ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยนำโชคของครอบครัวชาวนา นิยาย บท 62

ชาวบ้านจำนวนไม่น้อยที่ชอบความวุ่นวาย ต่างพากันติดตามมาดูเหตุการณ์

ส่วนการที่ซูต้าหลางและซูเอ้อร์หลางกำลังพังประตูนั้น ชาวบ้านต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่าง ๆ นานา

บางคนพูดว่าพ่อเฒ่าใจดำเกินไปแล้ว ตอนลูกชายคนที่สามไม่มีประโยชน์ก็ไล่เขาไป พอมีประโยชน์กลับจะมารับคืน!

บางคนก็ว่าซูซานหลางนั่นแหละใจร้ายเกินไป ไม่ยอมรับบุญคุณพ่อแม่ แบบนี้จะไม่ให้พ่อแม่โกรธได้อย่างไร? ทั้งหมดนี่คงเป็นเพราะจ้าวซื่อคอยยุยงเป็นแน่ ควรจะหย่ากับนาง

ส่วนบางคนก็เริ่มคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว คิดถึงความเกี่ยวดองของครอบครัวตนกับพ่อเฒ่าซู หวังว่าหากพวกเขาแย่งเสือมาได้ บางทีครอบครัวตนเองอาจจะได้ลิ้มรสเนื้อเสือสักชิ้น

เสียงถีบประตูดัง “ปัง ปัง” ทำให้ครอบครัวซูซานหลางสะดุ้งตกใจไปตามกัน

ซูซานหลางรู้สึกเจ็บปวดในใจ แต่ความรู้สึกนั้นก็ถูกความหนาวเย็นแห่งความผิดหวังกลืนกิน ได้ยินเสียงประตูที่ถูกกระแทก ก่อนจะเอ่ยกับจ้าวซื่อด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว

“แม่ ไปเอามีดมา”

ซูฉงและซูหวาตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ซูซานหลางจึงลูบศีรษะพวกเขาทั้งสองเบา ๆ พลางพูดว่า “เจ้าฉง เจ้าหวา อย่ากลัวไปเลย มาช่วยพ่อปกป้องบ้านของพวกเรา เหมือนตอนที่เราล่าเสือตัวนั้น”

ซูฉงและซูหวาไม่อาจเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด แต่พวกเขารู้เพียงแค่ต้องเชื่อฟังพ่อ เมื่อได้ยินคำพูดของซูซานหลาง ดวงตาของพวกเขาก็เปล่งประกายความแน่วแน่อย่างที่เด็กธรรมดาไม่มี

พวกเขาเดินไปหยิบไม้ท่อนใหญ่ในลานบ้านขึ้นมาถือไว้

แม้แต่ซูซานเม่ยก็หยิบไม้ท่อนใหญ่ขึ้นมาถือไว้ด้วย ส่วนจ้าวซื่อกับซูซานหลางต่างถือเคียวในมือ ทั้งครอบครัวเตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์ตรงหน้า

ซูเสี่ยวลู่ได้แต่นอนอยู่บนเตียง พลางภาวนาให้ตาเฒ่าอู๋รีบกลับมาโดยเร็ว ขอให้ครอบครัวผ่านพ้นวิกฤตครั้งนี้ไปได้อย่างปลอดภัย

“โครม!”

เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ประตูหน้าลานบ้านถูกถีบจนพังลงมาทันที

ต่างรีบถอยห่างจากคนตระกูลซู แสดงท่าทีชัดเจนว่าไม่มีความคิดจะมาแย่งชิงสิ่งใด

อย่างไรเสีย ซูซานหลางคือคนที่กล้าล่าแม้กระทั่งเสือทั้งตัว เป็นคนบ้าบิ่นที่ไม่กลัวความตาย ใครจะกล้าไปยั่วยุคนบ้าเช่นนี้กันเล่า

“ไม่มีอะไรเกี่ยวข้อง หรือว่าเจ้าไม่ใช่ลูกที่ข้าให้กำเนิด? ถ้าไม่มีข้าให้กำเนิดเจ้า ตอนนี้เจ้าจะนับเป็นอะไรได้”

หวังซื่อเท้าเอวตวาดลั่นด้วยความโมโห

นางกวาดสายตามองซ้ายมองขวา แต่กลับไม่เห็นซากเสือที่ควรจะอยู่ตรงหน้า เสือตัวนั้นต้องถูกซ่อนเอาไว้แน่ ไอ้ลูกอกตัญญูคนนี้! สวรรค์ช่างไม่ลืมตาดูความยุติธรรมเสียจริง

หวังซื่อจ้องมองซูซานหลางด้วยสายตาเย็นยะเยือกราวกับงูพิษ ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ซูซานหลาง! วันนี้ข้าจะให้เจ้าตอบแทนบุญคุณที่ให้กำเนิดเจ้า ตอนเกิดเจ้าหนักหกจุดสี่ชั่ง เจ้าจะหั่นเนื้อออกมาชดใช้ให้ข้าหกจินสี่ชั่ง หรือไม่ก็เอาเสือตัวนั้นมาชดใช้แทน! หลังจากนี้ ไม่ว่าชีวิตเจ้าจะเป็นหรือตาย มันก็ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเราอีก!”

หลังจากหวางซื่อพูดจบ ซูซานหลางก็หัวเราะเยาะออกมาเสียงเย็น “ข้าไม่เคยขอให้ท่านให้กำเนิดข้ามา เหตุใดท่านถึงคิดว่าข้าต้องชดใช้ในสิ่งที่ข้าไม่เคยร้องขอ? ตั้งแต่วันที่ข้าประกาศตัดขาดจากตระกูล ข้าซูซานหลางก็ไร้พ่อไร้แม่แล้ว! หากท่านไม่พอใจ เช่นนั้นก็ไปเชิญท่านผู้ใหญ่บ้านและหัวหน้าตำบลมาตัดสินดูว่าใครกันแน่ที่พูดถูก!”