ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 299

“ข้าเสียสละเพื่อเจ้ามากเพียงนี้ ลับหลังเจ้ากลับต่อว่าข้าเพียงนี้ เจ้ายังมีหัวใจอยู่หรือไม่ เจ้ามันไม่ใช่คน!”

ฉินเซี่ยงเหิงคิดไม่ถึงว่าอวิ๋นซีหว่านจะปรากฏตัวออกมาอย่างกะทันหัน ถูกอวิ๋นซีหว่านกระโจนใส่อย่างไม่ทันตั้งตัว ล้มก้นกระแทกพื้น กวานบนศีรษะถูกอวิ๋นซีหว่านดึงลงมา

“นังแพศยา เจ้าปล่อยมือเดี๋ยวนี้!”

เส้นผมถูกดึง ใบหน้าฉินเซี่ยงเหิงบิดเบี้ยว ไม่ใส่ใจรักษาภาพลักษณ์อีก สบถด่า “เจ้าก็คือนางคนเสียสติ มิน่าเล่าอยากจะเกี่ยวพันกับข้าอย่างทนรอแทบไม่ไหว เดิมทีก็ไม่มีใครต้องการเจ้า!”

อวิ๋นซีหว่านตาแดงก่ำ ก่อนนี้นางคิดว่าฉินเซี่ยงเหิงเปี่ยมความรู้มีพรสวรรค์ สุภาพอ่อนโยน เป็นคนดีหาได้ยากคนหนึ่ง

เพราะนางเป็นลูกอนุ ต่อให้แต่งงาน ก็ยากจะแต่งเข้าไปเป็นภรยาเอกได้ ทำได้เพียงแต่งงานกับครอบครัวฐานะต่ำกว่า

นางมิอาจหักใจ นี่ถึงอาศัยโอกาสที่นางคิดว่าดีที่สุดเข้าไปเกี่ยวข้องกับฉินเซี่ยงเหิง นางคิดว่าตนเองเสียสละเพียงนี้ ฉินเซี่ยงเหิงจะปฏิบัติต่อนางอย่างดี

สรุปว่าเดิมทีฉินเซี่ยงเหิงก็ไร้เมตตา ใช้นางเป็นหินปูทาง พูดว่าทิ้งก็ทิ้ง!

ซ่งรั่วเจินและอวิ๋นเนี่ยนชูสบตากันแวบหนึ่ง สีหน้าแปลกใจ อวิ๋นซีหว่านถูกปล่อยออกมาตั้งแต่ยามใด?

สำคัญที่สุดคือ...ฉากตรงหน้ารับชมแล้วสนุกมากเหลือเกิน!

สายตาฉินเซี่ยงเหิงอำมหิต “ในเมื่อเจ้าไม่ปล่อยมือ ก็อย่าโทษข้าไม่เกรงใจเลย!”

มองเห็นเขาดึงผมอวิ๋นซีหว่าน กระชากอย่างแรง ขณะเดียวกันก็ยกกำปั้นชกท้องนาง จากนั้นเสียงร้องเจ็บปวดของฝ่ายหลังก็ดังขึ้นตามมา

ผัวะ!

อวิ๋นซีหว่านล้มลงกับพื้น มือหนึ่งกุมท้องไว้อย่างเจ็บปวด อีกมือหนึ่งจับศีรษะ เลือดสีสดไหลลงจากขมับ

อวิ๋นซีหว่านถลึงตาใส่ฉินเซี่ยงเหิงอย่างแรง ก่อนนี้ชอบเพียงใด บัดนี้ก็เจ็บปวดคับแค้นใจเพียงนั้น!

สีหน้าฉินเซี่ยงเหิงเปลี่ยนไป ก่อนนี้สนใจเพียงถูกนางหญิงเสียสติคนนี้ทำร้าย กลับลืมปัญหาไป

“นังแพศยา เจ้าพูดเหลวไหลอะไร? เห็นได้ชัดว่าเจ้าเป็นฝ่ายลงมือด้วยตนเอง ข้าให้เจ้าทำเรื่องพรรค์นี้ตั้งแต่ยามใด!”

“บัดนี้เกิดเรื่องจึงคิดลากข้าเข้าไปเกี่ยวข้อง เจ้านี่คือนางอสรพิษไม่ได้มาก็คิดทำลายข้า พวกเจ้าสกุลอวิ๋นช่างมีฝีมือโดยแท้!”

อวิ๋นซีหว่านรีบหันมองทางฉู่อ๋องและเจ้าเมือง “ท่านอ๋อง ใต้เท้า ทุกอย่างที่ข้าพูด พวกท่านจะต้องสืบให้กระจ่างนะเจ้าคะ!”

ฉู่จวินถิงผินมองเจ้าเมืองศาลาว่าการซุ่นเทียน ฝ่ายหลังรีบขยับขึ้นมาพูด “ฉินเซี่ยงเหิง ตามข้าไปศาลาว่าการซุ่นเทียนสักหน่อยเถอะ!”