ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 267

สายตาฮูหยินผู้เฒ่าหลินคล้ายตบหน้าฉินซวงซวงไปแล้วหนึ่งฉาด ล้วนต้องโทษฉินเซี่ยงเหิง!

เรื่องจ้าวซูหว่านนี้โวยวายจนไม่น่าดูชมมากเกินไป เอ่ยถึงก็คล้ายวิจารณ์ข้อผิดพลาดของผู้อื่น แม้แต่เหตุผลให้ตอบโต้ก็ไม่มี

“ลูกเอ๋ย เจ้าฟังคำชี้แนะของแม่สักครั้ง อย่าได้เหลวไหลตามนางเป็นอันขาด หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป น่ากลัวว่าแม้แต่ชีวิตก็รักษาไว้ไม่ได้แล้ว”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลินมองหลินจือเยว่อย่างปวดใจ หากเป็นไปได้ อยากให้เขาหย่าภรรยาแต่งงานใหม่เสียเลย

เพียงน่าเสียดาย บัดนี้ตระกูลหลินตกลำบากกลายเป็นเช่นนี้ไปแล้ว ยังมีใครยินดีแต่งงานเข้ามาอีกเล่า?

หลินจือเยว่พยักหน้า “ท่านแม่วางใจเถิด ลูกล้วนเข้าใจดี ภายภาคหน้าไม่มีวันปล่อยให้ซวงซวงทำเรื่องเหลวไหลอีกแล้ว”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลินกำชับเขาอีกหลายประโยคนี่ถึงจากไป เท้าหน้าเพิ่งจากไป ฉินซวงซวงก็พูดอย่างสุดจะหักห้ามใจได้

“ท่านพี่ เมื่อครู่ท่านพูดคำนี้หมายความว่ากระไร? เหตุใดข้าเหลวไหลไปได้เล่า? ข้าทำทั้งหมดนี้หรือยังมิใช่เพราะคิดคำนึงแทนพวกเราอีกหรือ?”

“เกิดเรื่องขึ้นมากเพียงนี้ ยังไม่ต้องพูดว่าภายในใจท่านแม่ข้าทุกข์ทรมานมากนัก ข้าก็เพียงตกปากรับคำท่านแม่สองประโยคเท่านั้น หรือนี่ก็ไม่ได้?” หลินจื่อเยว่เปล่งเสียงรำคาญ

สายตาฉินซวงซวงเผยแววเหลือจะเชื่อ “ท่านถึงขั้นดุข้า?”

ชาติก่อนหลินจื่อเยว่รักใคร่เอ็นดูนางอยู่ตลอด แม้ต่อมามีชื่อเสียงบารมีภายในราชสำนัก ก็ไม่เคยรับอนุมาก่อน ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่เคยดุนาง

ทว่าบัดนี้ พวกเขาเพิ่งแต่งงานได้ไม่นาน เขาก็ดุนางเช่นนี้แล้ว!

หลินจือเยว่เห็นท่าทางเช่นนี้ของฉินซวงซวง ความรำคาญภายในใจรุนแรงมากยิ่งขึ้น ไม่ยินดีอยู่สนใจต่อ หันหน้าไม่ยอมมองนางอีก

ฉินซวงซวงกำหมัดแน่น ทั้งหมดต้องโทษซ่งรั่วเจิน!

……

หลังนายหญิงเหยารู้ว่าเหยาจิ่นเฉิงถูกทำร้ายก็เร่งเดินทางมา เพียงผ่านเข้าห้องก็มองเห็นใบหน้าบวมเปล่งจมูกเขียวของเขา สายตาเผยแววตกตะลึง

“หรือว่าพวกเราจะต้องยอมเสียเปรียบครั้งนี้?”

สวี่ซืออี้มองลูกชายของตนอย่างเจ็บปวดใจ ใบหน้าดีๆ กลับถูกตีจนกลายเป็นเช่นนี้ น่ากลัวว่าไม่สามารถออกจากบ้านได้สักระยะ

“ย่อมไม่เป็นเช่นนั้น!” สายตาเหยาจิ่นเฉิงเหยียบเย็นปานน้ำค้างแข็ง “เขาอยากแต่งกับลั่วชิงอิน ไฉนเลยจะง่ายเพียงนั้น?”

ได้ยินชื่อของลั่วชิงอิน สวี่ซืออี้ขมวดคิ้ว “เฉิงเอ๋อร์ บัดนี้ลั่วชิงอินคนนั้นเป็นแม่ไก่ออกไข่ไม่ได้คนหนึ่ง เจ้าจะแต่งนางกลับมาทำอะไร?”

“แม่ว่าตระกูลลั่วเป็นฝ่ายเสนอล้มเลิกการแต่งงานครั้งนี้ขึ้นมาก็ดี พวกเขาน่าจะเห็นท่าทีของพวกเราจึงเสนอขึ้นมา ก็ไม่แน่ว่าจะนับญาติผ่านความสัมพันธ์แต่งงานกับสกุลซ่ง”

“พวกเขาเสนอออกมาย่อมดีกว่าพวกเราเสนอ หาไม่แล้วหักหน้าลั่วกั๋วกงไปย่อมไม่ดี จะเป็นการล่วงเกินคนเอาได้”

ยามนางได้รู้ว่าตระกูลลั่วเป็นฝ่ายเสนอล้มเลิกการแต่งงานครั้งนี้ก็ถอนหายใจโล่งอกเฮือกหนึ่ง หากอีกฝ่ายต้องการให้ลั่วชิงอินแต่งงานเข้ามาจริง นั่นต่างหากคือปัญหาที่แท้จริง

“หากข้าไม่แต่งลั่วชิงอิน นั่นยังไม่ใช่กำลังปล่อยให้ซ่งเยี่ยนโจวเอาเปรียบอีกหรือ?”