ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 116

“พวกเจ้ายังไม่ได้ยินงั้นรึ? ฉินเซี่ยงเหิงผู้นั้นเป็นเดรัจฉานชัดๆ ก่อนหน้านี้ไม่เพียงลักลอบมีสัมพันธ์กับคู่หมั้นของคุณชายรองซ่ง ยังถึงขั้นมีลูกด้วยกันแล้ว!”

“วันนี้ตอนถูกจับได้ที่ริมทะเลสาบยังไม่ยอมรับ สุดท้ายถูกคุณชายรองซ่งเปิดโปงต่อหน้าธารกำนัล ผู้ร้ายที่ทำร้ายคุณชายรองซ่งจนตาบอดสองข้างในตอนนั้นก็คือเขานี่แหละ!”

ผู้คนที่มองดูด้วยความสงสารในตอนแรกพอได้ยินแบบนี้ก็พลันเปลี่ยนสีหน้า “เดรัจฉานแบบนี้ถูกตีจนตายก็นับว่าสมควรแล้ว!”

“ใช่แล้ว ได้ยินว่ากระทั่งเรียงความก็ยังขโมยผลงานของคุณชายรองซ่งมา คนชั่วช้าสารเลวแบบนี้จะเขียนเรียงความดีๆ ออกมาได้อย่างไรกัน?”

“ข้าว่านะ ทำไมแม่ทัพฉินต้องมาตีถึงหน้าประตูจวนสกุลซ่งด้วย จัดการสั่งสอนในบ้านตัวเองก็จบแล้วไม่ใช่รึ น่ากลัวว่าคงมาแสดงละครสิท่า?”

ฉินเซี่ยงเหิงถูกประคบประหงมมาตั้งแต่เล็กจนโต มีมารดาคอยปกป้อง ไม่เคยถูกลงโทษด้วยกฎบ้านเช่นนี้มาก่อน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการรับโทษโบยต่อหน้าคนมากมายเช่นนี้!

ตอนแรกนึกว่าทุกคนจะเห็นใจเขา คิดไม่ถึงว่าจะได้ยินเสียงร่ำร้องสมน้ำหน้าตนเองเช่นนี้ น่าแค้นใจนักที่ไม่อาจด่าทอกลับไปได้!

เขาแค่เล่นกับสตรีนางเดียวไม่ใช่หรือ มันจะอะไรกันนักหนา!

สีหน้าฉินเจิงยิ่งไม่น่ามอง เขารักศักดิ์ศรีเป็นที่สุดแล้ว เชื่อคำพูดของกู้อวิ๋นเวยกับฉินซวงซวงถึงได้พาฉินเซี่ยงเหิงมาแบกกิ่งหนามยอมรับความผิดถึงที่นี่

ผลลัพธ์กลับประเสริฐนัก นอกจากจะไม่ทำให้ทุกคนเห็นว่าครอบครัวเขามีการอบรมเข้มงวด แต่ละคนกลับสงสัยว่าเขามาเล่นละครเสียนี่!

จนใจที่มาก็มาแล้ว ย่อมไม่อาจจากไปทั้งอย่างนี้

แต่...โบยไปสิบทีแล้ว ทำไมคนถึงยังไม่มาอีก?

เมื่อพวกหลิ่วหรูเยียนมาถึงก็ได้เห็นภาพเช่นนี้เอง ฉินเจิงลงมือหนักไม่เบา แต่ละแส้ฟาดจนเนื้อแตก เห็นแล้วสาแก่ใจยิ่งนัก

พวกเขาจงใจผ่อนความเร็วในการเดินเพื่อให้ฉินเซี่ยงเหิงถูกโบยมากขึ้นอีกนิด

“ซ่งฮูหยิน พวกข้าเพิ่งได้ยินว่าเซี่ยงเหิงทำเรื่องต่ำช้าถึงเพียงนี้ ต้องขออภัยคุณชายรองซ่งด้วยจริงๆ!”

กู้อวิ๋นเวยเห็นหลิ่วหรูเยียนมาแล้วก็ก้าวออกมาอย่างรีบร้อน แสร้งทำท่าจะคุกเข่า

“ฉินฮูหยิน ท่านทำอะไรน่ะ?”

ฉินเจิงจึงเอ่ยปาก “เป็นเพราะข้าสั่งสอนลูกไม่ดีเอง ปล่อยปละจนเขาไม่รู้ผิดชอบชั่วดีเช่นนี้ แม้แต่เรื่องพรรค์นี้ก็ยังทำออกมาได้”

“วันนี้ข้าไม่มีหน้าขอให้พวกท่านให้อภัย ได้แต่ตีเจ้าเดรัจฉานคนนี้ให้ตายไปต่อหน้าพวกท่าน!”

“เพียะ!”

ฟาดแส้ลงอีกครั้งอย่างรุนแรงจนฉินเซี่ยงเหิงร้องโหยหวน

เขามีชีวิตสุขสบายมาแต่ไหนแต่ไร ปกติแค่มือเป็นแผลเปิดก็รู้สึกว่าเจ็บแล้ว ยามนี้ความแสบร้อนบนแผ่นหลังแทบทำให้เขาสิ้นสติสมประดี

ไหนบอกเป็นแค่แผนเจ็บตัวอย่างไรเล่า?

ทำไมต้องลงมือหนักขนาดนี้?

หลิ่วหรูเยียนไม่สะทกสะท้าน “เรื่องมาถึงขั้นนี้ พวกข้าไม่มีอะไรจะพูด คุณชายฉินอายุไม่น้อยแล้ว เขาก่อเรื่องเช่นนี้ขึ้นมาก็ต้องรับผิดชอบการกระทำของตัวเอง”