ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 1022

ฉู่จวินถิงอารมณ์ดีมาก ผินมองฉู่อวิ๋นกุยแวบหนึ่ง “วันแต่งงานของเจ้าไม่มีผู้ใดสามารถกลบรัศมีของเจ้าได้”

“หลายปีมานี้ ข้าเห็นรัศมีของท่านเปล่งประกายถึงเพียงนี้เป็นครั้งแรก น่าเกรงขามเสียยิ่งกว่าตอนนำชัยชนะกลับมาในตอนนั้นเสียอีก!”

ฉู่อวิ๋นกุยยิ้มกว้าง ยังมีความรู้สึกย้อนนึกถึงวันวานอีกด้วย เมื่อแรกเขากังวลเสด็จพี่จะไม่แต่งงานไปชั่วชีวิต บัดนี้ไม่เพียงแต่งงาน ยังแต่งได้ดีถึงเพียงนี้!

หลายปีมานี้ เวลาส่วนใหญ่ฉู่จวินถิงมักอยู่ในค่ายทหาร ดังนั้นวันนี้ตอนมาต้อนรับ คนในค่ายทหารมากมายเร่งเดินทางมา รู้สึกเพียงว่าเสียงตีฆ้องกลองใสกังวานเสียยิ่งกว่าปกติ

สี่พี่น้องสกุลซ่งเตรียมตัวดีแล้ว กำลังรออยู่ที่หน้าประตู ชะเง้อมองขบวนต้อนรับเจ้าสาวที่เดินทางมา ญาติพี่น้องชายสกุลกู้เองก็ยืนเรียงแถว ญาติพี่น้องหญิงยืนถัดไปทางด้านหลัง

“หากน้องเขยไม่มอบเงินมงคลให้ เช่นนั้นคงเข้าไปไม่ได้ง่ายๆ!” ซ่งเยี่ยนโจวร้องตะโกนใบหน้าประดับยิ้ม

พวกฉู่จวินถิงย่อมเตรียมไว้ดีแล้ว ฉู่อวิ๋นกุยรีบนำเงินออกมาแจกจ่ายทุกคนและพูดว่า “พวกเจ้ารับเงินมงคลไว้แล้ว เช่นนั้นก็สามารถปล่อยพวกเราเข้าไปได้แล้วกระมัง?”

“ไฉนเลยจะง่ายดายถึงเพียงนั้น? ต้องการแต่งงานกับน้องหญิงของข้า พวกเรายังต้องทดสอบท่านอ๋องดีๆ!”

ใบหน้าซ่งอี้อันประดับยิ้ม ได้มีวันที่ครึกครื้นเช่นนี้อย่างหาได้ยาก ทุกคนล้วนอารมณ์ดีมาก

วันปกติพวกเขาไม่กล้าแกล้งท่านอ๋อง วันนี้มีโอกาสที่หาได้ยากยิ่ง จะพลาดไปไม่ได้เป็นอันขาด!

ฉู่จวินถิงอารมณ์ดีมาก ย่อมไม่ถือสา ทหารทางด้านข้างรีบพูด “ท่านอ๋อง นี่คือปัญหาที่พี่ภรรยาคนรองตั้งขึ้น จะต้องรีบตอบพ่ะย่ะค่ะ”

“คุณชายรองสกุลซ่ง เจ้าเป็นจอหงวน คำถามคงไม่ยากเกินไปหรอกกระมัง?” ฉู่อวิ๋นกุยเอ่ยปาก

“หรือเจ้าจะขวางท่านอ๋องตลอดไปกระนั้น? น้องหญิงห้าไม่ต้องแต่งงานแล้ว?” ซ่งอี้อันพูดยิ้มๆ

ภายในสายตาซ่งจืออวี้ล้วนคือความรู้สึกมิอาจหักใจ “เดิมทีข้าคิดว่าฉู่อ๋องดีมาก เพียงแต่นึกได้ว่าเขาจะแย่งน้องหญิงห้าไปเช่นนี้ ข้าก็รู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง”

“วันนี้น้องหญิงห้าแต่งออกไปแล้ว เพียงข้านึกขึ้นมาก็ทรมานใจ”

“หยุด ท่านอย่าร้องไห้เป็นอันขาด!” ซ่งจิ่งเซินสบมองซ่งจืออวี้ด้วยสายตารังเกียจ “แต่งออกไปใช่ว่าจะไม่กลับมาเสียหน่อย ข้ามองดูแล้วฉู่อ๋องก็ไม่มีวันทำไม่ดีต่อน้องหญิงของพวกเรา ไม่แน่ว่าปีหน้าพวกเราจะได้มีหลานชายแล้ว หรือว่าไม่ดีใจ?”

ซ่งจืออวี้ชะงัก คิดว่าถ้อยคำนี้พูดได้มีเหตุผล “นั่นก็จริง ลูกที่น้องหญิงห้าคลอดจะต้องน่ารักแน่!”

“ไปๆๆ อย่าเสียเวลา อีกเดี๋ยวน้องหญิงห้าจะต้องยกน้ำชาให้ท่านพ่อท่านแม่แล้ว”