ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 189

“ข้าได้ยินมานานแล้วว่าหลังจากที่เจ้าหย่ากับข้า เจ้าโยนความผิดทุกอย่างมาให้ข้า แต่ข้าก็คร้านจะโต้เถียงกับเจ้าอยู่ดี”

“อย่างไรเสีย เจ้าถนัดที่สุดในการโยนความผิดให้ผู้อื่น ข้าไม่อาจอธิบายกับทุกคนได้ทุกครั้งที่เจอ แต่บัดนี้เจ้ากระทำเกินไปแล้ว!”

“ไม่เพียงแต่กล่าวหาพวกเรา ยังลากคนบริสุทธิ์มาเกี่ยวด้วย ช่างเป็นจิตใจที่โหดเหี้ยมดุจอสรพิษ!”

ฝานซืออิ๋งปวดจนไม่สามารถพูดอะไรได้ นางมองซ่งรั่วเจินที่ทำท่าทางราวกับเป็นฝ่ายถูกกระทำ ซ้ำยังโยนความผิดทั้งหมดมาให้นางอีก ดวงตาของฝานซืออิ๋งเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยความเหลือเชื่อ

ซ่งรั่วเจินได้กลายเป็นคนไร้ยางอายเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด?

ซ่งรั่วเจินผู้เป็นต้นเหตุที่แท้จริงตีหน้าเศร้าพลางกล่าวโทษ มันก็แค่การแสดงละครใส่ร้ายป้ายสีมิใช่หรือ?

ใครเล่าจะทำไม่เป็น?

ว่ากันตามจริงแล้ว ตระกูลซ่งที่ผ่านมาต้องตกเป็นรองและถูกตระกูลฝานมองเป็นลูกไก่ในกำมือนั้น เป็นเพราะพวกเขาพยายามรักษาหน้าตาของตระกูล และไม่ต้องการพัวพันกับพวกเขาให้มากความ

แต่สำหรับนาง นางไม่ชอบปล่อยให้คนไร้ยางอายเหล่านี้ลอยนวล

พี่ชายทั้งหลายของนางเป็นสุภาพบุรุษ ไม่เหมาะที่จะลดตัวลงมาตอบโต้ แต่นางซึ่งเป็นสตรีเช่นเดียวกัน ประกอบกับยามนี้ชื่อเสียงในเมืองหลวงของนางก็ไม่ค่อยดีอยู่แล้ว จะกลัวอะไรอีกเล่า?

ในเมื่อเป็นเรื่องของการสาดโคลน เช่นนั้นก็ลองดูกันว่าใครจะสาดได้ทั่วถึงกว่ากัน!

ซ่งเยี่ยนโจวหันมามองน้องสาวด้วยความประหลาดใจ ตอนที่เขาหย่าร้าง เขาเริ่มสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงในนิสัยของน้องหญิงห้า และสิ่งที่นางทำในวันนี้เพื่อต่อสู้ปกป้องเขายิ่งทำให้เขารู้สึกซาบซึ้งใจ

ในฐานะพี่ชายใหญ่ เขาไม่สามารถดูแลน้องสาวได้ดีพอ กลับต้องให้นางยอมเสี่ยงทุกอย่างเพื่อปกป้องเขาเช่นนี้

รอให้เขารักษาขาทั้งสองกลับมาได้ เขาจะไม่มีวันยอมให้ใครรังแกน้องหญิงห้าอีกต่อไป!

“พี่หญิงรอง ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

ลั่วหวยหลี่รีบเข้ามาด้วยความร้อนใจ “ฝานซืออิ๋งหญิงบ้าผู้นั้น นางกล้าใส่ร้ายท่าน ข้าจะไปสั่งสอนนางให้สาสม!”

เมื่อมีคนช่วยพูดแทน ฝานซืออิ๋งเริ่มตั้งตัวได้ นางจึงยิ่งมีความมั่นใจขึ้น “เห็นชัดได้ชัดว่าพวกเขาสองคนแอบนัดพบกันแล้วถูกข้าจับได้พอดี!”

“หากพี่ใหญ่ของข้ามีใจต่อแม่นางลั่วจริง เหตุใดต้องแอบพบกัน? รับนางมาเป็นภรรยาอย่างเปิดเผยก็พอแล้ว!”

“ยิ่งไปกว่านั้น บัดนี้พี่ใหญ่ของข้าได้หย่าร้างแล้ว ไม่ว่าจะชอบพอแม่นางคนใด ก็มิใช่เรื่องที่ใครจะว่ากล่าวได้ เจ้าวิ่งโร่มาโวยวายเช่นนี้เหมาะสมแล้วหรือ?”

เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนร่วมมือกัน ซ่งรั่วเจินก็ไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย เรื่องเช่นนี้มิใช่ว่าคนเยอะกว่าก็เพียงพอแล้ว

ในเมื่อทั้งคู่เข้ามาหาเรื่องถึงที่ เช่นนั้นก็ถูกตอกหน้าไปพร้อมกันเสียเลย!

“เหตุใดพี่ใหญ่ของข้าถึงหย่ากับเจ้า ตัวเจ้าก็รู้ดีอยู่แก่ใจ หากมิใช่เพราะพี่ใหญ่มีจิตใจเมตตา คิดจะให้เจ้าเหลือเกียรติอันน้อยนิดอยู่บ้าง ถึงได้เลือกการหย่าร้าง”

“มิเช่นนั้น สตรีเช่นเจ้าสมควรได้รับหนังสือปลดภรรยาและถูกขับไล่ออกจากจวน!”