ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 428

จางเหวินและอวิ๋นเนี่ยนชูล้วนคิดไม่ถึงเลยว่าภายนอกจะมีคนมากมายถึงเพียงนี้ หากเป็นในอดีตจะต้องรู้สึกกังวลอย่างแน่นอน เว้นเสียแต่ตอนนี้กลับคิดว่าคนเหล่านี้มาได้ช่างดีเหลือเกิน

“ท่านแม่ ท่านตัดสินใจแล้วแน่หรือ?”

อวิ๋นเนี่ยนชูมองจางเหวินอย่างกังวล นางรู้ดีว่าหลายปีมานี้มารดาได้รับความทุกข์ ยิ่งไปกว่านั้นยังมิใช่เคยพูดเกลี้ยกล่อมเพียงครั้งเดียว แต่มารดาอดทนเอาไว้ วันนี้คล้ายกับว่าจะตั้งใจทำแบบไม่คิดหันหลังกลับจริงๆ...

“เนี่ยนชู แม่คิดดีแล้ว แท้จริงแล้วแม่ก็ไม่อยากใช้ชีวิตเช่นนี้อีก เดิมทีข้าคิดว่าจะรอจนเจ้ากับเฉิงเจ๋อต่างมีชีวิตที่มั่นคงของตนแล้วจึงค่อยหย่ากับพ่อเจ้า”

“เช่นนี้แล้ว ก็จะสามารถลดผลกระทบต่อพวกเจ้าให้น้อยที่สุด แต่ตอนนี้พวกเขากลับยิ่งเหิมเกริม หากพวกเขากล้าลงมือกับเฉิงเจ๋อ ภายภาคหน้าก็อาจกล้าลงมือกับงานแต่งของเจ้าเฉกเดียวกัน”

สีหน้าจางเหวินมุ่งมั่น นางไม่มีความอาลัยอาวรณ์ต่อชายผู้นี้ตั้งนานแล้ว สิ่งเดียวที่หวังคือให้ลูกๆ ได้มีอนาคตที่ดีเท่านั้น

บัดนี้ในเมื่อแม้แต่เรื่องเล็กน้อยนี่ก็ทำไม่ได้ แล้วนางยังจะต้องอยู่ที่นี่ต่อไปเพื่ออะไรอีกเล่า?

อวิ๋นเนี่ยนชูตาแดงโดยไม่รู้ตัว ภายในใจเปี่ยมความรู้สึกผิด ที่ผ่านมานางไม่เข้าใจมาโดยตลอดเพราะเหตุใดมารดาต้องอดทนถึงเพียงนี้ บัดนี้ถึงเข้าใจว่าทั้งหมดล้วนทำเพื่อนาง

“ท่านแม่ เป็นลูกทำให้ท่านลำบาก”

จางเหวินคลี่ยิ้มอ่อนโยน “เด็กโง่ หลายปีมานี้เจ้าเองก็ได้รับความทุกข์ไม่น้อย พูดไปแล้วยังเป็นแม่เองที่ไร้ประโยชน์”

“ท่านก็คือแม่ที่ดีที่สุดในโลก!” อวิ๋นเนี่ยนชูรีบพูด

อวิ๋นเฉิงเจ๋อเห็นว่าจางเหวินและอวิ๋นเนี่ยนชูจะจากไป ไม่ใส่ใจพูดกับอวิ๋นหงหล่างให้มากความอีก สบตาสวีเฮ่ออันแวบหนึ่ง ฝ่ายหลังพยักหน้าเป็นสัญญาณให้เขาวางใจ เขาถึงไล่ตามไป

“ท่านน้า เรื่องในวันนี้ต้องโทษข้า ข้าคิดไม่ถึง...”

บัดนี้หย่ากลับไป ท่านลุงและคนสกุลจางล้วนคิดว่าท่านน้าทำให้พวกเขาขายหน้า เช่นนั้นจะเกิดเรื่องเช่นไรขึ้นเพียงคิดดูก็รู้แล้ว

“อันที่จริงหลายปีมานี้ข้าเองก็เก็บหอมรอมริบไว้บางส่วน ซื้อเรือนเล็กไว้ภายนอกหนึ่งหลัง หลังหย่าแล้วข้าไม่คิดกลับไปสกุลจาง แต่จะไปอยู่ข้างนอก”

สีหน้าจางเหวินสงบเยือกเย็น เห็นได้ชัดว่าวางแผนมาก่อนแล้ว “แต่ชีวิตภายนอกไม่สบายเหมือนสกุลอวิ๋น ไม่มีคนปรนนิบัติมากมายเพียงนั้น พวกเจ้าไปกับข้าจะต้องได้รับความลำบาก”

สายตาอวิ๋นเฉิงเจ๋อสั่นไหว เขาคิดไม่ถึงเลยว่าท่านน้าจะวางแผนทั้งหมดไว้อย่างดีแล้ว ครู่ต่อมาหันมองทางอวิ๋นเนี่ยนชู

อวิ๋นเนี่ยนชูกลับไม่ใส่เรื่องเหล่านี้ “ท่านแม่ ขอเพียงได้ติดตามท่าน ไม่ว่าไปที่ใดก็ล้วนดีทั้งสิ้น”

“ข้าคิดว่าชีวิตในสกุลอวิ๋นกลับไม่มีอะไรดี ตรงข้ามกันมิสู้พวกเราออกไปใช้ชีวิตอิสระที่ภายนอก”