ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 1049

ใบหน้าหร่วนเนี่ยนถังประดับยิ้ม นางชอบซ่งรั่วเจินมาก

นึกถึงเมื่อแรกยามได้พบหน้าก็ช่วยนางเอาไว้ ยิ่งไปกว่านั้นรั่วเจินไม่เพียงหน้าตางดงาม แต่ยังมีความสามารถอีกด้วย สำคัญที่สุดคือคนฉลาดหลักแหลม อีกทั้งยังมีบุญคุณช่วยชีวิตพี่ใหญ่ นางซาบซึ้งใจอย่างมาก

ซ่งรั่วเจินยิ้มน้อยๆ มองเย้าซ่งอี้อันแวบหนึ่ง

ซ่งอี้อันมองเห็นสายตาเจ้าเล่ห์ของน้องสาวตน ผลิยิ้มเอือมระอาระคนเอ็นดูทีหนึ่ง เขารู้น้องสาวตนฉลาดมากเพียงใด ไม่ว่าเรื่องใดก็ล้วนไม่อาจปิดบังนางได้

ทว่า...จู่ๆ ก็ออกมาเช่นนี้ ใช่หรือไม่ว่ามีธุระ?

“ทีแรกข้าไม่อยากรบกวนพวกท่านพูดคุยกัน บังเอิญออกมาแล้วก็อยากไปซื้อของ อีกทั้งยังได้เห็นจุดอิ้นถังของเจ้าเริ่มดำ รู้สึกไม่ชอบมาพากล นี่ถึงมาถามดู”

เพียงพูดถ้อยคำนี้ออกมา ดวงตาซ่งอี้อันและหร่วนเนี่ยนถังเปี่ยมไปด้วยความตกตะลึง

“จุดอิ้นถังเริ่มดำ?” ซ่งอี้อันขมวดคิ้ว เขาคิดเพียงว่าวันนี้หร่วนเนี่ยนถังมองดูแล้วอิดโรยผิดปกติ ทว่าน้องหญิงห้าพูดเช่นนี้ เรื่องนี้ร้ายแรงกว่าที่เขาคิดไว้

หร่วนเนี่ยนถังตกใจอย่างอดไม่ได้ อีกทั้งยังรู้สึกกลัวเล็กน้อย “จุดอิ้นถังเริ่มดำ ใช่หรือไม่ว่ามีสิ่งไม่ดีเกิดขึ้นกับข้า?”

“เจ้านี่คือสัมผัสกับไอมรณะมา หากเจ้าไม่สัมผัสอีก อีกไม่กี่วันสถานการณ์ก็จะดีขึ้น ข้าเพียงคิดว่าเจ้าอยู่ดีๆ ไม่น่าจะข้องเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้ แปลกใจอยู่บ้าง”

ซ่งรั่วเจินเดินเข้าใกล้พลางเพ่งพินิจดูก็พบว่าสถานการณ์ไม่ร้ายแรง นี่คล้ายแปดเปื้อนมากกว่า

“ไอมรณะ?” หร่วนเนี่ยนถังตกใจ คำนี้ฟังแล้วช่างชวนให้คนรู้สึกกลัว “ข้าไปสัมผัสกับของสิ่งนี้ได้เยี่ยงไร?”

ซ่งรั่วเจินใคร่ครวญครู่หนึ่งจึงพูดว่า “ช่วงนี้เจ้าไปสุสานมาหรือไม่?”

ซ่งรั่วเจินหันมองทางพี่รองของตน เอ่ยถามกลับ “เช่นนั้นช่วงนี้พี่รองของเจ้ามีอันใดแปลกไปหรือไม่?”

“ก็ไม่มีอันใดแปลก” หร่วนเนี่ยนถังครุ่นคิดและพูดว่า “ข้ากลับคิดว่าช่วงนี้พี่รองอิดโรยไม่น้อย คนมองดูแล้วไม่มีเรี่ยวแรง คล้ายไม่มีชีวิตชีวา”

“ปกติพี่รองมีชีวิตชีวามาก แต่เพราะช่วงนี้เกิดความขัดแย้งกับพี่สะใภ้รอง เขาอารมณ์ไม่ดีจึงอิดโรยก็ไม่ใช่เรื่องแปลก”

เมื่อวานตอนนางเห็นพี่รองก็ตกใจแทบแย่ แต่ไหนแต่ไรมาพี่รองเป็นคนร่าเริงแจ่มใส รัศมีเปล่งประกาย ทว่าเมื่อวานตอนได้เห็นคล้ายแก่ลงไปหลายปี ทั้งตัวคนไม่มีชีวิตชีวา แม้แต่สายตาก็หม่นลง

ก็เพราะเรื่องนี้ นางถึงไม่วางใจ เมื่อวานจึงไม่ได้กลับบ้าน แต่อยู่ค้างแรมที่เรือนของพี่รองหนึ่งคืน

ซ่งรั่วเจินและซ่งอี้อันสบตากันแวบหนึ่ง ทั้งสองคนเดาว่าปัญหาน่าจะอยู่ที่คุณชายรองสกุลหร่วน เพียงแต่...สถานที่ที่เขาพำนักถึงขั้นมีไอมรณะ นี่แปลกจริงๆ