ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 580

“รนหาที่ตาย” ซ่งจืออวี้เอ่ยปาก

ซ่งจิ่งเซินถอนหายใจพูดว่า “ไม่รู้บัดนี้หลินจือเยว่จะนึกเสียใจภายหลังหรือไม่? เสียดายเหลือเกินที่เขาไม่ได้เห็นเองกับตา”

“ก่อนหน้านี้เจ้าไม่เห็นว่าหลินจือเยว่ทำให้น้องหญิงห้าอับอายเยี่ยงไร เกี้ยวเจ้าสาวสีแดงฉานหยุดหน้าประตู เขาเป็นฝ่ายออกตัวรับฉินซวงซวงลงเกี้ยว กลับโมโหออกคำสั่งใส่น้องหญิงห้า”

“จุดจบในวันนี้ ก็เป็นพวกเขารนหามาด้วยตนเองมิใช่หรือ? แม้แต่ลูกก็ไม่ใช่ของเขา น่าขันมากเพียงใด?”

ซ่งจืออวี้ถ่มน้ำลาย ไม่ว่าใครรังแกน้องสาว ล้วนสมน้ำหน้าแล้ว!

“ช่างน่าเสียดายตอนนั้นข้าไม่อยู่ หาไม่แล้วข้าจะตีเขาแรงๆ!” ซ่งจิ่งเซินเกิดโทสะขึ้นมาในทันใด

ซ่งจืออวี้เลิกคิ้วอย่างลำพองใจ “ข้าตีไปแล้ว พูดไปแล้วในอดีตเจ้าก็ดีไปกว่าหลินจือเยว่ไม่มาก คล้ายถูกทำเสน่ห์ก็มิปาน”

ซ่งจิ่งเซิน “ไม่รู้จะพูดอะไร อันที่จริงสามารถไม่พูดได้”

ซ่งจืออวี้ “ข้ากลับอยากพูด”

ซ่งจิ่งเซิน “...”

จากนั้นเหยาจิ่นเฉิงได้รู้ว่าฉินซวงซวงตั้งครรภ์ ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นไปได้มากว่าจะเป็นลูกของเขา สีหน้าเปลี่ยนไป

“ท่านแม่ ท่านพูดจริงหรือ?”

“ได้ยินมาว่าโวยวายใหญ่โตในคุก หลินรั่วหลานโมโหจนทำลายใบหน้าของกู้อวิ๋นเวย ดูท่าแล้วเด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของสกุลหลินจริง”

“ข้าตามหมอที่จับชีพจรให้ฉินซวงซวงคนนั้นมาแล้ว ถามอย่างละเอียดยืนยันเวลาตั้งครรภ์ ก็เป็นช่วงที่เจ้าและนางอยู่ร่วมกันพอดี

“ทว่าฉินซวงซวงนอกจากเจ้าและหลินจือเยว่แล้วยังมีชายอื่นอยู่ภายนอกหรือไม่ นี่ก็พูดยากแล้ว ข้าเตรียมจะไปถามในคุกดู”

ฉินซวงซวงกระซิบ พยายามไม่ให้หลินจือเยว่ที่อยู่ห้องขังทางด้านข้างได้ยินเสียงพูดของตน

เหยาฮูหยินเห็นท่าทางเช่นนี้ของฉินซวงซวงก็ยิ้มเย็นทีหนึ่ง เสียงกลับไม่เบาลง “เจ้ายอมรับแล้วว่าเด็กเป็นของพวกเราสกุลเหยา ยังต้องปิดบังสามีอีกด้วยหรือ?”

“ครั้งนี้ตั้งใจส่งคนมาแจ้งเรื่องนี้ต่อพวกเรา ก็เพื่อให้พวกเราเป็นที่พึ่ง หรือว่ายังคิดให้พวกเราช่วยเขาออกไปด้วย?”

ฉินซวงซวงชะงักไป กลับไม่กล้าบันดาลโทสะ ก็รู้ว่าเหยาฮูหยินรับมือยาก!

สายตาหลินจือเยว่เย็นชามากขึ้นเรื่อยๆ เขายังเสียใจต่อการตายอย่างอนาถของมารดา ชนิดที่ว่าเจ็บปวดเพราะไม่มีคนช่วยเก็บศพ ก็ได้เห็นฉินซวงซวงสมคบคิดกับสกุลเหยา น่าขันมากเพียงใด!

ที่ผ่านมาเขาอุตส่าห์คิดว่าอย่างไรเสียซวงซวงก็เป็นแม่นางที่เขาชอบมาหลายปี ต่อให้ตกลำบากเช่นนี้ แต่มากน้อยอย่างไรก็มีความรักอยู่ ทว่าบัดนี้มองดูแล้ว เดิมทีก็คือเรื่องตลก!

“ฉินซวงซวง เจ้าช่างไร้ยางอายโดยแท้ ในอดีตข้าถึงขั้นมองคนอย่างเจ้าไม่ออก!”