ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยนำโชคของครอบครัวชาวนา นิยาย บท 88

ซูซานหลางเก็บความคิดในใจไว้เงียบๆ ก่อนจะเปลี่ยนหัวข้อสนทนาเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ “เจ้าเหิง เจ้าเคยกินไก่ป่ามาก่อนหรือไม่?”

โจวเหิงพยักหน้า “ข้าเคยกินมาก่อน แต่ตอนนี้จำรสชาติไม่ได้แล้ว”

เมื่อปีที่แล้ว ตอนที่ขาของเขายังไม่บาดเจ็บ ฤดูหนาวเขายังได้เข้าร่วมล่าสัตว์อยู่ ไก่ป่า กระต่ายป่า หมูป่า กวางป่า และแม้กระทั่งหมี เขาเคยกินมาหมดแล้ว แต่หลังจากที่ได้รับบาดเจ็บ อาหารเหล่านั้นก็เหมือนอยู่ไกลเกินเอื้อม

ซูซานหลางยิ้ม “งั้นคืนนี้ ให้อาสะใภ้สามของเจ้าตุ๋นไก่ป่าให้ เจ้าต้องกินให้เยอะๆ ล่ะ”

โจวเหิงยิ้มบางๆ และตอบรับ “ได้ขอรับ ขอบคุณท่านอาซาน”

เมื่อกลับถึงบ้าน ซูซานหลางก็ลงมือจัดการไก่ป่ากับจ้าวซื่อ เพื่อเตรียมอาหารเย็นทันที

ซูเสี่ยวลู่เริ่มลงเข็มรักษาให้โจวเหิงในช่วงกลางวันซึ่งยังไม่ได้ทำ

เมื่อจัดการเรื่องการรักษาและเก็บของเรียบร้อย เวลาก็เหมาะพอดีกับมื้อเย็น

ค่ำนี้มีไก่ป่าเป็นเมนูหลัก ตาเฒ่าอู๋ยิ้มอย่างอารมณ์ดี ถึงกับหยิบเหล้าดีที่เก็บไว้เป็นพิเศษออกมาดื่มอย่างสบายใจ พร้อมรินให้ซูซานหลางแก้วหนึ่งพลางพูดว่า

“เอ้า อย่าเกรงใจ”

ซูซานหลางยิ้มรับ “ขอรับ”

แม้ซูซานหลางจะดื่มเหล้าเป็น แต่เขาไม่ได้แตะต้องมันมาหลายปีแล้ว เพราะเหล้าคือสิ่งที่ต้องเสียเงินซื้อ และเขาไม่อยากใช้จ่ายในส่วนนี้ จึงเลือกที่จะเลิกดื่ม

แต่พักหลัง เมื่อได้อยู่ร่วมกับตาเฒ่าอู๋ เขามักจะได้ดื่มเหล้าบ่อยขึ้น ตาเฒ่าอู๋เป็นคนชอบดื่มเหล้า วันไหนก็ต้องมีเหล้าติดมือ แต่เหล้าดีที่เขาเก็บไว้กลับไม่ใช่สิ่งที่เขาจะดื่มทุกวัน

เด็กๆ ทุกคนกินไก่กันอย่างเรียบร้อยและเงียบสงบ

จ้าวซื่อคีบเนื้อส่วนน่องไก่ใส่ชามของโจวเหิง พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เจ้าเหิง เอ้า กินน่องไก่สิ”

โจวเหิงยิ้มบางๆ ให้จ้าวซื่อก่อนกล่าวขอบคุณเบาๆ เขาเหลือบมองไปยังพี่น้องซูเสี่ยวลู่ พบว่าพวกเขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้เลย ทุกคนต่างเพลิดเพลินกับอาหารในชามของตัวเอง

ครอบครัวตระกูลซู เป็นครอบครัวที่มีมารยาทบนโต๊ะอาหารอย่างดีเยี่ยม

โจวเหิงรีบคีบน่องไก่ใส่ชามของซูเสี่ยวหลิง

ซูเสี่ยวหลิงเงยหน้าขึ้นมา ตั้งใจจะคีบคืนให้โจวเหิง แต่เขากลับขยับตัวเล็กน้อย หันไปตั้งหน้าตั้งตากินอาหารในชามของตัวเองอย่างตั้งใจ

