ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 246

ราตรีดำมืดดุจน้ำหมึกสีเข้ม รอบข้างเงียบสงัด แม้ในเรือนจะจุดเทียน แต่ทันทีที่เสียงกรีดร้องของหลี่ว์เหวินซิ่วดังขึ้น ก็ทำให้ทุกคนต่างสะดุ้งด้วยความหวาดกลัว

“ท่านแม่ ท่านเป็นอะไรไป?”

สองพี่น้องไป๋จวิ้นอวี่พุ่งตัวเข้าไปในห้อง ก็เห็นหลี่ว์เหวินซิ่วใช้มือทั้งสองข้างบีบคอตนเองอย่างรุนแรง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัว ราวกับจะบีบคอตนเองจนตาย

“ท่านแม่ อย่าทำให้พวกเราตกใจเช่นนี้เลย!”

สายตาของไป๋จวิ้นเทาเต็มไปด้วยความหวาดผวา ยืนแข็งทื่ออยู่ตรงที่เดิม ไม่กล้าเข้าไปใกล้แม้แต่ก้าวเดียว

“เร็วเข้า ท่านหมอ รีบมาดูอาการของท่านแม่ข้า!” ไป๋จวิ้นอวี่ตะโกนอย่างร้อนรน

แต่เมื่อหมอหลายคนเห็นฉากแปลกประหลาดนี้ ไหนเลยจะมีใครกล้าเข้าใกล้ พวกเขาต่างพากันวิ่งหนีออกไปด้วยความหวาดกลัว พร้อมกับร้องตะโกนว่า

“ผีหลอก!”

“ผีหลอกแล้ว!”

ไป๋จวิ้นอวี่รู้สึกโกรธจัด แต่ทำได้แค่วิ่งเข้าไปพร้อมตะโกนเรียกให้ไป๋จวิ้นเทามาช่วยกันแกะมือของหลี่ว์เหวินซิ่วออก แต่กลับพบว่าหลี่ว์เหวินซิ่วมีแรงมากผิดปกติ แม้พวกเขาสองคนร่วมกันก็ยังไม่สามารถปลดมือออกได้

ทันใดนั้น หลี่ว์เหวินซิ่วพลันเปลี่ยนมาบีบคอไป๋จวิ้นอวี่แทน ในดวงตาของนางเต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างสุดขั้ว

“อวี้เยว่หลิง เจ้าน่าจะตายไปนานแล้ว ไยจึงยังคงตามรังควานไม่หยุด! ไปตายซะเถอะ!”

โครม!

หลี่ว์เหวินซิ่วล้มลงกับพื้นทันที ไป๋จวิ้นเทารีบโยนถ้วยชาที่ถืออยู่ทิ้งไป ใบหน้าซีดเผือดขณะพูดด้วยเสียงสั่น “พี่รอง ข้าก็แค่ต้องการช่วยท่าน”

ไป๋จวิ้นอวี่ที่เพิ่งรอดตาย หายใจอย่างหนักหน่วง มองหลี่ว์เหวินซิ่วที่นอนอยู่บนพื้นด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดขั้วใจ

“ถ้าไม่มีเจ้า ข้าคงไม่รอดแน่”

อย่างไรก็ตาม ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดกัน หลี่ว์เหวินซิ่วค่อย ๆ ฟื้นคืนสติขึ้นมา ทำให้ทั้งสองคนตกใจจนรีบวิ่งหนีถอยหลัง

“ข้ารู้ว่าเรื่องคราวก่อนทำให้ท่านมองข้าไม่ดี แต่เรารู้จักกันมานาน ข้าไม่มีทางทำร้ายท่านหรอกเจ้าค่ะ”

“เพียงแค่ครั้งนี้เท่านั้น คืนนี้ท่านไปดูกับข้า หากข้าพูดไม่จริง ต่อไปข้าจะไม่มารบกวนท่านอีกเลย!”

สวีเฮ่ออันมองเหอเซียงหนิงที่ยังคงยืนกรานไม่หยุด สายตาเผยความเบื่อหน่ายอย่างเห็นได้ชัด

“ข้ากับแม่นางซ่งนั้นบริสุทธิ์ใจต่อกัน บัดนี้เรายังไม่ได้ตกลงหมั้นหมายกันด้วยซ้ำ ต่อให้แม่นางใกล้ชิดกับฉู่อ๋องจริง ก็มิอาจตำหนิได้ ข้ามีสิทธิ์อะไรถึงจะไปทำเช่นนั้น?”

ในฐานะผู้มีการศึกษา เขาย่อมรู้จักเรื่องของศีลธรรมและมารยาทดี แม้เขาจะรู้สึกชื่นชอบซ่งรั่วเจิน แต่ในตอนนี้ยังไม่มีอะไรชัดเจน เรื่องการไปจับผิดเช่นนี้นับเป็นอะไร?

ช่างน่าขันสิ้นดี!

“ข้าแนะนำให้เจ้าหยุดก่อเรื่องเสีย เรื่องคราวก่อนก็นับเป็นบทเรียนแล้ว หากครั้งนี้เกิดเรื่องขึ้นจนทำให้เซียงอ๋องไม่พอใจ ผลที่ตามมามิอาจคาดคิด!”

เหอเซียงหนิงไม่คาดคิดว่าตนเองจะพูดมาถึงขั้นนี้แล้ว แต่สวีเฮ่ออันกลับยังคงแก้ต่างให้ซ่งรั่วเจินอยู่ อีกทั้งยังไม่ยอมไปดูด้วยตาตัวเอง นางรู้สึกอัดอั้นใจเป็นอย่างมาก