ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 113

“คิดไม่ถึงว่าจะเกิดไฟไหม้บนเรือของพวกเขาจึงสามารถเปิดโปงโฉมหน้าที่แท้จริงของสองคนนั้นได้อย่างราบรื่น ประเดี๋ยวพวกเราเรียกพี่ใหญ่กับน้องสามมาดื่มฉลองด้วยกันดีหรือไม่?”

ซ่งรั่วเจินหยักมุมปากขึ้นเล็กน้อย “พี่รอง เกรงว่าเรื่องนี้คงไม่จบลงง่ายดายปานนั้น...”

“น้องหญิงห้า เจ้าหมายความว่า...อีกสักครู่คนสกุลฉินจะมาเยือนที่จวนหรือ?”

หลังสงบลงแล้ว ซ่งอี้อันใคร่ครวญอย่างละเอียดก็ตระหนักถึงปัญหา

“วันนี้เปิดโปงเรื่องงามหน้าของฉินเซี่ยงเหิงกับจ้าวซูหว่าน สกุลจ้าวคงไม่มากเรื่องนัก แต่ฉินเซี่ยงเหิงเป็นสหายร่วมสำนักกับท่าน เป็นอดีตสหายสนิท เขาทำร้ายท่านจนตาบอดสองข้าง นี่คืออาชญากรรม!”

“พี่รอง ท่านยังจำได้หรือไม่ว่าวันนั้นหลังเกิดเรื่องขึ้นกับท่าน ท่านแม่ไปแจ้งความกับทางการไว้ว่าอันธพาลลอบทำร้ายจนท่านได้รับบาดเจ็บสาหัส”

“ยามนี้พบตัวผู้ร้ายแล้ว ทางการจะต้องมอบคำอธิบายให้พี่รองแน่นอน แต่ใกล้จะถึงการสอบฤดูใบไม้ผลิแล้ว สกุลฉินจะยอมปล่อยให้ฉินเซี่ยงเหิงพลาดโอกาสสอบรับราชการเพราะเรื่องนี้งั้นหรือ?”

ประกายแห่งสติปัญญาสะท้อนอยู่ในดวงตาของซ่งรั่วเจิน หากพลาดการสอบฤดูใบไม้ผลิครานี้ไปก็ต้องรอถึงสามปี

ฉินเซี่ยงเหิงรอไม่ไหว

สกุลฉินยิ่งรอไม่ไหว

เกรงว่าฉินซวงซวงก็คงไม่ปล่อยให้พี่ชายคนดีของนางพลาดโอกาสดีในการสร้างชื่อไปเหมือนกัน

สีหน้าซ่งอี้อันเย็นชาขึ้นทีละน้อย “ดูท่า อีกสักพักคงจะมาใช้แผนเจ็บตัวอยู่หน้าจวนพวกเรา”

……

ณ จวนสกุลฉิน

หลังจากที่แม่ทัพฉินฉินเจิงทราบเรื่องที่ฉินเซี่ยงเหิงก่อไว้ข้างนอก ก็เงื้อมมือฟาดไปหนึ่งฉาด

“คราวนี้เจ้าทำผิดใหญ่หลวงนัก ต้องหมดอนาคตเพราะสตรีผู้เดียวเช่นนี้ คุ้มค่างั้นหรือ? ปกติเจ้าหาใช่เด็กที่ขาดความยับยั้งชั่งใจเช่นนี้ เหตุใดจึงทำเรื่องพรรค์นี้ออกมาได้?”

“ท่านแม่ เป็นเพราะจ้าวซูหว่านยั่วยวนข้า ลูกจึงขาดสติไปชั่วขณะ...”

ฉินเซี่ยงเหิงรู้สึกอับอายยิ่งนัก เรื่องแบบนี้ถ้ายังไม่แดงออกมาก็ไม่เป็นไร ตอนนี้ถูกเปิดโปงออกมาต่อหน้าธารกำนัล เขาไม่มีหน้าไปสู้ใครอีกแล้ว

กู้อวิ๋นเวยหันไปมองฉินเจิง “ท่านแม่ทัพ เหิงเอ๋อร์หลงผิดไปชั่วขณะ เป็นความผิดของจ้าวซูหว่านนังคนชั้นต่ำนั่น เห็นเหิงเอ๋อร์รูปงามจึงจงใจเข้ามายั่วยวน!”

ฉินจื้อหย่วนเห็นกู้อวิ๋นเวยช่วยพูดแก้ตัวให้ฉินเซี่ยงเหิงก็เอ่ยเสียงเย็นชา “ต่อให้มีใจยั่วยวน น้องสามอ่านตำรามามากมายขนาดนี้ก็น่าจะรู้ว่าเรื่องใดควรทำ เรื่องใดไม่ควรทำ”

“ยามนี้ทั้งเมืองหลวงล้วนวิพากษ์วิจารณ์เรื่องนี้ ไม่เพียงทำลายชื่อเสียงตัวเอง แต่ยังกระทบถึงชื่อเสียงของท่านพ่ออีกด้วย!”

“วันพรุ่งเมื่อท่านพ่อไปประชุมในท้องพระโรง จะเผชิญหน้ากับคำวิจารณ์ของเพื่อนร่วมงานอย่างไร? ท่านพ่อ ครั้งนี้น้องสามทำผิดใหญ่หลวงนัก ต้องลงโทษอย่างเข้มงวดจึงจะถูกนะขอรับ!”