ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 111

ฉินเซี่ยงเหิงเห็นว่าจ้าวซูหว่านถูกคนประคองไว้ได้ ทั้งดูจะไม่ได้รับความกระทบกระเทือนอันใด ในใจก็เต็มไปด้วยความเกลียดชัง

เขาทุ่มเทไปมากขนาดนี้ แต่กลับต้องมาพังพินาศเพราะน้ำมือสตรีผู้เดียว ต่อให้เขาสอบติดอันดับต้นๆ ในการสอบฤดูใบไม้ผลิ เรื่องนี้ก็ทำให้ชื่อเสียงเขาป่นปี้ไปหมดแล้ว!

“ไม่ผิด ข้าเคยหลับนอนกับจ้าวซูหว่านจริงๆ แต่นางเป็นหญิงที่มีสัมพันธ์กับผู้ชายไม่เลือกหน้า ผู้ใดจะไปรู้ว่าเด็กในท้องนางเป็นลูกใครกันแน่?”

“ท่านว่าอะไรนะ?”

จ้าวซูหว่านสะบัดฝ่ามือออกไปด้วยความโมโห!

ฉินเซี่ยงเหิงถูกตบไปหนึ่งฉาด แววตายิ่งแข็งกร้าวกว่าเดิม “หากเจ้าเป็นหญิงที่รักนวลสงวนตัว มีพันธะหมั้นหมายแล้วแท้ๆ ยังจะมาข้องแวะกับข้าอีกทำไม?

“ตอนนี้พอเรื่องแดงออกมาก็โยนความรับผิดชอบมาให้ข้า ผู้หญิงคนอื่นไม่มีชายใดมาชมชอบหลังจากหมั้นหมายเลยเช่นนั้นหรือ? เหตุใดถึงมีแต่เจ้าที่คบชู้สู่ชายกันเล่า?”

จ้าวซูหว่านโมโหจนทั้งร่างสั่นระริก สีหน้าที่เพิ่งจะมีเลือดฝาดค่อยๆ เผือดสีลงทีละนิด

“เรื่องมาถึงขั้นนี้ ข้าจะบอกพวกท่านก็ได้ว่าทำไมอาภรณ์ข้าจึงไม่เรียบร้อยเช่นนี้? นั่นก็เพราะ...”

“ฉินเซี่ยงเหิง ท่านหุบปากเดี๋ยวนี้นะ!”

จ้าวซูหว่านพุ่งตัวเข้าไปราวเสียสติ หมายจะปิดปากฉินเซี่ยงเหิง

ฉินเซี่ยงเหิงกลับผลักออกอย่างรุนแรง “เพราะนางกำลังพลอดรักกับข้าอยู่บนเรือน่ะสิ! สตรีอย่างนางยังจะเป็นคนดีอะไรอีกงั้นรึ?”

ทุกคนส่งเสียงฮือฮา คิดไม่ถึงว่าทั้งคู่จะไร้ยางอายปานนี้ ถึงกับทำเรื่องพรรค์นี้บนเรืออย่างอดรนทนไม่ไหว?

“กรี๊ด!”

จ้าวซูหว่านกรีดร้องเสียงแหลม ร่างกายหงายไปข้างหลังอย่างไม่อาจควบคุม

พอซ่งอี้อันสังเกตเห็นเช่นนั้นก็รีบผลักมั่วอวี่ที่อยู่ข้างๆ ออกไป

มั่วอวี่ถลาไปข้างหน้าด้วยสีหน้าเหลอหลา ประคองจ้าวซูหว่านที่หวุดหวิดจะล้มลงไว้ได้ ตนเองกลับล้มก้นจ้ำเบ้า

“นั่นน่ะสิ ตอนแรกจ้าวซูหว่านก็ไม่คู่ควรหมั้นหมายกับสกุลซ่ง ก็คงจะใช้มารยาเช่นนี้นี่แหละ ผู้ใดจะคาดคิดว่าจะไม่รักนวลสงวนตัวปานนี้ ยังจะไปมีสัมพันธ์กับชายอื่นอีก!”

“สตรีเช่นนี้ ใครแต่งเข้าบ้านก็มีแต่จะโชคร้าย คุณชายฉินก็ถูกนางทำร้ายเหมือนกัน!”

ฉินเซี่ยงเหิงเห็นคนรอบข้างล้วนช่วยพูดแทนตนเองก็รู้สึกโล่งใจขึ้นบ้าง คิดไม่ถึงว่าจ้าวซูหว่านสตรีชั้นต่ำผู้นี้จะกล้าทำร้ายเขา เขาก็จะทำให้นางไม่มีหน้าออกมาพบใครได้อีก!

“ข้า ข้าไม่ใช่ ข้าเปล่านะ!”

จ้าวซูหว่านกรีดร้องสุดเสียง ร่างส่ายโงนเงนทำท่าจะล้มลง เหมือนพร้อมจะเป็นลมไปได้ตลอดเวลา

ซ่งรั่วเจินฟังวาจาเข้าข้างตนเองฝ่ายเดียวเหล่านั้นแล้ว คิ้วใบหลิวก็ขมวดเข้าหากันน้อยๆ กล่าวว่า

“ในเมื่อเรื่องเกิดขึ้นแล้วก็เป็นความผิดของทั้งสองฝ่าย จะโทษคนคนเดียวได้อย่างไร?”

“หากคุณชายฉินเป็นคนรักษาธรรมเนียมมารยาทอย่างแท้จริงก็คงไม่มีทางทำเรื่องเช่นนี้ ไม่อย่างนั้น พี่รองของข้าก็มีสหายที่รู้จักกันมากมาย เหตุใดจึงมีแค่ท่านคนเดียวที่ทำเรื่องเช่นนี้กันเล่า?”