ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 125

“เรื่องวันนี้เป็นเรื่องที่เจ้าคาดการณ์ได้จริงๆ หรือ?” ฉู่จวินถิงเอ่ยถาม

เรื่องนี้พวกเขาลงแรงไปมากมายก็ยังยากที่จะสืบเจอจุดที่ฝังซ่อนของเอาไว้ ซ่งรั่วเจินในวันนี้เรียกได้ว่ามอบของขวัญให้เขาแล้วจริงๆ

“ท่านอ๋องคิดว่าหม่อมฉันติดตามพวกเขาแล้วบังเอิญเจอเรื่องนี้เข้าจึงมาบอกท่านหรือ? ที่สุดแล้วจะเป็นอย่างไร ก็ล้วนไม่สำคัญมิใช่หรือ?”

ซ่งรั่วเจินเลิกคิ้วขึ้น หลายวันมานี้นางไม่ได้คาดการณ์เรื่องของหลินจือเยว่และฉินซวงซวง หากแต่ค่ำนี้รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ จึงนึกขึ้นได้ว่าตนเคยอ่านเจอในหนังสือว่ามีเรื่องราวเช่นนี้เกิดขึ้น

เพียงแต่ในหนังสือนั้น หลังจากฉินซวงซวงกลับมาเกิดใหม่ก็มีเงินทองเจ้าของเดิมไว้ใช้จ่ายจึงไม่ขาดแคลนเงินทอง ดังนั้นจึงได้นำเรื่องนี้รายงานแก่ราชสำนัก

หลังจากราชสำนักค้นพบสินที่ถูกเอาไป นางก็ได้รับความดีความชอบ จากนั้นยังถูกจวนสกุลหลินและจวนสกุลฉินให้ความสำคัญ สถานะของนางจึงสูงขึ้นตามไปด้วย

แต่ในชาตินี้ เพราะนางไม่ได้ตบแต่งออกไป ทั้งตระกูลหลินยังมีหนี้สินท่วมท้น ดังนั้นนางจึงเชื่อว่าฉินซวงซวงจะต้องเลือกยักยอกทรัพย์สินที่ถูกเอาไปอย่างแน่นอน

ท้ายที่สุดแล้ว แม้จะแจ้งรายงานเรื่องนี้ต่อราชสำนัก เงินที่ได้รับก็ไม่ได้มากมาย แทบไม่พอคืนหนี้สินจนหมด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย

ชาติที่แล้วของฉินซวงซวงได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายไร้กังวล เมื่อกลับมาเกิดใหม่แล้ว มีหรือจะยอมใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก?

“เจ้าเองก็ดูจะไม่มีใจให้หลินจือเยว่สักนิด แต่เมื่อสองปีก่อนชัดเจนว่าเจ้า..."

ฉู่จวินถิงรู้สึกสงสัยยิ่ง การกระทำของซ่งรั่วเจินในตอนนี้แตกต่างจากนางในชาติก่อนอย่างสิ้นเชิง ราวกับเป็นคนละคน

นิสัยนุ่มนวลอ่อนช้อยเช่นนั้น เปลี่ยนมาเป็นคนที่แบ่งแยกบุญคุณความแค้นอย่างชัดเจน ทั้งยังเด็ดเดี่ยวไม่หวั่นไหวได้อย่างไร?

"ผู้ใดไม่มีช่วงเวลาที่ดวงตามืดบอดบ้างเพคะ?" ซ่งรั่วเจินตอบออกมาตามปกติ

“เดิมหม่อมฉันก็เป็นกุลสตรีตามขนบ อยู่ในจวนก็ถูกอบรบสั่งสอนหลักสามเชื่อฟังสี่จรรยามาตลอด ให้เคารพเชื่อฟังสามีเป็นหลัก หม่อมฉันเองก็เคยคิดเชื่อเช่นนั้น แต่หลินจือเยว่ทำอะไรบ้างเล่า?”

“พ่อของหม่อมฉันมีบุญคุณต่อเขา พี่ชายของหม่อมฉันเป็นสหายร่วมรบกับเขา สองปีมานี้หม่อมฉันอยู่ดูแลจวนสกุลหลินเก็บกวาดจัดการกิจธุระในจวน ดูแลมารดาผู้แก่ชรา รอคอยเขากลับมา”

สีหน้าเช่นนี้คืออะไรกัน?

ทั้งๆ ที่เขาเป็นฝ่ายอวยพรให้นางเองแท้ๆ เหตุใดจบคำแล้วกลับไม่พอใจเสียเองหรือ?

"จริงสิ เรื่องเรียงความเจ้าไม่ต้องกังวลไป ข้าจะต้องคืนความเป็นธรรมให้พี่ชายรองของเจ้าแน่"

ฉู่จวินถิงเปลี่ยนประเด็นสนทนาอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย "อีกอย่าง รอจนเรื่องคืนนี้ตรวจสอบกระจ่างดีแล้ว เมื่อเรื่องทั้งหมดกระจ่างแล้ว ความดีความชอบที่เจ้าสมควรได้รับย่อมไม่ให้มีขาดเหลือตกหล่น”

"เช่นนั้นหม่อมฉันก็ต้องขอบพระทัยท่านอ๋องแล้ว"

ซ่งจืออวี้ที่เฝ้าอยู่หน้าประตูอย่างร้อนใจกำลังอยากพาคนไปหาซ่งรั่วเจินเต็มแก่ ก็เห็นน้องหญิงห้ากับฉู่อ๋องกลับมาด้วยกัน?

เรื่องด่วนที่น้องหญิงห้าพูดถึง คือการไปหาฉู่อ๋องหรอกหรือ?