ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 114

ฉินเจิงเดือดดาลอยู่เป็นทุนเดิม ครั้นได้ยินวาจาของบุตรชายทั้งสองก็ยกเท้าเตะไปทางฉินเซี่ยงเหิง

“เจ้าลูกสารเลว ทำไมข้าถึงมีลูกทรพีแบบเจ้าได้!”

ฉินเซี่ยงเหิงถูกเตะล้มโดยไม่ทันตั้งตัว ร้องเสียงต่ำด้วยความเจ็บปวด ถึงกับกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง

“เหิงเอ๋อร์!” กู้อวิ๋นเวยหน้าเปลี่ยนสี รีบเข้ามาประคองฉินเซี่ยงเหิง ถามอย่างร้อนใจว่า “เจ้าไม่เป็นไรนะ? รีบไปเชิญหมอมาเร็วเข้า!”

“ตามหมอมาตามทำไม? เจ้าลูกน่าขายหน้าพรรค์นี้ ปล่อยให้ตายไปทั้งอย่างนี้แหละ!”

ฉินเจิงตวาดเสียงเกรี้ยว ในดวงตามีเพียงความเดือดดาล เพียงนึกถึงว่าจะต้องถูกเพื่อนร่วมงานเยาะเย้ยถากถางในท้องพระโรงวันพรุ่งนี้ เขาก็แค้นใจจนอยากตัดขาดสัมพันธ์พ่อลูกเสียให้ได้!

“ท่านแม่ทัพ เรื่องนี้เหิงเอ๋อร์ทำไม่ถูกจริงๆ ท่านใจเย็นลงก่อน”

กู้อวิ๋นเวยรีบร้อนเอ่ยปาก ตวัดสายตาไปทางคนสองคนที่จงใจกระพือไฟ ในใจมีความโกรธที่พูดออกมาไม่ได้ ทำได้เพียงอดทนอดกลั้นเอาไว้อย่างเต็มกำลัง

นางเป็นภรรยาที่มาทีหลัง ถึงจะไม่ชอบบุตรชายที่อดีตภรรยาเอกให้กำเนิด แต่ก็ไม่อาจได้ชื่อว่าปฏิบัติต่อลูกๆ อย่างโหดร้าย ดังนั้นจะไม่พอใจอย่างไรก็ไม่สามารถเอ่ยปากตำหนิ

“ท่านแม่ทัพ เหิงเอ๋อร์ทำผิด จะลงโทษอย่างไรก็สมควรทั้งนั้น แต่เรื่องสำคัญที่สุดตอนนี้คือการแก้ไขคลี่คลายเรื่องนี้”

“ท่านก็ทราบความสามารถของเหิงเอ๋อร์ดี ช่วงนี้เรียงความของเขาได้รับคำชมจากคนมากมายเท่าไรในเมืองหลวง?”

“หากพลาดโอกาสสอบฤดูใบไม้ผลิไปเพราะเรื่องนี้ มิเท่ากับเป็นความสูญเสียของทั้งจวนแม่ทัพหรือเจ้าคะ?”

ฉินเจิงได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้ว โทสะคลี่คลายลงหลายส่วน พักหลังมานี้เขาปลาบปลื้มใจที่ฉินเซี่ยงเหิงได้รับคำชมเชยมากจริงๆ

“เจ้าลูกทรพีนี่ทำให้ซ่งอี้อันตาบอดสองข้าง สกุลซ่งจะต้องไม่ยอมเลิกราแต่โดยดีแน่”

“ถ้าเขาอยากเข้าร่วมการสอบฤดูใบไม้ผลิก็คงไม่ทำเรื่องขายขี้หน้าพรรค์นี้ออกมาแต่แรก!”

“ท่านพ่อ ข้าสำนึกผิดแล้วจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะจ้าวซูหว่านใช้มารยาร้อยเล่มเกวียนมายั่วยวนข้า ข้าก็ไม่มีทางทำผิดถึงขั้นนี้” ฉินเซี่ยงเหิงแก้ตัว