ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยนำโชคของครอบครัวชาวนา นิยาย บท 259

รากฐานทั้งหมดของเขามาจากซูซานหลาง เขาเชื่อมั่นในครอบครัวของซูซานหลาง ไม่ว่าใครก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้

เขารู้แต่เพียงว่า ขาของเขาหายดีเพราะซูเสี่ยวลู่รักษา แผลเป็นบนใบหน้าของเฉียนซื่อก็หายดีเพราะซูเสี่ยวลู่รักษา

บ้านของเขาก็สร้างด้วยเงินของซูซานหลางกับจ้าวซื่อ บุตรสาวสองคนของเขาที่พูดเก่งและมั่นใจก็เติบโตมาจากการขายผักดองเปรี้ยวและผักดองเผ็ดร่วมกับจ้าวซื่อและซูเสี่ยวหลิง

เฉินสือบุตรชายของเขาก็เรียนรู้ตัวอักษรจากซูฉงซูหวา และโจวเหิง

แม้เทพเจ้ามายืนอยู่ตรงหน้า เขาก็จะไม่ทำสิ่งที่ทำให้ครอบครัวซูซานหลางเสียใจ หัวใจคนเรามีขนาดเท่านั้น จะให้มีใจกว้างขวางถึงเพียงนั้นได้อย่างไร

ความซื่อสัตย์จริงใจมีเพียงหนึ่งเดียว ไม่มีที่สอง ที่สาม หรือที่สี่

เฉินหู่ตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ เขาพูดไม่เก่ง ไม่รู้จักเอ่ยวาจาไพเราะปลอบใจผู้อื่น แต่ทุกคำที่เขาพูดล้วนมาจากใจจริง

ซูซานหลางกับจ้าวซื่อต่างรู้สึกซาบซึ้งใจ ซูซานหลางยื่นมือตบไหล่เฉินหู่พลางกล่าวว่า "หูจื่อ ข้ากับพี่สะใภ้ของเจ้าเข้าใจน้ำใจของเจ้ากับน้องสะใภ้ดี เรื่องนี้ไม่เป็นไรหรอก เสี่ยวจือมีจุดยืนต่างจากข้า ข้าไม่โทษนาง ขอเพียงนางไม่ทำอะไรที่กระทบต่อผลประโยชน์ของพวกเรา เรื่องของนางก็ให้นางตัดสินใจเอง นางก็คือนาง ข้าก็คือข้า"

เฉินหู่กับเฉียนซื่อพยักหน้า

สองสามีภรรยาจากไปด้วยกัน

ซูซานหลางโอบจ้าวซื่อ

จ้าวซื่อถอนหายใจ "พ่อของลูก ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ขอเพียงเราอยู่ด้วยกันก็พอ"

ซูซานหลางพยักหน้า ตอบรับเบาๆ

เขาดีขึ้นมากแล้ว เพียงแต่เมื่อครู่รู้สึกไม่สบายใจเท่านั้น

จริงๆ แล้วเมื่อใจเย็นลง เรื่องเหล่านี้เขาก็คิดได้กระจ่าง ไม่มีถูกผิด มีเพียงจุดยืนที่แตกต่างกัน

แต่หลังจากนี้ ซูเสี่ยวจือสำหรับเขา ก็จะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

— —

เฉาซื่อพาเด็กๆ กลับบ้าน นางปล่อยให้พวกเด็กๆ เล่นกันเอง ส่วนนางเข้าไปในห้อง

ซูเสี่ยวจือนั่งอยู่ในห้อง เมื่อได้ยินเสียง นางรีบเช็ดน้ำตา พยายามปิดบังร่องรอยการร้องไห้

เฉาซื่อนั่งลงข้างซูเสี่ยวจือ ถอนหายใจพลางถามว่า "นางเรียกร้องอะไรอีกหรือ?"

"ท่านแม่ มารดาของข้าไม่ได้พูดอะไรเจ้าค่ะ"

"ท่านแม่ ข้าควรจะทำอย่างไรดี?"

ซูเสี่ยวจือรู้สึกทุกข์ใจเป็นที่สุด นางจะหาเงินมาจากไหน หวังซื่อรู้จักแต่จะเรียกร้อง นางไม่มีเงินมากขนาดนั้นหรอก

นึกถึงปีที่แล้วที่ให้เงินหวังซื่อไปไม่น้อย ซูเสี่ยวจือรู้สึกเจ็บปวดและโทษตัวเอง

เฉาซื่อถอนหายใจ ตบหลังซูเสี่ยวจือเบาๆ พลางกล่าวว่า "เสี่ยวจือ เจ้าเคยคิดไหมว่า มารดาของเจ้าต้องการให้เจ้าทำอะไรกันแน่?"

ขอเงินห้าสิบตำลึง ทำไมถึงมั่นใจนักว่าซูเสี่ยวจือจะหาได้?

ครอบครัวของพวกเขามาอยู่ที่หมู่บ้านหนานซาน ล้วนพึ่งพาความช่วยเหลือจากซูซานหลาง นางกับซูเสี่ยวจือและหูซวงซวงช่วยงานก็ได้รับค่าแรง

วันละห้าสิบอีแปะ เดือนหนึ่งทั้งครอบครัวได้เงินสามตำลึง เมื่อสองปีก่อนใช้หนี้ซูซานหลางจนหมด ปีที่แล้วครอบครัวค่อยๆ มั่งคั่งขึ้น แต่พอเริ่มมีชีวิตที่ดี หวังซื่อก็มาหา

ตอนนี้ยิ่งอ้าปากกว้างราวสิงโต ซูเสี่ยวจือไม่เคยคิดเลยว่าหวังซื่อต้องการทำอะไรกันแน่

เกรงว่าจะไม่ใช่แค่ห้าสิบตำลึงง่ายๆ สิ่งที่หวังซื่อต้องการ คงเป็นสื่อโหย่วเว่ยทั้งหมดกระมัง

เฉาซื่อเห็นซูเสี่ยวจือเงียบไป ก็ถอนหายใจแล้วพูดต่อว่า "เสี่ยวจือ ก่อนหน้านี้เจ้าให้เงินมารดาของเจ้าเท่าไหร่ ข้าก็ไม่เคยพูดอะไร แต่คราวนี้ เจ้าห้ามรับปากอีก บางเรื่อง ถ้าไม่รักษาขอบเขตก็จะไม่มีขอบเขต เรื่องนี้ เจ้าทำให้พี่สามของเจ้าและคนอื่นๆ เสียใจแล้ว เจ้าต้องคิดถึงพวกเขาบ้างนะ"