ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 112

สายตาของซ่งรั่วเจินกวาดไปทางสวีเฮ่ออันและอวิ๋นเฉิงเจ๋อที่อยู่ข้างๆ สหายของพี่รองล้วนมีชาติสกุลดี ฉินเซี่ยงเหิงไม่ใช่คนที่โดดเด่นที่สุดในจำนวนนั้น เหตุใดจึงมีเขาคนเดียวที่ทำเรื่องแบบนี้?

สองคนนี้เดิมทีก็เป็นหญิงร้ายชายเลวไม่มีใครดีสักคน วันนี้พอเรื่องถูกเปิดโปงกลับโยนความผิดให้จ้าวซูหว่านคนเดียว ช่างน่าขันนัก!

คนอื่นไม่รู้ แต่นางกลับกระจ่างใจดีว่าฉินเซี่ยงเหิงเป็นคนเริ่มก่อน!

แม้ว่าในนิยายสุดท้ายแล้วจ้าวซูหว่านจะได้แต่งให้ฉินเซี่ยงเหิง แต่ก็ไม่ได้มีจุดจบที่ดี

แต่ฉินซวงซวงเป็นนางเอกในนิยาย มีนางคอยคิดแผนการ เป็นคนทำให้ทั้งจวนหลินโหวและสกุลฉินได้ดีขึ้นเรื่อยๆ จึงสามารถปิดบังเรื่องสกปรกของฉินเซี่ยงเหิงเอาไว้ได้

ครั้นพวกสวีเฮ่ออันคนถูกซ่งรั่วเจินมองมาก็รีบก้าวออกมาแสดงท่าที

“มีแต่คนหน้าหนาไร้ยางอายอย่างเจ้าถึงทำเรื่องผิดศีลธรรมพรรค์นี้ออกมาได้!”

อวิ๋นเฉิงเจ๋อตวัดสายตาไปทางเฉียนเหว่ย “เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว พวกเจ้ายังยินดีเป็นสหายกับคนแบบฉินเซี่ยงเหิงอยู่อีกงั้นรึ?”

พวกเฉียนเหว่ยเปลี่ยนท่าทีตั้งแต่เรื่องราวเปิดเผยออกมาแล้ว ถึงพวกเขาจะอิจฉาซ่งอี้อัน แต่ก็รังเกียจพฤติกรรมของฉินเซี่ยงเหิงมากกว่า

เห็นอยู่ชัดๆ ว่าแผนการของตนเองกำลังจะสำเร็จแล้วแต่กลับถูกซ่งรั่วเจินทำลายโดยใช้คำพูดแค่ไม่กี่ประโยค แววตาฉินเซี่ยงเหิงประหนึ่งฉาบด้วยพิษร้าย แค้นใจจนอยากบีบคอนางให้ตายเสียให้ได้!

“คนชั้นต่ำ! สตรีน่ารังเกียจอย่างจ้าวซูหว่านเจ้าก็ยังช่วยพูดแทนนาง ข้าว่าเนื้อแท้เจ้าก็คงจะน่ารังเกียจเหมือนนางนั่นแหละ!”

เมื่อฉินเซี่ยงเหิงด่าทอเช่นนี้ แววตาของซ่งอี้อันกับสวีเฮ่ออันก็พลันเปลี่ยนไป ทำท่าจะพุ่งเข้าไปสั่งสอนฉินเซี่ยงเหิง

ทว่ามีพลังโจมตีสายหนึ่งรวดเร็วกว่าพวกเขา!

“เพียะ!”

พัดเล่มหนึ่งปลิวมาตีแสกหน้าฉินเซี่ยงเหิงอย่างจัง ทิ้งรอยบวมแดงเอาไว้รอยหนึ่ง

“ฝีมือใคร!” ฉินเซี่ยงเหิงตวาดลั่น

แต่ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นคนลงมือ มีเพียงสายตาของซ่งรั่วเจินที่มองตามรถม้าซึ่งแล่นจากไปอย่างรีบร้อน

ชั่วขณะที่ม่านทิ้วตัวลงมา นางสบเข้ากับดวงตาลึกซึ้งคู่หนึ่ง

หมอกควันสลายไปแล้ว ชีวิตของเขาได้พบแสงสว่างอีกครั้ง กระทั่งยังมองเห็นชัดเจนกว่าเดิม

สวีเฮ่ออันกับอันเฉิงเจ๋อสบตากัน รู้สึกว่าซ่งอี้อันดูสดใสกว่าตอนแรก พวกเขาไม่รู้สาเหตุ แต่กลับรู้สึกนับถือเลื่อมใสมากกว่าเดิม

หากเป็นพวกเขา หลังจากตาบอดคงทำไม่ได้ถึงขั้นนี้

“แม่นางซ่ง คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะเกิดเรื่องมากมายจนรบกวนความสำราญในการเที่ยวชมทะเลสาบไป” สวีเฮ่ออันมีท่าทางจนปัญญาอยู่บ้าง

ซ่งรั่วเจินคลี่ยิ้มบาง “ต้องขอบคุณการเที่ยวชมริมทะเลสาบวันนี้ ถึงได้สามารถเปิดโปงโฉมหน้าที่แท้จริงของพวกเขา คืนความเป็นธรรมให้พี่รอง”

“วันนี้รบกวนให้ทุกท่านช่วยเป็นพยาน วันหลังข้ากับพี่รองค่อยเลี้ยงสุราพวกท่านอีกที”

ได้ยินดังนั้น สวีเฮ่ออันก็มีสีหน้ายินดี “เช่นนั้นก็เคารพมิสู้ทำตามสั่ง วันหลังจะไปเยี่ยมเยือนที่จวน”

ซ่งรั่วเจินพอใจกับการเดินทางวันนี้มาก ไม่เพียงขัดขวางไม่ให้พี่รองถูกทำให้เสียโฉมได้สำเร็จ ยังได้สนองคืนทุกสิ่งทุกอย่างกลับไปให้คนต้นเรื่องอีกด้วย คู่ควรให้ฉลองจริงๆ

ครั้นพวกสวีเฮ่ออันจากไป ซ่งอี้อันก็ดึงผ้าโปร่งบางบนดวงตาลงมา เอ่ยอย่างกระปรี้กระเปร่าว่า “น้องหญิงห้า วันนี้ช่างสาแก่ใจโดยแท้!”