ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 126

เช้าวันต่อมา ประตูใหญ่สกุลซ่งถูกเคาะ

“คุณหนู หลินจือเยว่กับหลินซวงซวงมา พูดว่าต้องการคืนเงินเจ้าค่ะ”

เฉินเซียงพูดไม่ออก “ได้ยินว่าโวยวายพักใหญ่ ขาดเพียงตีฆ้องร้องเปล่าให้ทุกคนต่างรู้กันถ้วนทั่วถึงเป้าหมายที่พวกเขามากันในวันนี้”

“มาเช้าเพียงนี้เชียวหรือ?”

ซ่งรั่วเจินได้ยินมุมปากก็ยกขึ้น สองคนนี้ช่างมารนหาที่ตายโดยแท้!

“คุณหนู เหตุใดท่านยิ้มดีใจเพียงนี้?”

เฉินเซียงไม่เข้าใจ “จะคืนเงินก็คืนเงินสิ เดิมทีพวกเขาก็ติดหนี้อยู่แล้ว ถือสิทธิ์อะไรมาโอหังเพียงนี้ บ่าวดูแล้วฉินซวงซวงผู้นั้นมีท่าทีของฮูหยินที่ใดกัน? เห็นได้ชัดว่ามีท่าทีของอนุคนโปรดคนหนึ่ง น่ากลัวว่าวันนี้ยังคิดโอ้อวดเบ่งบารมีต่อหน้าคุณหนูอีกด้วยนะเจ้าคะ!”

“ในที่สุดพวกเขาก็นำเงินมาคืนแล้ว นี่ยังไม่ใช่เรื่องดีอีกหรือ?”

ซ่งรั่วเจินคลี่ยิ้ม “ไป พวกเราไปดูว่าพวกเขาโอ้อวดเบ่งบารมีอย่างไร!”

“มาเอะอะโวยวายอันใดที่นี่ตั้งแต่เช้า?”

ซ่งจืออวี้มองพวกหลินจือเยว่สองคน ภายในสายตาเจือความรังเกียจ คล้ายแมลงวันน่ารำคาญสองตัวบินตอแยไปมาอยู่ตรงหน้า

ฉินซวงซวงเองก็คิดไม่ถึงว่าคนออกมาจะเป็นซ่งจืออวี้ คนผู้นี้เป็นอันธพาลไม่กริ่งเกรงต่อสิ่งใดคนหนึ่ง พูดอันใดล้วนไม่มีประโยชน์ นึกรำคาญใจขึ้นมาก็เหวี่ยงหมัด

แม้แต่หลินจือเยว่เองก็เคยถูกชกถึงสองครั้ง นางจึงไม่อยากมีเรื่องกับคนผู้นี้!

“ซ่งรั่วเจินเล่า? วันนี้พวกเรานำเงินมาคืนแล้ว”

“คืนเงิน?” ซ่งจืออวี้มองหลินจือเยว่อย่างแปลกใจแวบหนึ่ง

เขามองคนผู้นี้ออกตั้งแต่แรก คิดไม่ถึงว่าจะสามารถคืนได้จริงเสียด้วย?

“คืนก็คืนสิ ก็แค่แปดล้านตำลึงไม่ใช่หรือ? นำตั๋วเงินออกมาสิ ไม่เห็นต้องเอะอะเอ็ดตะโรเพียงนี้!”

เห็นซ่งรั่วเจินมาแล้ว ฉินซวงซวงนึกดีใจขึ้นมา กลับมองเห็นรูปโฉมงดงามมีเสน่ห์ของอีกฝ่าย ความริษยาสะท้อนขึ้นภายในแววตา

ทั้งที่ชาติก่อนคนงดงามมีเสน่ห์ก็คือนาง ซ่งรั่วเจินกลายเป็นคนลงแรงทำงานภายในจวน อีกทั้งยังถูกฮูหยินผู้เฒ่าใช้งานโดยเสียเวลาเปล่า ถูกหลินจือเยว่เมินข้าม อิดโรยไม่เหลือความงามอะไร

ทว่าบัดนี้นางมองดูแล้วงดงามโดดเด่นเป็นหนึ่ง ทั้งประณีตทั้งเปล่งประกาย ถึงขั้นว่าไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันกับสตรีน่าเวทนาในชาติก่อนผู้นั้น

ซ่งรั่วเจินเองก็สำรวจฉินซวงซวงเช่นเดียวกัน อยู่ในคุกมาหลายวัน อีกทั้งยังต้องแกล้งป่วยเพื่อให้ได้ออกมา

แม้คราวนี้ต้องการมาโอ้อวดเบ่งบารมีอย่างเต็มที่ แต่สีหน้าซีดเผือดอิดโรยนั้นกลับยังสะท้อนให้เห็นว่าชีวิตในระยะก่อนผ่านมาได้อย่างลำเค็ญมากเพียงใด

“ซ่งรั่วเจิน แปดล้านตำลึงที่ท่านโหวของข้าติดหนี้เจ้า วันนี้ขอคืนให้ทั้งหมด หวังว่าภายภาคหน้าเจ้าจะไม่ใช้เรื่องนี้มารบกวนท่านโหวอีก” ฉินซวงซวงเอ่ยปาก

ซ่งรั่วเจินมองนางแวบหนึ่ง ยื่นมือออกไป “ส่งตั๋วเงินมาเถอะ”

ฉินซวงซวงขมวดคิ้ว ซ่งรั่วเจินสมควรมีท่าทีไม่อาจหักใจไม่ใช่หรือ? เหตุใดถ้อยคำที่เอื้อนเอ่ยออกมาถึงเป็นไปในทิศทางเดียวกันกับซ่งจืออวี้ได้เล่า?