ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 404

ห้องครัวจัดเตรียมอาหารเสร็จอย่างรวดเร็ว คนทั้งสองจึงเดินทางไปยังศาลาว่าการ

ยามนี้ที่ศาลาว่าการชุลมุนวุ่นวายยิ่ง โจรภูเขาที่จับมาได้กำลังรับการสอบสวน ยังมีชาวบ้านที่ก่อนหน้านี้ถูกแย่งชิงทรัพย์สินไปมาร้องทุกข์

“ยุ่งขนาดนี้ พวกเราคงไม่ได้มารบกวนหรอกนะ?”

ลั่วชิงอินไม่เคยเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน เห็นคนข้างในไปๆ มาๆ บ้างลากคนไปสอบสวนโดยตรง ผู้หญิงสองคนอย่างพวกนางดูอยู่ผิดที่ผิดทางชอบกล

“คงไม่เป็นไรหรอก”

ซ่งรั่วเจินจูงมือลั่วชิงอินไปข้างๆ พยายามหลีกเลี่ยงไม่รบกวนคนอื่นให้มากที่สุด

“แค่มาดูว่าพี่ใหญ่ยังปลอดภัยดีหรือไม่เท่านั้น ส่งของเสร็จก็กลับแล้ว ไม่รบกวนพวกเขาหรอก”

“แม่นางซ่ง?”

ทันใดนั้น น้ำเสียงยินดีเสียงหนึ่งก็พลันดังขึ้น

ซ่งรั่วเจินเสสายตามองไปก็พบว่าผู้พูดคือผู้ติดตามของฉู่จวินถิง...อวิ๋นหยาง

“ท่านมาหาท่านอ๋องของพวกข้าหรือ? ท่านอ๋องอยู่ข้างใน ข้าพาท่านไปก็แล้วกัน”

ดวงตาทั้งสองของอวิ๋นหยางเป็นประกาย สะท้อนความตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด

ซ่งรั่วเจิน “...” เผชิญหน้ากับสายตาแบบนี้ยากนักที่จะเอ่ยคำปฏิเสธออกมาได้ มิฉะนั้นก็จะดูเหมือนนางไร้น้ำใจเกินไป

“ข้านำอาหารมาให้ท่านอ๋องกับพี่ใหญ่น่ะ”

รอยยิ้มเกลื่อนใบหน้าอวิ๋นหยาง “ท่านอ๋องไม่ได้พักผ่อนมาสองวันแล้ว ข้ากำลังจะไปซื้อของกินมาให้อยู่พอดี คิดไม่ถึงว่าแม่นางซ่งจะนำมาส่งให้ ช่างบังเอิญแท้ๆ!”

ลั่วชิงอินที่อยู่ข้างๆ มองอวิ๋นหยางด้วยความประหลาดใจ ก่อนหน้านี้เคยได้ยินว่าฉู่อ๋องกับซ่งรั่วเจินสนิทสนมกันมาก ตอนที่อยู่ตระกูลลั่วตอนนั้น ฉู่อ๋องยังช่วยพูดให้นาง ยามนี้ได้มาเห็นท่าทางคุ้นเคยกันแบบนี้ หรือว่า...

ฉู่จวินถิงตวัดสายตามาเห็นซ่งรั่วเจินเดินเข้ามาอย่างช้าๆ เครื่องหน้าประณีตนั้นประดับไว้ด้วยรอยยิ้มสดใส ราวกับแสงแดดสายหนึ่งสาดกระทบเข้ามาในใจคน

“ชิงอิน น้องหญิงห้า พวกเจ้ามาได้อย่างไร?”

ดวงตาซ่งเยี่ยนโจวฉายแววประหลาดใจ ถึงตอนนี้จึงนึกขึ้นได้ว่าตนเองลืมส่งคนไปแจ้งที่บ้านว่าปลอดภัยดี

“ข้าผิดเอง ลืมส่งข่าวกลับไปบอก ทำให้พวกเจ้าต้องกังวลใจแล้ว”

“พวกข้าไม่กังวลใจหรอก แต่พี่หญิงลั่วค่อนข้างกังวลใจเจ้าค่ะ” ซ่งรั่วเจินยิ้มบางพลางเอ่ย

ซ่งเยี่ยนโจวมองไปทางลั่วชิงอินโดยสัญชาตญาณ หัวใจอ่อนยวบ ฝ่ายหลังหน้าแดงโดยไม่รู้ตัว เอ่ยเสียงเบาว่า “ท่านป้าให้พวกข้ามา...”

ซ่งรั่วเจินหันเหสายตาไปอีกทางก็สบเข้ากับสายตาฉู่จวินถิง สายตานั้นร้อนแรงเกินไป อยากให้ไม่สังเกตเห็นก็ยังเป็นไปไม่ได้

“ท่านอ๋อง พวกหม่อมฉันนำอาหารมาด้วย พักรับประทานด้วยกันสักครู่ดีไหมเพคะ?” ซ่งรั่วเจินถาม