ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยนำโชคของครอบครัวชาวนา นิยาย บท 319

“พี่หญิง เจ้าช่างเป็นมารดาที่ล้มเหลวเสียจริง แม้กระทั่งตอนนี้ เจ้าก็คงคิดว่าการตายของลูกชายคนโต และศิลาทารกนี้เป็นเพียงอุบัติเหตุเท่านั้นกระมัง”

คำพูดของถังซื่อเปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงกลางแจ้ง

อิ่นฮูหยินมองถังซื่อด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ร่างกายของนางสั่นเทาเล็กน้อย ริมฝีปากอ้าออก และสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้

ฟันกระทบกันจนเลือดออก ถังซื่อเอ่ยปากพูดด้วยเสียงสั่นเครืออย่างยากลำบาก “เจ้า เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”

ถังซื่อยกมือปิดปากหัวเราะเบาๆ “คิก คิก คิก... สภาพของพี่หญิงเช่นนี้ ดูท่าจะไม่ได้สงสัยข้าเลยจริงๆ สินะ”

ถังซื่อพึงพอใจกับปฏิกิริยาของอิ่นฮูหยินในตอนนี้มาก นางมองอิ่นฮูหยินจากมุมสูง พลางยิ้มภายใต้สายตาเคียดแค้นของอิ่นฮูหยิน “เห็นว่าเจ้าไม่มีประโยชน์อันใดแล้ว ข้าก็จะไม่ปิดบังเจ้าอีก บอกความจริงกับเจ้าเลยก็แล้วกัน การที่เหยียนเอ๋อร์ของเจ้าติดเชื้อไข้ทรพิษนั้น เป็นฝีมือคนของข้าเอง เด็กน้อยน่ะ มักจะไม่ระวังตัวเวลาอยู่กับหมาแมว สุนัขที่ติดเชื้อไข้ทรพิษ พอเขาไปลูบมันเข้า เขาก็เลยติดเชื้อ”

“ผลลัพธ์ก็คือ เขาจากไปแล้วอย่างไรเล่า จะว่าไปก็ต้องโทษที่ร่างกายเขาอ่อนแอเอง มีบางคนที่ติดเชื้อไข้ทรพิษแล้วรอดชีวิต น่าเสียดายที่เหยียนเอ๋อร์ของเจ้าอายุสั้น”

“ส่วนเรื่องศิลาทารกในท้องของเจ้า ก็เป็นฝีมือข้าเช่นกัน เจ้าวางแผนได้แย่กว่าข้า ยาที่ทำให้ลูกของเจ้าค่อยๆ กลายเป็นก้อนหินนั้น เป็นบุตรสาวของเจ้าเองที่นำมาให้เจ้ากิน เจ้าระมัดระวังตัว แต่เจ้าไม่ระวังบุตรสาวของเจ้าเลยนี่นะ เห็นหรือไม่ ข้าจึงมีโอกาสลงมืออีกครั้ง เดิมทีคิดว่าภายในสองปีร่างกายของเจ้าจะทนไม่ไหวแล้วตายไป ใครจะไปคิดว่านายท่านจะห่วงใยเจ้ามากถึงเพียงนี้ นำยาหายากล้ำค่ามาใช้เพื่อยื้อชีวิตเจ้า ทำให้เจ้ามีชีวิตอยู่มาจนถึงตอนนี้ได้”

ถังซื่อเปิดเผยความลับที่เก็บซ่อนไว้ในใจให้อิ่นฮูหยินฟังอย่างสาแก่ใจ ความลับนี้ นางจะไม่พูดมันออกมาตลอดชีวิต อิ่นฮูหยินใกล้จะตายแล้ว การได้บอกนาง ได้เห็นสีหน้าเจ็บปวดแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ของอิ่นฮูหยิน เป็นเรื่องที่น่ายินดียิ่ง

ส่วนคนตาย ย่อมสามารถเก็บงำความลับได้ตลอดไป

“เจ้า เจ้า… นางหญิงร้ายกาจ”

อิ่นฮูหยินโศกเศร้าอย่างสุดซึ้ง หัวใจของนางเจ็บปวดเหลือเกิน เจ็บปวดเหลือเกิน

นางเองก็คาดไม่ถึงเลยว่า บุตรของนางจะถูกถังซื่อทำร้าย

ถังซื่อภาคภูมิใจยิ่งนัก เอ่ยออกมาอย่างไม่ใส่ใจ “พี่หญิง เจ้าไม่จำเป็นต้องโกรธขนาดนี้หรอก หากเจ้าเป็นข้า เจ้าก็คงจะทำเช่นนี้เหมือนกัน การเป็นอนุจะมีอะไรดี มีแต่จะถูกดูแคลน การปฏิบัติที่มีต่อบุตรสายตรงและบุตรอนุนั้นแตกต่างกัน เพื่อลูกของข้าแล้ว ข้าก็ต้องกำจัดอุปสรรคขวางทางให้สิ้น!”

“ทั้งหมดนี้ ก็เพื่อลูกของข้าเท่านั้น”

อิ่นฮูหยินอยากหยุด แต่กลับไร้เรี่ยวแรงจะลุกขึ้น

อิ่นฮูหยินเปิดผ้าห่อเด็กออก มองดูอย่างรังเกียจ ก่อนจะปิดกลับอย่างไม่ใส่ใจ “เป็นเด็กผู้ชายจริงๆ ด้วย เติบโตในท้องของเจ้าได้มากทีเดียว แข็งแรงไม่เบา น่าเสียดายที่กินยานั่นเข้าไป ต่อให้เขาแข็งแกร่งเพียงใด ก็หนีความตายไปไม่พ้นหรอก”

ถังซื่อกลับมาข้างกายอิ่นฮูหยินอีกครั้ง มองดูอิ่นฮูหยินที่คล้ายจะร่ำไห้ออกมาเป็นสายเลือด พร้อมเผยรอยยิ้มพึงพอใจ พลางเอ่ยว่า “พี่หญิง วันนี้นายท่านไม่อยู่จวนนะ เขาบอกว่าไปว่าไปทำงานที่ว่าการอำเภอ ข้าให้คนไปแจ้งข่าวแล้ว แต่ดูจากสภาพของเจ้าแล้ว เกรงว่าจะรอเขาไม่ไหว เฮ้อ... เจ้าจงไปสู่สุคติเถิด ชาติหน้าอย่าได้แต่งกับบัณฑิตอีกเลย แต่งกับชาวนาธรรมดาทั่วไป มีสามีภรรยาเพียงคู่เดียว จะได้ไม่มีใครมาแย่งชิงกับเจ้า”

โลหิตของอิ่นฮูหยินพลุ่งพล่านขึ้นมา มุมปากมีเลือดไหลออกมา

นางกำถ้วยที่อยู่ข้างตัวไว้แน่นอย่างสั่นเทา กัดลิ้นอย่างแรง ความเจ็บปวดและกลิ่นคาวเลือดทำให้นางรู้สึกตัวมากขึ้น นางพอจะมีเรี่ยวแรง จึงดันถ้วยที่อยู่ข้างตัวออกจากผ้าห่มตกลงพื้น

“เพล้ง!” เสียงหนึ่งดังขึ้น

ถ้วยแตกกระจายเป็นสัญญาณ