ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 257

“ใต้เท้า เรื่องเล็กแค่นี้ให้เป็นหน้าที่ข้าเถอะเจ้าค่ะ”

อวิ๋นหยางมองไปทางเจ้านายของตนเอง เห็นท่านอ๋องไม่ได้ปฏิเสธก็ตอบว่า “ได้”

ฉินซวงซวงเห็นแม่นมเดินมาทางตนเองด้วยสีหน้าดุร้าย หัวใจพลันกระตุกวูบ รีบร้อนเอ่ยว่า “ท่านอ๋อง หม่อมฉันผิดไปแล้ว ต่อไปไม่กล้าอีกแล้วเพคะ!”

แม่นมหยางเงื้อมือฟาดลงไป “สำนึกผิดก็ควรรับโทษ!”

เพียะ!

ใบหน้าฉินซวงซวงถูกตบจนหันไปอีกทาง นางเอ่ยอย่างร้อนใจ “หม่อมฉันทำไปเพื่อท่านอ๋องนะเพคะ!”

เพียะ!

“ซ่งรั่วเจินไม่ได้บริสุทธิ์เหมือนที่เห็นจากเปลือกนอก ท่านอ๋องอย่าถูกนางหลอกเชียวนะเพคะ...”

เพียะ!

แม่นมหยางเห็นฉินซวงซวงยังไม่ยอมหุบปากจึงลงมือหนักหน่วงกว่าเดิม สตรีผู้นี้มาหาเรื่องคุณหนูห้าครั้งแล้วครั้งเล่า

ก่อนหน้านี้แย่งคู่หมั้นของคุณหนูห้าไปแล้ว ตอนนี้ยังคิดจะมาทำลายชื่อเสียงของคุณหนูห้า วันนี้นางจะต้องตบปากสตรีผู้นี้เสียให้เข็ด!

“อีกคนก็ต้องตบเหมือนกัน”

อวิ๋นหยางส่งสายตาให้แม่นมอีกคน เขาติดตามท่านอ๋องมาหลายปีย่อมไม่จำเป็นต้องรอให้ท่านอ๋องออกปากสั่งไปเสียทุกเรื่อง

เหอเซียงหนิงใบหน้าเผือดสี ความเจ็บปวดจากการถูกตบปากคราวก่อนยังชัดเจนประหนึ่งเพิ่งเกิดขึ้น แผลเพิ่งหายได้ไม่นานก็จะถูกตบปากอีกแล้วงั้นรึ?

“หลินจือเยว่ ลากตัวไปโบยหนักๆ ห้าสิบไม้!”

“พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง” อวิ๋นหยางรับคำ

หลินจือเยว่ได้ยินคำว่าโบยห้าสิบไม้ ใบหน้าก็เปลี่ยนเป็นไร้สีเลือด โทษโบยห้าสิบไม้นี้แทบจะเอาชีวิตเขาเลยชัดๆ!

หลิ่วหรูเยียนแววตาอ่อนโยน นางรู้จักนิสัยของสวีเฮ่ออันดี และทราบว่าเขาไม่ใช่คนประเภทเดียวกับหลินจือเยว่

“คุณชายสวี พวกเราล้วนเชื่อใจเจ้า และรู้ว่าเจ้าไม่ใช่คนที่จะปล่อยข่าวลือสร้างเรื่อง คิดว่าเรื่องนี้พวกเขาคงจงใจใส่ร้าย”

“แต่เจินเอ๋อร์อย่างไรก็เป็นสตรี ข่าวลือพวกนี้ยังคงรีบชี้แจงโดยไวจะดีกว่า อย่างไรเสียคำคนนั้นน่ากลัวนัก”

การวางตัวของสวีเฮ่ออันเป็นที่รับทราบกันดี สามารถได้รับการขนานนามว่าสุภาพบุรุษแห่งเมืองหลวงย่อมเป็นผู้มีความประพฤติดีงาม นอกจากนี้ ตระกูลสวีมีการอบรมเข้มงวดกวดขัน คิดว่าคงเป็นเพราะเหอเซียงหนิงรักเขาข้างเดียวจึงจงใจสร้างเรื่องขึ้นมา

ได้ยินดังนั้น ดวงตาสวีเฮ่ออันก็ฉายแววลังเลเล็กน้อย สองจิตสองใจอยู่ชั่วครู่จึงกล่าวขึ้นมาว่า “ท่านป้า ความจริงข้ามีใจให้แม่นางซ่งจริงๆ ขอรับ”

เมื่อวาจานั้นดังขึ้น ดวงตาของทุกคนบริเวญนั้นก็ฉายแววตกตะลึง

“แน่นอน นี่เป็นความคิดข้างเดียวของข้า ก่อนหน้านี้ไม่มีโอกาสสารภาพความในใจกับแม่นางซ่ง”

“วันนี้แม่นางซ่งเป็นลม เดิมข้าไม่ควรพูดออกมา แต่ในเมื่อต้องชี้แจงเรื่องนี้ หวังว่าท่านป้าจะให้โอกาสข้าสักครั้ง”