ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 245

“ข้าจะไม่มีวันแพ้นังแพศยานั่น นางคิดจะใช้กลอุบายหลอกผีมาทำร้ายข้า ไม่มีทางเสียหรอก!”

ไป๋จวิ้นอวี่และไป๋จวิ้นเทาหันมามองหน้ากัน พวกเขาไม่เชื่อเรื่องผีสางวิญญาณ แต่สภาพของมารดาในตอนนี้ช่างน่าหวาดกลัวยิ่งนัก

“ท่านโหว สองวันนี้ทำอะไรอยู่? เหตุใดถึงไม่มาดูข้า?” หลี่ว์เหวินซิ่วถาม

“ท่านพ่ออยู่ที่เรือนนั้นตลอด ได้ยินว่าพี่ใหญ่พบอวี้เยว่หลิงเมื่อคืน แต่ท่านพ่อกลับไม่เห็น ดังนั้นท่านถึงได้ซึมเซาเป็นเช่นนี้ตลอดทั้งวัน”

ไป๋จวิ้นเทาเพิ่งจะไปหาไป๋เฉิงหงมา แต่เขากลับเพียงแค่สั่งให้ไปตามหมอมารักษามารดา ส่วนตนเองยังคงอยู่ในเรือนนั้นโดยไม่มีท่าทีว่าจะออกมาเลย

“ทำไมกัน? นังแพศยานั่นตายไปแล้ว เขายังจะคอยคิดถึงนางอีกหรือ?”

ในดวงตาของหลี่ว์เหวินซิ่วเต็มไปด้วยความไม่ยอม ทั้ง ๆ ที่นางคือภรรยาที่ท่านโหวแต่งเข้ามาอย่างถูกต้องตามพิธี แต่เพราะในตอนนั้นร่างกายของนางไม่เอื้ออำนวย ทำให้ไม่สามารถตั้งครรภ์ได้เสียที ฮูหยินผู้เฒ่าก็ไม่ชอบหน้านาง

ในตอนนั้นมีหญิงมากมายที่ถูกคัดเลือกเข้ามาเป็นอนุภรรยา แต่นางไม่ยอมให้อนุเหล่านั้นตั้งครรภ์และชิงความโดดเด่นไปก่อน และไม่ต้องการถูกผู้คนหัวเราะเยาะว่าไม่มีลูก จึงเป็นฝ่ายเสนอแผนการนี้ออกมาเอง

นางเคยคิดว่าท่านโหวคงไม่ชอบหญิงสาวจากชนบท แต่เรื่องราวกลับเริ่มควบคุมไม่ได้

นางปรารถนาอย่างยิ่งให้อวี้เยว่หลิงนังแพศยานั่นออกไปจากจวน แต่ท่านโหวกลับไม่ยินยอม และยังคิดจะประกาศให้ทุกคนรู้ถึงการมีอยู่ของนาง

หากนางไม่ใช้กลอุบาย บัดนี้อวี้เยว่หลิงกับไป๋จื่อมู่แม่ลูกคงได้มามีอำนาจเหนือพวกนางไปแล้วกระมัง?

“ท่านแม่ หรือว่าเป็นวิญญาณอาฆาตมาทวงชีวิต? แม่นมสวีที่ตายไปอย่างไม่ยุติธรรม บางทีนางอาจไม่ยอมเลยมาแก้แค้นท่าน”

ไป๋จวิ้นอวี่รู้เรื่องนี้ดี เดิมทีเขาคิดจะวางยาพิษไป๋จื่อมู่ หากสำเร็จ ตำแหน่งผู้สืบทอดในจวนโหวคงเหลือเพียงเขากับจวิ้นเทาเท่านั้นที่จะสืบทอดบรรดาศักดิ์ได้

ไป๋จวิ้นอวี่ชะงักไป “หมายความว่าอย่างไร?”

“ชีพจรของฮูหยินนั้น นอกจากอ่อนแรงไปบ้างแล้ว ก็ไม่ต่างจากคนปกติ แต่ร่างกายของนางกลับดูทรุดโทรมราวกับจะสิ้นใจในไม่ช้า นี่คือสิ่งที่แปลกประหลาดที่สุด”

หมออีกคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะกล่าวขึ้นว่า “คุณชายไป๋ ข้าเองก็พอทราบสถานการณ์ในจวนของท่านอยู่บ้าง ข้าคิดว่าเรื่องนี้อาจจะไม่ใช่การถูกวางยาพิษ ควรจะลองไปเชิญปรมาจารย์มาดูจะดีกว่า”

“พวกเราก็เชิญปรมาจารย์มาแล้ว แต่ก็ไม่ได้ผล” ไป๋จวิ้นเทามีสีหน้าซับซ้อน ตั้งแต่แรกเริ่มที่พวกเขารู้สึกถึงความผิดปกติ ก็ได้ลองเชิญปรมาจารย์มาทำพิธีแล้ว แต่ก็ไม่เกิดผลใด ๆ

ในขณะที่กำลังพูดกันอยู่นั้น จู่ ๆ หลี่ว์เหวินซิ่วก็ร้องออกมาอย่างเจ็บปวด นางใช้มือทั้งสองข้างบีบคอตัวเองแน่น สายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ขณะที่จ้องไปยังบางสิ่งเบื้องหน้า

“แม่นมสวี...”