ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 479

สีหน้าเหอเซียงหนิงกระตือรือร้น มองถังเสวี่ยหนิงเป็นผู้มีพระคุณของตน

เดิมทีซ่งจืออวี้ยังตื่นเต้น น้องหญิงของตนทำอะไร คนอื่นอาจไม่รู้ แต่เขารู้ดีอยู่เต็มอก

คืนวันนั้นทั้งๆ ที่เหอเซียงหนิงวางอุบายทำร้ายน้องหญิงตน ต้องการลักพาตัวน้องหญิงไปที่ตรอกหย่งอัน โชคดีน้องหญิงมีความสามารถ ทำลายแผนของพวกเขา

หาไม่แล้ว บัดนี้คนถูกทำลายก็คือน้องหญิง!

บัดนี้เหอเซียงหนิงแว้งกัด เขาเองก็กังวลพวกคนที่ถูกส่งออกไปสองสามคนนั้นจะถูกพากลับมาได้ แต่เมื่อได้เห็นว่าใบหน้าเหล่านั้นมิใช่สองสามคนก่อนหน้านี้ กลับสงบใจลงไม่น้อยแล้ว

“คุณหนู นั่นไม่ใช่อวิ๋นจู๋หรือ?”

เฉินเซียงเห็นหนึ่งในชายกลุ่มนั้น สีหน้าเปลี่ยนไป ภายในสายตาเปี่ยมโทสะระคนความรู้สึกเหลือเชื่อ

“ไอ้คนเนรคุณ ที่ผ่านมาคุณหนูดีต่อเขาไม่เลว เขาถึงขั้นถูกพวกเขาซื้อไว้มาทำร้ายท่าน!”

ซ่งรั่วเจินเองก็จำหนึ่งในชายเหล่านั้นได้แล้ว เป็นบ่าวรับใช้ภายในเรือนนางก่อนหน้านี้ เมื่อหลายวันก่อนพูดว่ามารดาที่บ้านตายไป นางยังมอบเงินให้หนึ่งก้อนเพื่อให้เขากลับไปจัดการงานศพดีๆ

ใครคาดคิดเล่าว่าจะเป็นคนเนรคุณคนหนึ่ง เพียงชั่วพริบตาก็กลายเป็นสุนัขรับใช้ของเหอเซียงหนิงแล้ว?

อวิ๋นจู๋สังเกตเห็นสายตาของซ่งรั่วเจิน รู้สึกหวาดหวั่นภายในใจ ครู่ต่อมาก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตา

“บัดนี้มีคนมากมายเป็นพยาน สกุลซ่งทำอะไรพวกเจ้าไม่ได้ พวกเจ้าพูดความจริงออกมาเถอะ!” ถังเสวี่ยหนิงพูด

เห็นสถานการณ์แล้ว พวกอวิ๋นจู๋นี่ถึงตัดสินใจเริ่มพูด ‘ความจริง’

“อันที่จริงหลังเกิดเรื่องนี้ขึ้นข้าก็กระวนกระวายใจอยู่ตลอด คิดไม่ถึงเลยว่าคุณหนูจะใจคอโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ ก็แค่ความขัดแย้งกันเล็กน้อยเท่านั้น ถึงกับต้องทำลายคน!”

“โชคดีก่อนหน้านี้ไม่ได้ล่วงเกินซ่งรั่วเจิน หาไม่แล้วยังจะไม่มีจุดจบเหมือนเหอเซียงหนิงอีกหรือ? ก็คือบังคับคนทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียง!”

ฉินซวงซวงเห็นว่าเรื่องนี้เป็นไปตามทิศทางที่คิดไว้ ลอบมีความสุขภายในใจ พูดเสริมเติมแต่งว่า

“จือเยว่ ช่างรู้หน้าไม่รู้ใจจริงๆ โชคดีแม่นางซ่งมิได้เข้าบ้านมา หาไม่แล้วน่ากลัวว่าข้าคงตายไปแล้ว แค่คิดก็กลัวยิ่งนัก!”

หลินจือเยว่มองฉินซวงซวงหลบมาอยู่ในอ้อมกอดของตน สีหน้าท่าทางซับซ้อน ไม่รู้ว่าสมควรพูดอะไร

“พูดจบแล้ว?”

ซ่งรั่วเจินฟังคนเหล่านี้พูดเรื่องทั้งหมดออกมาเงียบๆ นี่ถึงหัวเราะมองถังเสวี่ยหนิง “หลักฐานของเจ้าก็คือหาคนสองสามคนมารวมหัวกันปรักปรำข้ากระนั้นรึ?”