ซูเสี่ยวหลิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะคิดจะคีบน่องไก่ส่งต่อให้ซูเสี่ยวลู่

ซูเสี่ยวลู่ก้มหน้าก้มตากินข้าวจนแทบจะจมลงไปในชาม

ในขณะนั้นเอง โจวเหิงหันไปมองซูเสี่ยวหลิง แล้วขยับปากพูดสองคำ

ซูเสี่ยวหลิงมองออกทันทีว่าโจวเหิงพูดว่า “เจ้ากิน” พอพูดจบก็ก้มหน้ากินอาหารต่อ

ตาเฒ่าอู๋ที่ดื่มจนเมาค้าง ยังหลับสนิทอยู่ในตอนนี้ ต่อให้เฉินหู่จะเคาะประตูเสียงดังแค่ไหนก็ไม่ได้ยิน

เมื่อซูซานหลางออกมาข้างนอก เขาได้ยินเสียงของเฉินหู่ชัดเจน เสียงนั้นเต็มไปด้วยความร้อนรนและสั่นเครือ

“หมออู๋ ได้โปรดเปิดประตูเถอะ หมออู๋ ตื่นขึ้นมาช่วยชีวิตด้วย!”

เฉินหู่เคาะประตูด้วยความกระวนกระวาย เสียงของเขาสั่นด้วยความตื่นตระหนก

แต่ไม่ว่าจะเคาะประตูและเรียกเสียงดังเพียงใด ประตูบ้านของตาเฒ่าอู๋ก็ยังคงปิดสนิท

ในจังหวะนั้นเอง ประตูบ้านข้างๆ ก็เปิดออก ซูซานหลางก้าวออกมาพร้อมกับถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย “น้องหูจื่อ เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงร้อนรนเช่นนี้?”

อากาศยามค่ำคืนหนาวเย็น แต่เฉินหู่กลับเหงื่อท่วมตัว

เขาหันไปมองซูซานหลางก่อนพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “พี่สาม ภรรยาของข้ากำลังคลอด แต่หลังจากเด็กคลอดออกมา เลือดก็ไม่หยุดไหลเลย แม่ของข้าบอกว่าเป็นอาการตกเลือด จะรอดหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตาของนาง ข้าจะปล่อยให้ตายไปต่อหน้าต่อตาได้อย่างไร แต่กลางดึกเช่นนี้ ข้าหาหมอที่ไหนไม่ได้เลย เลยต้องมาที่นี่ พี่สาม ข้าจำได้ว่าตอนพี่สะใภ้คลอดซื่อเม่ย ก็เป็นหมออู๋ใช่หรือไม่?”

ซูซานหลางไม่คาดคิดว่าจะเป็นเรื่องร้ายแรงถึงเพียงนี้ เขาพยักหน้าตอบ “ใช่ ตอนที่พี่สะใภ้ของเจ้าคลอดซื่อเม่ย ก็มีเลือดออกมากเหมือนกัน เฮ้อ... แต่ข้าเองก็ผิด หมออู๋ดื่มเหล้าไปมากในคืนนี้ ตอนนี้เขาเมาหลับไปแล้ว...”

เฉินหู่เคยช่วยเหลือครอบครัวของซูซานหลางในยามลำบากเสมอ เขาไม่เคยเรียกร้องบุญคุณใดๆ แม้หลังจากที่ชีวิตของซูซานหลางเริ่มอยู่ตัวแล้ว เวลาพบกันก็ยังพูดคุยหัวเราะกันตามปกติ

ซูซานหลางรู้ว่าเฉินหู่กำลังจะมีลูก เพราะเขาเคยบอกว่าการตั้งครรภ์ครั้งนี้ของเฉียนซื่อแตกต่างจากครั้งก่อนๆ มีโอกาสสูงที่จะได้ลูกชาย ซูซานหลางยังยินดีกับเขาและหวังให้ครอบครัวมีความสุขมากขึ้น แต่เขาไม่คาดคิดว่า การคลอดของเฉียนซื่อจะยากลำบากขนาดนี้