ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 217

หลี่ว์เหวินซิ่วสังเกตเห็นซ่งรั่วเจินตั้งแต่แรกแล้ว ไม่ใช่เพราะเหตุผลอื่นใด เพียงเพราะรูปลักษณ์ของนางที่โดดเด่นจนยากจะมองข้าม

แม้นางจะไม่รู้จักซ่งรั่วเจิน แต่เมื่อเห็นว่าซ่งรั่วเจินอยู่เคียงข้างฉู่อ๋อง ก็พอคาดเดาฐานะของนางได้ไม่ยาก เพียงแค่สตรีที่ใช้ความงามเพื่อรับใช้ผู้คน แต่กลับกล้าสอดมือเข้ามาในเรื่องของตระกูลไป๋เช่นนี้หรือ?

“แม่นาง คำพูดของเจ้าหมายความว่าอย่างไร?”

“ไป๋ฮูหยิน ท่านรู้ดีว่าตนเองเคยทำอะไรลงไป หากไม่ใช่เพราะคำโกหกและการใส่ร้ายป้ายสีของท่านในตอนนั้น มารดาของคุณชายไป๋ก็คงไม่ต้องตายอย่างทุกข์ทรมานเช่นนี้”

หลี่ว์เหวินซิ่วสีหน้าถอดสี “เจ้ารู้อะไรถึงได้พูดจาเหลวไหลเช่นนี้!”

ซ่งรั่วเจินไม่สนใจกับความโกรธของหลี่ว์เหวินซิ่ว “ไป๋ฮูหยิน ข้าขอเตือนด้วยความหวังดี หน้าผากท่านดำคล้ำ ดวงตาลึกโบ๋ ช่วงนี้น่าจะเกี่ยวข้องกับการตายของคน ทำให้วิญญาณอาฆาตตามทวงชีวิต”

“หากไม่แก้ไขโดยเร็ว ภายในสามวันท่านคงไม่รอด”

“ส่วนเรื่องที่ท่านอ้างว่าป่วยเพราะเรือนของคุณชายไป๋ส่งผลร้ายต่อท่านนั้น ล้วนเป็นคำพูดเหลวไหล บาปกรรมที่ท่านก่อขึ้นต่างหากที่ทำให้ท่านต้องรับผลเช่นนี้”

“คนตายหรือ?”

ทุกคนในที่นั้นต่างเบิกตากว้าง เรื่องอื่นพอว่าไป แต่ถ้ามีคนตายเข้ามาเกี่ยวข้อง เรื่องนี้จะยิ่งร้ายแรงนัก!

ดวงตาของหลี่ว์เหวินซิ่วฉายแววความตื่นตระหนกและหวาดกลัวที่ไม่อาจปิดบังได้ นางตะโกนด้วยความโกรธ “เจ้าเป็นใครกัน? เหตุใดจึงมาพูดจาเหลวไหลเพื่อทำลายชื่อเสียงของข้าถึงที่นี่?”

“ข้าหาได้มีเรื่องบาดหมางใดกับเจ้าไม่ เจ้ามีเจตนาใดถึงได้มาทำร้ายข้าเช่นนี้!”

เมื่อเห็นหลี่ว์เหวินซิ่วพุ่งเข้ามา ฉู่จวินถิงรีบดึงซ่งรั่วเจินไปหลบด้านหลังตนเอง พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“แม่นางซ่งเป็นแขกที่ข้าเชิญมาด้วยตนเอง พวกเจ้ากล่าวว่าเรือนนี้มีผีสิงจึงต้องการรื้อทิ้งสร้างใหม่ ข้าหวังว่าไป๋ฮูหยินจะพูดจาให้สุภาพ”

ไป๋จื่อมู่ได้ยินว่ามีคนตายก็เอ่ยขึ้นราวกับเริ่มเชื่อมโยงเรื่องราวเข้าด้วยกันได้ และไม่นานมานี้ ผู้ที่ตายในจวนก็มีเพียงแม่นมสวีเท่านั้น

“แม่นมสวีหรือ?”

ซ่งรั่วเจินเลิกคิ้วเล็กน้อย นางมองผ่านพลังอาฆาตที่แผ่จากตัวหลี่ว์เหวินซิ่วและเห็นว่ามีวิญญาณร้ายติดตามอยู่ วิญญาณนั้นเพิ่งตายได้ไม่นาน ไม่ใช่ฝีมือของอวี้เยว่หลิง

เพราะในช่วงที่อวี้เยว่หลิงยังมีชีวิต นางถูกจองจำอยู่ที่นี่ พอนางตายไปวิญญาณของนางจึงถูกกักขังไว้เช่นเดิม ส่วนหลี่ว์เหวินซิ่ว แน่นอนว่านางไม่เคยมาที่นี่ แต่สาเหตุที่ช่วงนี้นางเจอเรื่องเลวร้าย เป็นเพราะนางโดนวิญญาณร้ายดวงอื่นตามติดต่างหาก

นางไม่คิดเลยว่าตระกูลไป๋จะมีเหตุการณ์ตายต่อเนื่องถึงสองชีวิต หลี่ว์เหวินซิ่วที่กล่าวว่าตนเองน่าสงสารอยู่ตลอด กลับเป็นคนที่มีจิตใจโหดเหี้ยมราวกับอสรพิษ!

“แม่นมสวีจู่ๆ ก็เสียชีวิตอย่างกะทันหันเมื่อไม่กี่วันก่อน ทั้งที่วันนั้นตอนออกไปจากเรือนของข้าก็ยังสบายดี แต่วันต่อมากลับได้ยินข่าวเช่นนี้ เมื่อข้าไปดู ร่างของแม่นมสวีก็ถูกเผาไปแล้ว”

“ข้าได้ถามไป๋ฮูหยิน นางบอกว่าเป็นคำขอสุดท้ายของแม่นมสวี ส่วนเรื่องอื่นข้าก็ไม่รู้อีก”