ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 508

ซ่งรั่วเจินยิ้มน้อยๆ ขณะกำลังเตรียมเขียนตำรับยาถอนพิษอยู่นั้น ก็เห็นฉู่จวินถิงช่วยนางหยิบพู่กันและกระดาษมาแล้ว

นางหันมองเขาแวบหนึ่ง หลังจากเริ่มคุ้นเคยกับเขา นางพบว่าชายคนนี้ใส่ใจมากจริงๆ ไม่เพียงไม่เย็นชาอย่างที่แสดงออกมา ตรงข้ามกันเขามักสังเกตเห็นรายละเอียดมากมาย คิดแทนนางไปทุกจุด

ไม่นาน ซ่งรั่วเจินก็เขียนตำรับยาออกมาดีแล้ว “ยึดตามตำรับยานี้ ต้มน้ำสามชามจนกลายเป็นน้ำหนึ่งชาม วันละสามครั้ง”

ฉู่อวิ๋นกุยรับตำรับยามาอย่างมีไหวพริบ “ข้าจะให้คนไปเตรียมเดี๋ยวนี้เลย”

“คุณชายหร่วนถูกพิษมาระยะหนึ่งแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นร่างกายยังอ่อนแอมาก หลังกินยากระบวนการถอนพิษจะต้องทรมานมากแน่”

“นี่คือยาลูกกลอนที่ก่อนหน้านี้ข้าทำขึ้น หลังกินลงไปร่างกายจะดีขึ้น สามารถบรรเทาอาการปวดได้”

ซ่งรั่วเจินหยิบยาที่ก่อนหน้านี้นางทำขึ้นออกมา ช่วงที่ผ่านมานางชอบทำยาลูกกลอนยามว่าง ภายในนั้นมียาทำให้ร่างกายแข็งแรง อีกทั้งยังทำยาถอนพิษ ตระเตรียมไว้หลายชนิด

หร่วนอวี้เฉิงสมเป็นลูกผู้ชาย หลังถูกพิษแล้วยังอดทนต่อความเจ็บปวดยามค่ำคืนอยู่ได้ แม้ไม่ใช่ยามค่ำคืน เวลาอื่นเขาก็อดทนต่อความเจ็บปวดอยู่ตลอด

แม้ว่าสีหน้าเผือดซีด แต่กลับไม่เผยความเจ็บปวดออกมาเลยสักกระผีก อดทนเก่งยิ่งนัก

ฉู่จวินถิงรับยาลูกกลอนไป เขาไม่เคยเห็นยาลูกกลอน มีประสิทธิภาพเช่นนี้มาก่อน คาดว่าไม่ธรรมดา

หร่วนอวี้เฉิงได้ยินคำพูดของซ่งรั่วเจินแล้ว เห็นฉู่จวินถิงไม่กล่าวขอบคุณก็รับมาทั้งอย่างนี้เลย แปลกใจอย่างอดไม่ได้ ปกติแล้วฉู่อ๋องไม่มีอุปนิสัยเช่นนี้นี่นา เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

“แม่นางซ่ง ขอบคุณเจ้ามาก!”

หร่วนอวี้เฉิงมีสีหน้าซาบซึ้งใจ แท้จริงแล้วนับตั้งแต่ซ่งรั่วเจินปรากฏตัวจนกระทั่งบอกเขาว่ามีวิธีถอนพิษ สมองของเขาก็มึนงง

จากนั้นหร่วนอวี้เฉิงกินยา รู้สึกเพียงความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่กำจายภายในร่างกายอย่างเชื่องช้า ความเจ็บปวดที่พยายามอดทนไว้หายไปอย่างไม่รู้ตัว ทำให้เขาตกตะลึงอย่างมากภายในใจ ยานี้มหัศจรรย์เกินไปแล้วกระมัง!

ฉู่อวิ๋นกุยกลับมาแล้วสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของหร่วนอวี้เฉิง เทียบกับก่อนหน้านี้สีหน้ากลับแดงระเรื่อ ไม่ย่ำแย่ถึงเพียงนั้นอีก ดวงตาเบิกกว้างในทันใด “หมอเทวดา!”

“แม่นางซ่ง คิดไม่ถึงเลยว่าวิชาแพทย์ของเจ้าจะยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้ ก่อนหน้านี้ไม่เคยได้ยินมาก่อน ปิดบังล้ำลึกเกินไปแล้วกระมัง!”

ซ่งรั่วเจินยิ้มน้อยๆ “องค์ชายชมเกินไปแล้ว”

ฉู่อวิ๋นกุยหันมองฉู่จวินถิงอย่างอดไม่ได้ บัดนี้เขานับว่าเข้าใจแล้ว แม่นางซ่งแม่นางเช่นนี้จะไปหาได้จากที่ใดกันเล่า?

คนภายในเมืองหลวงล้วนคิดว่าแม่นางซ่งมีวาสนาถึงได้เข้าตาเสด็จพี่สาม บัดนี้มองดูแล้วคนเหล่านี้ในเมืองหลวงตาบอดไปแล้วกระมัง ถึงขั้นมองไม่เห็นความสามารถของแม่นางซ่ง!