ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 331

เพียงฉินซวงซวงได้ยินก็ร้อนใจอย่างอดไม่ได้ พูดว่า “ท่านแม่ ท่านพูดว่าจะช่วยหาหลักฐานพิสูจน์ความบริสุทธิ์ บัดนี้หาวิธีพบแล้วหรือไม่?”

“ข้ามิได้กลับไปหลายวันแล้ว จือเยว่กำลังโมโหย่อมไม่มารับข้า ข้าต้องหาวิธีพิสูจน์ความบริสุทธิ์จึงจะสามารถกลับไปได้นะเจ้าคะ!”

แม้นางไม่เชื่อคำพูดของเหอเซียงหนิง แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดนับตั้งแต่ได้ยิน ก็รู้สึกกังวลภายในใจ

“วางใจเถอะ ข้าหาพยานพบแล้ว จะต้องสามารถพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเจ้าได้อย่างแน่นอน สกุลเหยาเองก็ต้องชดใช้!” กู้อวิ๋นเวยพูด

ได้ยินดังนั้น ฉินซวงซวงดีใจขึ้นมา “จริงหรือ?”

“แม่เจ้าจัดการงานได้ดีกว่าเจ้ามากนัก นางพูดว่าทำได้ก็ย่อมสามารถทำได้”

สายตายามฉินเจิงสบมองกู้อวิ๋นเวยเปี่ยมความพึงพอใจ “สำหรับหลินจือเยว่ ตอนนี้เขาไม่มีอะไรแล้ว หากไม่ยินดีให้เจ้ากลับไปจริง เจ้าก็อาศัยโอกาสนี้แต่งกับเหยาจิ่นเฉิงไปเสียเลย”

“อะไรนะ?” สีหน้าฉินซวงซวงเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ลูกไม่มีวันแต่งกับเหยาจิ่นเฉิง”

“เหยาจิ่นเฉิงดีกว่าหลินจือเยว่ในตอนนี้มากนัก เจ้าแต่งกับเขาก็สามารถสร้างชื่อเสียงกลับมาได้ ตรงข้ามกันยังมีชีวิตดีกว่าอยู่กับหลินจือเยว่ต่อไปเสียอีก”

“เจ้าคิดดูให้ดี ครั้งนี้เจ้าถูกจับได้ว่ามีชู้คาเตียง ฮูหยินผู้เฒ่าหลินและหลินจือเยว่ยังยินดีต้อนรับเจ้ากระนั้นหรือ?”

“ต่อให้ยินดี จะมีความจริงใจกี่ส่วนกันเล่า? ยากจะรับรองได้ว่าภายภาคหน้าจะไม่พูดถึงอีก!”

สายตากู้อวิ๋นเวยสะท้อนความกังวล นางอาบน้ำร้อนมาก่อน รู้ชัดว่าเรื่องพรรค์นี้สำหรับบุรุษเป็นเรื่องยากจะลืมเลือนมากเพียงใด

ต่อให้ตอนนี้ชอบด้วยใจจริง กัดฟันยอมรับได้ ภายภาคหน้าความรักจืดจางลง เรื่องนี้จะกลายเป็นคมมีด

บัดนี้ทุกคนเปิดบาดแผลหลินจือเยว่เยี่ยงไร ถึงตอนนั้นหลิ่นจือเยว่ก็จะทำร้ายซวงซวงเยี่ยงนั้น มิสู้ตัดโอกาสไปตั้งแต่แรก

ท่านพ่อพูดว่าภายในสามวันนี้ห้ามมิให้นางออกจากบ้าน สาวใช้ข้างกายเองก็ห้ามส่งข่าวออกไป มีเพียงเหอเซียงหนิงสามารถช่วยเหลือได้

ไม่คาดคิดนางมาถึงเรือนของเหอเซียงหนิงแล้ว กลับพบว่าไม่มีคนอยู่ตั้งแต่แรก ขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้ “ก็แค่ไปซื้อผ้าห่มเท่านั้น ถึงตอนนี้ยังไม่กลับมา?”

สาวใช้ภายในเรือนพยักหน้า “วันนี้แม่นางเหอออกไปก็มิได้กลับมาเลยเจ้าค่ะ แต่บ่าวกลับได้ยินคนพูดว่ายามแม่นางเหอออกไปก็ได้พบคุณชายใหญ่ คล้ายชนจนล้มลงอีกด้วย”

ได้ยิน ฉินซวงซวงเผยสีหน้าไม่สบอารมณ์ “ช่างเป็นตัวโง่งมโดยแท้ ทั้งๆ ที่รู้ว่าเพราะเรื่องของพี่สะใภ้ใหญ่ พี่ใหญ่จึงจดความแค้นไว้ที่ข้า นางกลับไม่ระวังชนเข้าไป นี่ยังไม่ทำให้ข้าเดือดร้อนอีกหรือ?”

“ช่างเถอะ รอนางกลับมาก็แจ้งนาง พูดว่าข้ามาหานางมีธุระ ให้นางไปพบข้าพรุ่งนี้”

“เจ้าค่ะ คุณหนู”

ขากลับฉินซวงซวงบังเอิญผ่านเรือนของฉินจื้อหย่วน ลังเลว่าจะเข้าไปขอโทษดีหรือไม่