ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 127

หลินจือเยว่ยื่นตั๋วเงินในมือออกไป

“นี่คือตั๋วเงินแปดล้านตำลึง เจ้าจงนับต่อหน้า ภายภาคหน้าพวกเราไม่ติดค้างกันอีก!”

“ได้เลย”

หนึ่งประโยคแผ่วเบาผ่านเข้าหูหลินจือเยว่ กลับทำให้เขาไม่สบอารมณ์อย่างบอกไม่ถูก!

ทั้งๆ ที่ซ่งรั่วเจินปักใจอยู่กับเขา บัดนี้กลับคล้ายเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ไม่สนใจเขาเลยสักนิด นี่จะเป็นไปได้อย่างไร?

“นับตั้งแต่วันนี้ไป เจ้าก็อย่าได้นำเรื่องในอดีตมาข่มขู่ข้าอีก สกุลซ่งกับสกุลหลินของพวกเราไม่มีอันใดเกี่ยวข้องกันแล้ว” หลินจือเยว่พูดออกไปอย่างอดไม่ได้

“ย่อมเป็นเช่นนั้น”

ซ่งรั่วเจินพยักหน้า นับตั๋วเงินในมือ เกิดความรู้สึกเลื่อมใสขึ้นมาสายหนึ่งภายในใจ

เมื่อคืนสองคนนี้ขุดเงินทองทรัพย์สมบัติมากเพียงนี้ ระยะเวลาสั้นๆ เพียงหนึ่งคืนก็แลกตั๋วเงินมาได้แล้ว

ว่องไวเหลือเกิน!

หลินจือเยว่กับฉินซวงซวงสบตากันแวบหนึ่ง เดิมทีวันนี้ต้องการมาโวยวายใหญ่โต ไม่ใช่พวกเขาโวยวาย แต่ปรารถนาจะได้เห็นซ่งรั่วเจินโวยวายสักครั้ง

ใครคาดคิดเล่าว่าอีกฝ่ายตกปากรับคำง่ายดายเพียงนี้ ราวกับชกปุยนุ่นก็มิปาน อึดอัดคับข้องใจอย่างบอกไม่ถูกภายในใจ

“อิงตามที่ข้ารู้ ระยะนี้ท่านหลินป๋ออับจนหนทาง ไม่มีผู้ใดให้ยืมเงิน จู่ๆ ก็หาเงินมากเพียงนี้ได้ เงินนี้น่าจะเป็นเงินใสสะอาดไร้มลทินไม่มีปัญหาอะไรใช่หรือไม่?”

ซ่งรั่วเจินเก็บตั๋วเงิน เลื่อนสายตามองทางพวกหลินจือเยว่ทั้งสอง

ซ่งรั่วเจินจับซ่งจืออวี้ไว้ คนทั้งสองที่ใกล้ถูกส่งเข้าคุกอยู่รอมร่อ เดิมทีก็ไม่มีค่าให้พี่สามลงมือ

“พวกเจ้าช่างเป็นคู่ที่เหมาะสมกันโดยแท้ คนหนึ่งมักมายหลายใจ ก็ฉีกหน้ากันไปแล้ว แต่คิดว่าข้ายังอยากแต่งกับท่าน ท่านเองก็ไม่ดูว่าท่านที่เป็นป๋อผู้หนึ่งจะคู่ควรอยู่ในวงศ์ตระกูลของตระกูลซ่งข้าหรือไม่?”

“ส่วนอีกคนน่ะหรือ แย่งไปได้แล้วก็มีความสุข ในเมื่อคิดว่าเป็นสมบัติแย่งกลับไปได้อย่างยากลำบาก เช่นนั้นก็ซ่อนไว้ดีๆ เถอะ อย่าได้นำออกมาเป็นอันขาด ข้าไม่สนใจอยู่แล้ว แต่หากมีคนตาบอดรสนิยมเหมือนเจ้า นั่นจะไม่อันตรายหรอกหรือ?”

ซ่งรั่วเจินพูดอย่างเสียดาย “พี่ชายของตนก็เข้าคุกไปแล้ว ไม่เห็นเจ้าสนใจมากมายอะไร มิหนำซ้ำยังมีใจวิ่งมาโอ้อวดเบ่งบารมีกับข้าที่นี่ สกุลฉินมีญาติอย่างพวกเจ้า ช่างมีวาสนาจริงๆ”

ได้ยินถ้อยคำประชดประชันของซ่งรั่วเจิน ฉินซวงซวงโมโหร้อนใจพลางพูด “นั่นไม่ใช่เพราะพวกเจ้าใจดำหรือ? พี่ชายของข้าถูกโบยจนกลายเป็นเช่นนั้นไปแล้ว หรือว่ายังไม่พออีก? พวกเจ้าถึงกับจะต้องส่งเขาเข้าคุกให้ได้ ซ่งรั่วเจิน เจ้าช่างจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตโดยแท้!”

“บางทีบ้านพวกเจ้าอาจเหมาะกับการอยู่ในคุกมากกว่า เจ้าชอบทำนายดวงตาชะตาเพียงนั้น จนถึงตอนนี้ยังทำนายไม่กระจ่างอีกหรือ? หนึ่งคนเพิ่งออกจากคุก หนึ่งคนเพิ่งเข้าคุก เดิมทีพวกเจ้าสองพี่น้องก็เป็นพวกเดียวกัน ถูกกำหนดไม่ให้มีชีวิตสงบสุข”