ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 1056

สีหน้าหร่วนเนี่ยนถังเย็นชาลงไป สุ้มเสียงเปี่ยมความผิดหวัง “สองปีกว่าแล้ว ท่านทำเรื่องเหลวไหลมาโดยตลอดก็ช่างเถอะ เพื่อแม่นางที่ชอบ ครอบครัวไม่เคยพูดว่าท่านมาก่อน”

“ทว่าบัดนี้ท่านใกล้จะตายอยู่แล้ว ท่านยังลุ่มหลงอย่างไม่ลืมหูลืมตาเช่นนี้ ท่านมีสติหน่อยได้หรือไม่!”

หร่วนหลิงเฟิงไม่เคยเห็นท่าทางเช่นนี้ของน้องสาวตนมาก่อน ปกตินางอ่อนโยนนุ่มนวล ยิ้มแย้มอยู่ตลอด ต่อให้เมื่อวานมาเยี่ยมเขาก็ยังตั้งใจนำของมามากมาย

พวกเขาเติบโตด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก นี่คือน้องสาวที่เขารักใคร่เอ็นดูมากที่สุด ทว่าบัดนี้...น้องสาวที่เขารักใคร่เอ็นดูที่สุดก็ผิดหวังต่อเขา

หร่วนเนี่ยนถังส่งข่าวกลับไปให้พี่ใหญ่ของตนตั้งนานแล้ว หร่วนอวี้เฉิงได้รับข่าวนี้ก็เร่งเดินทางมาในทันที

เพียงแต่ บัดนี้ทุกคนล้วนไม่อยู่ภายในเรือน สาเหตุเพราะฉู่จวินถิงรู้ว่าที่แห่งนี้มีไอมรณะรุนแรงก็พาซ่งรั่วเจินออกมา

คุณชายรองสกุลหร่วนสติไม่แจ่มชัด ต้องการทำเรื่องโง่งมพรรค์นี้ไม่ว่าใครก็อับจนหนทาง แต่ไม่สามารถปล่อยให้ส่งผลกระทบต่อเจินเอ๋อร์ได้

หร่วนอวี้เฉิงเห็นฉู่จวินถิงอยู่ที่นี่ รู้สึกตกใจอย่างสุดระงับ มากที่สุดคือซาบซึ้งใจ “ฉู่อ๋อง พระชายาฉู่อ๋อง ลำบากพวกท่านอีกแล้ว!”

ซ่งรั่วเจินหัวเราะเบาๆ พูดว่า “เนี่ยนถังเป็นสหายที่ดีของพี่ชายข้า วันนี้เห็นครอบครัวนางมีปัญหา พวกเราย่อมไม่อาจนั่งนิ่งดูดายได้”

หร่วนอวี้เฉิงชะงักไป สายตาตกลงบนซ่งอี้อันและน้องสาวของตนที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล ก่อนหน้านี้เคยได้ยินมารดาพูดว่าน้องสาวคล้ายมีคนในดวงใจแล้ว แต่เขาอยากถามมากอีกสองประโยคกลับถูกมารดาเปลี่ยนเรื่องไป

พูดว่าเขาโตถึงเพียงนี้ แม้แต่น้องรองก็แต่งงานได้สองปีแล้ว จนถึงตอนนี้เขากลับยังไม่แต่งงาน

เพราะเหตุนี้ต่อมาเขาจึงไม่กล้าเอ่ยถึงคำถามนี้อีก คิดไม่ถึง...คนในดวงใจของน้องสาวตนถึงขั้นเป็นคุณชายรองสกุลซ่ง?

สายตาแหลมคมกว่าน้องรองมากนัก!

“พี่ใหญ่รู้เจ้าไม่อยากคิดถึงนางในแง่ร้าย แต่เจ้าลองคิดดูให้ละเอียด หรือว่าไม่สามารถแต่งงานกับเจ้าเพราะชื่อเสียงหรือเพราะความมั่งคั่งร่ำรวยของสกุลหร่วนได้กระนั้น?”

“ใต้หล้านี้มีคนอยากเกาะกิ่งสูงมากมายนัก ข้ากลับคิดว่านี่ก็ไม่มีอันใดไม่ได้ ขอเพียงสามารถมีชีวิตดีๆ ได้ นี่จะเป็นไรไป?”

“แต่เจ้าคิดดูให้ดี สองปีมานี้ นางอยากใช้ชีวิตกับเจ้าอย่างดีแน่หรือ?”

หร่วนอวี้เฉิงตบบ่าหร่วนหลิงเฟิง “ข้ารู้เจ้าชมชอบแม่นางคนหนึ่งได้อย่างยากยิ่ง แต่ยามมีสติก็ควรมีสติ ในเมื่อต้องการตอบแทนบุญคุณ เรื่องที่เจ้าสมควรทำก็ล้วนทำไปทั้งหมดแล้ว”

“ไปเถอะ ไปดู ไม่ว่าความจริงเป็นเยี่ยงไร เจ้าก็ต้องยอมรับให้ได้”

หร่วนหลิงเฟิงคล้ายตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้วก็มิปาน พยักหน้ารับคำ “ขอรับ”