ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยนำโชคของครอบครัวชาวนา นิยาย บท 321

เงินจำนวนมากขนาดนี้ คิดไม่ถึงว่าซูเสี่ยวลู่จะยังกลับคำ ถังซื่อไม่ยินยอมเป็นอย่างยิ่ง “นังเด็กเหลือขอ นางให้เงินเจ้าเท่าไหร่ เจ้าถึงได้ทรยศข้า!”

เงินเดือนของใต้เท้าอิ่นนั้นไม่มากนัก ต้องพึ่งพาร้านค้าสองสามแห่ง ชีวิตจึงจะพออยู่ได้ ช่วงไม่กี่ปีมานี้ ทั้งใช้สมุนไพรราคาแพงรักษาอิ่นฮูหยิน ทั้งเสียเงินไปกับการหาหมอไปไม่น้อย

ตระกูลอิ่นไม่มีทรัพย์สมบัติอะไรมากมาย นางที่สามารถควักเงินออกมาได้ถึงสองร้อยตำลึงนั้น ก็แทบจะเรียกได้ว่าเทหมดหน้าตักแล้ว สาเหตุที่นางยอมทุ่มเงินจำนวนมหาศาลเช่นนี้ ก็เพราะตั้งแต่แรกเริ่ม นางไม่เคยคิดที่จะปล่อยให้ซูเสี่ยวลู่เอาเงินไปได้จริงๆ

นางวางแผนได้ลึกซึ้ง เพราะนางมีประสบการณ์มาก ซูเสี่ยวลู่ เด็กสาวตัวน้อย ยังไม่เคยเห็นโลกภายนอก ทำไมถึงได้เชี่ยวชาญการวางแผนเช่นนี้?

แต่ไม่ได้พ่ายแพ้ให้กับอิ่นฮูหยิน แต่มาพ่ายแพ้ให้กับยัยเด็กคนหนึ่ง ถังซื่อรู้สึกไม่ยินยอมอย่างยิ่งในใจ

ซูเสี่ยวลู่มองไปที่ถังซื่อ แล้วยิ้มกว้างพลางกล่าวว่า “อิ่นฮูหยินไม่ได้ให้เงินข้า ข้าอยากช่วยนาง ข้าก็ช่วย ตอนนี้ข้าอยากช่วยชีวิตเจ้า ข้าก็ช่วย เงินสองร้อยตำลึงนี้ของเจ้า ก็ถือว่าเป็นค่ารักษาแล้วกัน”

“เจ้า...”

ถังซื่อโกรธจนหน้ามืด

ซูเสี่ยวลู่พยุงท้องของนางสองครั้ง แล้วถ่ายเทพลังภายในเข้าไปในท้องของถังซื่อ พลังภายในไหลผ่านท้องเข้าไปสู่ทารกในครรภ์

เช่นนี้จะช่วยให้สภาพของถังซื่อมั่นคงยิ่งขึ้น และรักษาลูกของนางไว้ได้

ถังซื่อรู้สึกว่าความเจ็บปวดค่อยๆ บรรเทาลง นางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

อิ่นฉางซุ่นเดินไปที่เตียงของอิ่นฮูหยิน มองอิ่นฮูหยินด้วยความรู้สึกผิดแล้วกล่าวว่า “ฮูหยิน นางตั้งครรภ์ได้ห้าเดือนแล้ว เด็กโตแล้ว นี่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของข้า...”

เมื่อนึกถึงสิ่งที่ถังซื่อพูดว่านี่เป็นลูกชาย อิ่นฉางซุ่นก็ยิ่งลำบากใจ ตอนนี้เขาไม่มีลูกชาย แม้จะรับอนุภรรยาเข้ามา การตั้งครรภ์และให้กำเนิดบุตรก็ไม่ใช่เรื่องที่จะเกิดขึ้นได้ในชั่วข้ามคืน แต่ตอนนี้ในครรภ์ของถังซื่อก็มีอยู่แล้ว เขาไม่อยากจะทอดทิ้งจริงๆ

อิ่นฮูหยินสีหน้าซีดเซียว นางมองไปที่ซูเสี่ยวลู่แล้วถามว่า “แม่นางซู ข้ายังสามารถตั้งครรภ์ได้อีกหรือไม่?”

