ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 215

“พวกท่านไม่มีบุตร ก็รับอนุภรรยาสักคนก็ได้ เหตุใดต้องทำร้ายนางด้วย?”

“หลอกลวงนางไม่พอ ยังขังนางไว้ที่นี่ แย่งชิงบุตรของนาง ทำลายชีวิตของนาง พวกท่านมีสิทธิ์อะไรที่จะทำเช่นนั้น!”

ไป๋จื่อมู่ตะโกนด้วยเสียงแหบพร่า เขาแทบไม่เชื่อว่าบิดาที่เขาภาคภูมิใจมาตลอด และมารดาที่เขาเคารพรักจะกลายเป็นคนโหดร้ายเช่นนี้!

ส่วนตัวเขาเอง คนที่เคยคิดว่าตนเปี่ยมไปด้วยสติปัญญา คุณชายที่เป็นชื่นชมของทุกคนในเมืองหลวง แท้จริงแล้วกลับเป็นคนโง่เขลาอย่างสิ้นเชิง

เขาไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่ามารดาผู้ให้กำเนิดเขาต้องทนทุกข์ทรมานเพื่อเขามากมายเช่นนี้ ถึงขนาดที่นางจากไปแล้วหลายปี เขาก็เพิ่งรู้ถึงการมีอยู่ของนาง...

เหล่าบ่าวรับใช้ที่อยู่รอบๆ ต่างเบิกตากว้าง นึกถึงข่าวลือที่เคยได้ยิน แต่ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่มีโอกาสพูดอะไรได้มากนัก เพราะถูกเตือนให้ระวังคำพูด

จนบัดนี้ได้รู้ความจริงว่ามารดาของคุณชายใหญ่เป็นผู้อื่น ทุกสิ่งทุกอย่างจึงกระจ่างชัดในตอนนี้เอง!

“เจ้าฟังแค่คำลือไม่กี่คำก็ปักใจเชื่อว่าไม่ใช่บุตรข้า เจ้าลูกอกตัญญู ทำให้ข้าผิดหวังยิ่งนัก!”

หลี่ว์เหวินซิ่วสีหน้าเขียวคล้ำ “ใครก็ได้ จงนำลูกอกตัญญูคนนี้ไปลงโทษตามกฎตระกูลเสีย! สั่งสอนเขาให้ดี!”

“ยังไม่รีบพาเขาไปอีกหรือ?” ไป๋จวิ้นอวี่ในใจยินดีนัก แต่สีหน้าแสร้งทำเป็นวางตัวนิ่งเฉย “พี่ใหญ่ ท่านทำเช่นนี้มีแต่จะทำให้ท่านแม่เสียใจ”

อย่างไรก็ตาม ในขณะที่บ่าวรับใช้ต่างเข้ามาหมายจะจับตัวไป๋จื่อมู่ ฉู่อ๋องกลับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ในเมื่อไป๋ฮูหยินยืนกรานว่าจื่อมู่เป็นบุตรของท่าน เช่นนั้นเรามาทำการตรวจพิสูจน์กันในวันนี้เสียเถิด ไม่เพียงแต่จะช่วยขจัดข้อสงสัยของจื่อมู่ แต่ยังทำให้ทุกคนได้รู้ความจริงอย่างกระจ่าง”

หลี่ว์เหวินซิ่วอึ้งไปชั่วขณะ เอ่ยด้วยความไม่เชื่อ “ท่านอ๋อง จื่อมู่เป็นบุตรที่หม่อมฉันให้กำเนิดอย่างไม่ต้องสงสัย ไยต้องตรวจพิสูจน์ด้วยเล่าเพคะ?”

“ข้าเห็นกับตาตนเองว่า จื่อมู่ขุดเอาของที่อวี้เยว่หลิงทิ้งไว้ให้ออกมาจากใต้ต้นไม้ ตัวอักษรก็เขียนไว้ชัดเจน หากไป๋ฮูหยินมั่นใจในความจริง พิสูจน์สักหน่อยจะเป็นอันใดไป?”

“จื่อมู่ พ่อผิดต่อเจ้าเอง”

ไป๋เฉิงหงมองดูบุตรชายที่เขาภาคภูมิใจด้วยสายตาซับซ้อน ภาพของอวี้เยว่หลิงเมื่อครั้งอดีตผุดขึ้นมาในความคิดของเขา

แท้จริงแล้ว ใบหน้าของไป๋จื่อมู่คล้ายกับนางมาก งดงามโดดเด่นเหลือเกิน

ไป๋จื่อมู่มองไป๋เฉิงหงผู้เป็นบิดาด้วยความโกรธเคียดแค้น “เหตุใดท่านต้องทำกับท่านแม่ของข้าเช่นนี้ด้วย? นางไม่เคยทำอะไรผิดต่อตัวท่านเลย!”

“เป็นความผิดของข้าเอง ข้าผิดเองทั้งนั้น” ไป๋เฉิงหงกล่าวด้วยสีหน้าสำนึกผิด “จื่อมู่ หลังจากนางจากไป ข้าก็เสียใจตลอดมา สุขภาพของข้าก็แย่ลงทุกปี นี่คือผลกรรมของข้า!”

“จื่อมู่ เจ้าคิดจะทำให้บิดาเจ้าโกรธจนตายหรืออย่างไร?” หลี่ว์เหวินซิ่วเอ่ยด้วยเสียงกราดเกรี้ยว “เขาเป็นบิดาของเจ้า เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงกล้าซักไซ้เขาเช่นนี้!”