ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 107

ซ่งอี้อันสั่นสะท้านด้วยความโกรธที่เก็บกักไว้ไม่อยู่ คำถามที่หลุดออกมาจากปากเขาแต่ละคำ ทำเอาผู้คนที่ได้ยินอดรู้สึกสงสารไม่ได้

เรื่องเช่นนี้ ไม่ว่าใครก็คงยากที่จะยอมรับได้ ยิ่งไปกว่านั้นซ่งอี้อันเป็นบุตรชายของท่านแม่ทัพ อีกทั้งยังเป็นผู้มากความสามารถที่มีชื่อเสียงเลื่องลือในเมืองหลวง

ครั้งหนึ่งเขาคือบุรุษที่สตรีมากมายทั่วทั้งแคว้นหมายปอง ยามที่เขาหมั้นหมายกับจ้าวซูหว่านนั้น ไม่รู้ว่าทำให้แม่นางน้อยหัวใจสลายไปกี่คน

ส่วนฉินเซี่ยงเหิง เคยประกาศตนเป็นสหายที่ดีกับซ่งอี้อัน ได้ยินว่ามีครั้งหนึ่งฉินเซี่ยงเหิงร่ำสุราจนเมามายแล้วก่อเรื่อง เกือบถูกทำร้ายถึงแก่ชีวิต แต่โชคดีที่ซ่งอี้อันช่วยเอาไว้

คนที่ได้ชื่อว่าเป็นคนที่เขาไว้ใจที่สุดสองคนนี้ กลับลอบคบหากันลับหลังเขา ทั้งยังทำเรื่องน่าละอายเช่นนี้

สวีเฮ่ออันที่เฝ้าฟังเรื่องราวสุดฉาวระบือโลกเช่นนี้ จากเดิมที่เขาคิดว่าการที่ฉินเซี่ยงเหิงขโมยเรียงความไปก็ถือว่าน่าละอายพอแล้ว ไม่คิดเลยว่าความจริงกลับยิ่งเลวร้ายกว่าที่คิด

“ไม่ควรคิดเกินเลยต่อภรรยาของสหาย ฉินเซี่ยงเหิง การกระทำของเจ้าเลวทรามจนทำให้ผู้คนขยะแขยะนัก! เกียรติของสำนักศึกษาหลวงก็เสียหายเพราะเจ้าจนหมดสิ้นแล้ว!”

“ข้า...ข้าไม่ได้ทำ!”

ฉินเซี่ยงเหิงหน้าซีดเผือด คิดอยากจะหาทางหนีจากสถานการณ์นี้โดยทันที

เมื่อหันกลับไปก็พบว่าทุกสายตารอบข้างกำลังจ้องมองและชี้มือชี้ไม้มา ฉินเซี่ยงเหิงกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก เขารู้ดีว่าหากวันนี้ไม่อธิบายเรื่องนี้ให้กระจ่าง ชื่อเสียงของเขาคงจะพินาศไม่เหลือ!

“เจ้าไม่ได้ทำอะไรเล่า?” ซ่งอี้อันไล่ต้อนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เจ้าจะบอกว่าเด็กในท้องไม่ใช่ลูกของเจ้าหรือ? เป็นจ้าวซูหว่านที่ตั้งใจจะใส่ร้ายเจ้ากระนั้นหรือ?”

ฉินเซี่ยงเหิงสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองจ้าวซูหว่านด้วยสายตาที่แฝงความเหี้ยมเกรียม

จ้าวซูหว่านบีบคั้นเขาเอง งั้นก็อย่าโทษที่เขาต้องใจร้าย!

“ใช่ เด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของข้า! จ้าวซูหว่านใส่ร้ายข้า ข้าไม่เคยมีความสัมพันธ์ใด ๆ กับนาง!”

อวิ๋นซีหว่านได้ยินเช่นนั้นก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ยิ่งดูถูกจ้าวซูหว่านกว่าเดิม แววตาฉายชัดด้วยความดูแคลน

“เจ้าช่างไร้ยางอายยิ่งนัก คิดจะใช้เรื่องเช่นนี้ใส่ร้ายคุณชายฉิน หรือว่าเจ้าหวังจะได้แต่งเข้าไปในตระกูลฉินกัน?”

จ้าวซูหว่านสะบัดมือฉินเซี่ยงเหิงออก ก่อนจะมองไปยังซ่งรั่วเจินด้วยแววตากระวนกระวาย “รั่วเจิน ข้าได้พูดทุกอย่างที่ควรพูดแล้ว เจ้าต้องช่วยลูกของข้านะ!”

ซ่งรั่วเจินย่อมทำตามวาจาที่ได้เอ่ยออกไป

นางหยิบยาลูกกลอนออกมาเม็ดหนึ่งแล้วยื่นให้จ้าวซูหว่าน “กินยารักษาครรภ์เม็ดนี้ก่อน แล้วข้าจะใช้การฝังเข็มเพื่อช่วยรักษาเด็กเอาไว้”

ทว่าขณะที่จ้าวซูหว่านกำลังจะรับยานั้น ยากลับถูกฉินเซี่ยงเหิงปัดตกลงกับพื้น

“ซูหว่าน เจ้าจะเชื่อคำพูดของซ่งรั่วเจินจริง ๆ หรือ? อย่าลืมสิว่าเจ้าเพิ่งถอนหมั้นกับซ่งอี้อัน คนทั้งตระกูลซ่งเกลียดเจ้ามากเพียงใดก็ไม่รู้!”

“แม้แต่หลินจือเยว่ที่หมั้นหมายกับนางมาสองปี ซ่งรั่วเจินก็ยังลงมืออย่างไร้ปรานี นางจะช่วยเจ้าด้วยใจจริงหรือ?”

“นางแค้นที่ซวงซวงแย่งคู่หมั้นของนาง จึงอาฆาตแค้นตระกูลฉินของเรา นางถึงได้ร่วมมือกับซ่งอี้อัน!”

“ข้าทำทั้งหมดนี้ก็เพราะต้องการปกป้องเจ้า อย่าเชื่อพวกเขาเลย รีบตามข้าไปหาหมอเสียก่อน เจ้าถึงจะรักษาชีวิตไว้ได้!”