ลูกชายของนางถูกหญิงร้ายกาจคนนี้ทำร้าย ครอบครัวของนางก็ถูกนางทำลายจนหมดสิ้น

นางอยากจะแล่เนื้อเถือหนังถังซื่อเป็นพันๆ ชิ้น แต่นายท่านอิ่นกลับต้องการจะรักษาชีวิตถังซื่อเอาไว้

ซูเสี่ยวลู่มองไปที่อิ่นฮูหยิน และพูดตามความจริงว่า “ฮูหยินอายุมากแล้ว ครั้งนี้แม้ว่าจะรักษาชีวิตไว้ได้ แต่ร่างกายก็บอบช้ำมาก ไม่สามารถตั้งครรภ์ได้อีกแล้ว”

อิ่นฮูหยินหลับตาลงด้วยความเศร้า

เมื่อได้ยินข่าวนี้ นายท่านอิ่นก็ยิ่งตัดสินใจแน่วแน่ขึ้น

ถังซื่อในตอนนี้มองอิ่นฉางซุ่นอย่างอ่อนแรงแล้วพูดว่า “นายท่าน ข้ารู้ว่าข้าไม่ถูก แต่ทั้งหมดนี้ก็เพราะว่าข้ารักท่านมากเกินไป เพราะความหึงหวงของข้า นายท่าน ข้าสำนึกผิดแล้ว ข้าสัญญาว่าจะปรับปรุงตัว ข้าสามารถให้กำเนิดบุตรชายแก่ท่านได้ ครั้งนี้ได้ คราวหน้าก็สามารถให้กำเนิดบุตรชายได้อีก ข้ามีวิธีให้กำเนิดบุตรชาย”

พูดจบ อิ่นฮูหยินก็ยิ้มให้ถังซื่อ

เด็กคนหนึ่ง ไม่ว่าใครเลี้ยงดูก็ต้องเป็นของคนนั้น ถังซื่อต้องการใช้เด็กเป็นเครื่องต่อรอง เช่นนั้นนางก็จะยึดเอาเครื่องต่อรองนี้ของอีกฝ่ายมาเสีย

ถังซื่อตั้งหน้าตั้งตารอลูกคนนี้ ไม่มีอะไรจะทำร้ายนางได้มากไปกว่าการแย่งลูกไปจากนางอีกแล้ว

อิ่นฉางซุ่นได้ฟังก็พยักหน้าเห็นด้วยทันที “ดี ความคิดนี้ดีมาก ทำตามที่ฮูหยินว่า หญิงร้ายกาจคนนี้ทำร้ายลูกของเรา นางชดใช้ด้วยลูกของตัวเองให้เราก็สมควรแล้ว”

ส่วนถังซื่อ อิ่นฉางซุ่นไม่กล้าจะเก็บไว้

ถังซื่องดงามอ่อนหวาน แต่นางมีจิตใจที่ชั่วร้าย

เขาไม่กล้าที่จะให้ถังซื่อนอนเคียงข้างอีกต่อไป นี่ก็เป็นคนที่มีจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตเหมือนกัน นอนร่วมเตียงกับคนเช่นนี้ ไม่ว่าใครก็ต้องหวาดกลัว

เป้าหมายของเขาคือต้องการเด็ก อิ่นฮูหยินตอนนี้ยอมถอยหนึ่งก้าว นั่นก็คือได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย

ถังซื่อเผยสีหน้าหวาดกลัว พูดอย่างตื่นตระหนกว่า “ไม่ได้นะ นายท่าน ท่านทำเช่นนี้กับข้าไม่ได้ ลูกของข้า จะไปเรียกคนอื่นว่าแม่ได้อย่างไร พวกท่านจะมาแย่งเขาไปไม่ได้”

ถังซื่อเสียใจอย่างมาก สิ่งที่นางให้ความสำคัญที่สุดก็คือลูกของตนเอง เดิมทีใช้เป็นเครื่องต่อรองเพื่อเอาชีวิตรอด ตอนนี้กลับถูกแย่งชิงไปทั้งหมด