยน หลังจากทำมาเกินครึ่งปี ร่างกายของสองพี่น้องสามารถขจัดพิษสะสมออกไปได้ถึงครึ่งหนึ่งแล้ว ซึ่งเร็วกว่าที่คาดไว้มาก หากเป็นไปตามนี้ อีกหนึ่งปี ร่างกายของพวกเขาจะปลอดจากพิษตกค้างอย่างสมบูรณ์

เมื่อถึงเวลานั้น พวกเขาก็เพียงแค่รักษาสุขภาพด้วยการกินอาหารสมุนไพรเป็นครั้งคราว และทานยาบำรุงร่างกายที่ซูเสี่ยวลู่ปรุงขึ้นทุกวันเท่านั้น

หลังจากเก็บเข็มเรียบร้อย ซูเสี่ยวลู่ก็กลับเรือนพักผ่อน ช่วงนี้หลังจากตาเฒ่าอู๋จากไป นางเลิกกินอาหารมื้อดึกแล้ว นางเก็บกวาดสมุนไพรเสร็จแล้วก็เข้าไปในมิติเพื่อจัดการสมุนไพรที่ปลูกไว้ หากมีชนิดใดที่ต้องแยกปลูก นางก็ทำให้เรียบร้อย ก่อนจะออกมานอนพักผ่อน

วันถัดมา ไม่ต้องฝังเข็มให้ซุนเป่าซ่านและซุนเป่าเชี่ยน ซูเสี่ยวลู่จึงไปช่วยงานที่ร้านค้าแต่เช้า นางยืนต้อนรับลูกค้าที่หน้าร้านด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม พอลูกค้าขาประจำผ่านมานางก็ตะโกนเรียกอย่างสนิทสนม

เพราะมีซูเสี่ยวลู่ช่วยที่ร้าน ทำให้สินค้าในร้านขายหมดก่อนเวลาเที่ยงวันเสียอีก!