ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 347

“ไม่ว่านางจะยินดีร่วมชีวิตกับลูกหรือไม่ หวังว่าเสด็จแม่จะไม่กดดันนาง”

ฮองเฮาได้ยินแล้วก็ยิ่งปวดใจกว่าเดิม

ฮ่องเต้มิใช่คนมั่นคงในรัก คิดไม่ถึงว่าบุตรชายของนางจะเป็นพวกงมงายในรัก รู้สึกเพียงว่าไม่เอาไหนจริงๆ แทบอยากจะเตะสักครั้งเสียเดี๋ยวนี้

“ช่างเถอะ ข้าคร้านจะสนใจแล้ว เจ้ากลับไปเถอะ”

ฮองเฮาโบกมือ ไม่เห็นก็ไม่ต้องรำคาญใจ ชอบทำให้นางโมโหอยู่เรื่อย!

พอฉู่จวินถิงออกมาก็เห็นฉู่อวิ๋นกุยกับฉู่มู่เหยาที่มีสีหน้าเลื่อมใส ดวงตาของทั้งคู่เป็นประกายวิบวับ ความนับถือมีมากเกินกว่าจะใช้คำพูดบรรยายออกมา

“เสด็จพี่สาม ท่านช่างกล้าหาญจริงๆ!”

ฉู่มู่เหยามีสีหน้าเลื่อมใส นางคิดว่ารอบนี้เสด็จแม่จะต้องรับมือยากมากแน่ๆ คิดไม่ถึงว่าเสด็จพี่สามอยู่ข้างในไม่นานก็ออกมาแล้ว

ช่วงแรกพูดอะไรบ้างได้ยินไม่ชัดนัก ได้ยินเพียงท่อนสุดท้าย เสด็จแม่บอกว่าคร้านจะสนใจแล้ว นั่นก็หมายความว่าสำเร็จแล้วนะสิ?

“เสด็จพี่สาม ท่านพูดกับเสด็จแม่อย่างไรกันแน่?”

ฉู่อวิ๋นกุยยอมรับนับถือจากใจจริง “สอนข้าบ้างสิ วันหน้าถ้าเจอสถานการณ์แบบนี้ ข้าจะได้เอาอย่างบ้าง”

“เจ้าไม่ได้ใช้หรอก” ฉู่จวินถิงเอ่ย

ฉู่อวิ๋นกุย “???”

ความรู้สึกแปลกๆ ที่เหมือนโดนดูถูกนี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน?

ฉู่มู่เหยาเข้าใจได้อย่างน่าประหลาด “เสด็จพี่ห้า ท่านกับเสด็จพี่สามไม่เหมือนกัน ท่านคงไม่ได้เจอปัญหาแบบนี้หรอก”

ฉู่อวิ๋นกุย “ไม่พูดก็ไม่มีใครหาว่าเจ้าเป็นใบ้หรอกนะ”

……

ซ่งรั่วเจินตามไทเฮามาถึงตำหนักฉือหนิง

ด้วยวิชาแพทย์ของนางย่อมสามารถตรวจดูให้ไทเฮาได้ แต่จากสถานการณ์ตรงหน้า ด้วยสถานะของนางแล้วไม่สะดวกจะเอ่ยปากขึ้นมา

ทันใดนั้น นางก็สังเกตเห็นว่าปิ่นบนศีรษะไทเฮามีไข่มุกเม็ดหนึ่งหายไป ทั้งยังไม่เหมือนเพิ่งจะหายไปเมื่อเร็วๆ นี้ด้วย จึงอดประหลาดใจไม่ได้

คล้ายกับสัมผัสได้ถึงสายตาของนาง ไทเฮาแตะปิ่นโดยสัญชาตญาณ เอ่ยว่า “คนแก่แล้วก็เริ่มคิดถึงอะไรเก่าๆ ปิ่นอันนี้เป็นปิ่นที่ในอดีตข้าชอบมากที่สุด น่าเสียดายที่ไข่มุกหายไปเม็ดหนึ่ง”

“ตามหาอยู่นานก็หาไม่เจอ จะเปลี่ยนเป็นไข่มุกเม็ดอื่นก็ไม่อยาก”

แม่นมชราข้างกายถอนหายใจเอ่ยว่า “นี่เป็นปิ่นที่อดีตฮ่องเต้ทำให้ไทเฮาด้วยพระองค์เอง ไทเฮาทะนุถนอมมากมาตลอด”

“ไทเฮา ให้หม่อมฉันดูหน่อยได้หรือไม่เพคะ?” ซ่งรั่วเจินถาม

ไทเฮาประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ก็ส่งปิ่นมาให้ ยิ้มบางกล่าวว่า “ข้าได้ยินว่าเจ้ารู้ศาสตร์ลี้ลับ เจ้าช่วยทำนายให้ข้าได้อย่างนั้นหรือ?”

ทว่าซ่งรั่วเจินเหลือบสายตาขึ้นมองไทเฮาพลางตอบว่า “ได้เพคะ”