ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 128

“เหลวไหล!”

สีหน้าฉินซวงซวงแข็งกระด้างไป “พี่ชายข้าใกล้จะถูกปล่อยตัวออกมาแล้ว พวกเจ้าคิดใช้เรื่องนี้ล่ามพี่ชายข้าไว้ในคุก ไม่มีวันเสียหรอก!”

“งั้นหรือ?”

สายตาซ่งรั่วเจินตกลงบนคนกลุ่มหนึ่งที่กำลังเดินเข้ามาในที่ห่างออกไปไม่ไกล มุมปากยกขึ้นหนึ่งข้างอย่างนึกสนุก

“หลินฮูหยิน ข้าคนนี้ทำนายแม่นยำนัก เห็นแก่เจ้าที่คืนเงินข้า วันนี้ข้าขอทำนายให้เจ้าสักครั้ง พี่ชายของเจ้าจะออกมายามใดนั้นยังไม่อาจรู้ได้ แต่เจ้าจะกลับเข้าคุกยามใด ข้ากลับสามารถบอกเจ้าได้”

“ก็คือวันนี้นี่เอง”

“ซ่งรั่วเจิน เจ้าเสียสติไปแล้วจริงๆ ริษยาแค้นเคืองข้าจนเริ่มพูดเหลวไหลแล้ว!”

ฉินซวงซวงโกรธจนหัวเราะออกมา “เจ้าคิดว่าตนเองเป็นปรมาจารย์ลัทธิเต๋าเก่งกาจกระนั้นหรือ ยังมอบคำทำนายให้ข้า ข้าว่าไม่ช้าก็เร็วพวกเจ้าสกุลซ่งจะต้องตกต่ำเป็นแน่!”

จากนั้น ชั่วขณะเสียงของฉินซวงซวงหยุดลง เสียงเยียบเย็นของจ้าวเหวินซูพลันดังขึ้น

“ท่านหลินป๋อ หลินฮูหยิน ตามพวกเราไปเที่ยวหนึ่งเถอะ!”

หลินจือเยว่มองเห็นจ้าวเหวินซู ยากจะอดกลั้นความงุนงงเอาไว้ได้ “ใต้เท้าจ้าว นี่หมายความว่าอย่างไร?”

“ท่านหลินป๋อทำสิ่งใดไว้หรือว่ายังไม่รู้? ก่อนนี้ยามอยู่ในราชสำนักท่านพูดไปทุกคำว่าคิดเพียงทำงานหนักเพื่อราชสำนัก เป็นขุนนางมือสะอาดสง่างามได้รับคำชื่นชมจากคนไม่รู้กี่มากน้อย?”

“เดิมทีข้าคิดว่าท่านใช้จ่ายเงินของแม่นางซ่งก็ไร้ยางอายมากพอแล้ว กลับคิดไม่ถึงว่าท่านทุจริตบิดเบือนกฎหมาย ท่านไม่ละอายใจต่อราชสำนัก ไม่ละอายใจต่อฝ่าบาทบ้างเลยหรือ?”

เสียงจ้าวเหวินซูหยุดลง ทุกคนในเหตุการณ์ล้วนเผยสีหน้าตกตะลึง

“ทุจริตบิดเบือนกฎหมาย? หลินจือเยว่ถึงขั้นทำเรื่องเช่นนี้?”

“เมื่อครู่แม่นางซ่งยังถามว่าเงินนี้ได้มาอย่างสะอาดถูกต้องหรือไม่ พวกเขาไม่เพียงไม่ยอมรับ ยังพูดว่าแม่นางซ่งจิตใจชั่วร้าย ใครคาดคิดเล่าว่าเงินนี้จะมาจากการทุจริตจริง?”

“บนโลกถึงขั้นยังมีคนไร้ยางอายเช่นนี้อยู่ สกุลซ่งช่างโชคร้ายนัก ถูกฉินเซี่ยงเหิงกับฉินซวงซวงจับจ้องตาเขม็ง เหตุใดกัดไม่ปล่อยคล้ายหมาบ้าอย่างไรอย่างนั้น!”

หากเรื่องนี้พูดได้ไม่ชัดเจน น่ากลัวว่าต้องมีปัญหาเป็นแน่!

ฉินซวงซวงซวงอึ้งงัน ร้อนตัวพูดไม่ออก คิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ พวกเขาลอบทำเรื่องนี้ เหตุใดกรมอาญารู้ได้เล่า?

เป็นไปไม่ได้!

ทั้งๆ ที่ชาติก่อนเงินก้อนนี้หาไม่พบมาโดยตลอด ขุนนางทุจริตปิดปากสนิท ก่อนตายก็ไม่ยอมพูดออกมา

หากไม่ใช่เพราะนางบังเอิญพบเข้า แล้วรายงานต่อราชสำนัก เดิมทีก็ไม่มีคนรู้เรื่อง

“นี่... คือว่า...”

สมองหลินจือเยว่ทำงานเร็วรี่ “นี่เป็นข้ายืมมาจากผู้อื่น”

“เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ท่านหลินป๋อยังเล่นลิ้น ในเมื่อเป็นเช่นนี้ มิสู้ตามข้าไปชี้แจงให้ชัดเจนที่กรมอาญา”