ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 582

ไม่เพียงแต่ได้เป็นนายหญิงของจวนตระกูลหลินอย่างราบรื่น แต่ยังสามารถรับช่วงต่อทุกสิ่งทุกอย่างที่ซ่งรั่วเจินทิ้งไว้อย่างชอบธรรม...

หลังจากนั้น เขาก็ไต่เต้าสูงขึ้นเรื่อยๆ รักใคร่ปรองดองกับซวงซวง สิ่งสำคัญที่สุดก็คือเรื่องราวที่เกิดขึ้นในความฝันกับสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ยังสอดคล้องกันอีกด้วย!

ไม่ว่าจะเป็นซวงซวงค้นพบเงินที่ทุจริตไป หรือเรื่องที่องค์ชายรองถูกลอบสังหารระหว่างการล่าสัตว์ ทุกอย่างนี้ทำให้เขาตระหนักว่าไม่ใช่ความฝัน แต่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ

การรู้อนาคตที่ซวงซวงว่า เป็นเช่นนี้ใช่หรือไม่?

หลินจือเยว่สลบไปสองวันเต็ม ตอนฟื้นขึ้นมาอ่อนแออย่างยิ่ง แทบเหลือเพียงลมหายใจรวยริน

“ไร้ประโยชน์จริงๆ ก็แค่แม่ตายไป แต่กลับฝันร้ายได้ขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ลงไปอยู่เป็นเพื่อนแม่ท่านเสียเลยเล่า?”

ฉินซวงซวงหัวเราะเยาะหยัน เห็นหลินจือเยว่ฟื้นขึ้นมาได้ก็ออกจะผิดหวัง นึกว่าเขาจะตายไปเลยเสียอีก

หลินจือเยว่จ้องมองใบหน้าตรงหน้าอย่างเย็นชา สตรีที่รักใคร่ปรองดองอยู่ร่วมกับเขาจนแก่เฒ่าในความฝันผู้นั้น ชาตินี้กลับทำร้ายเขาจนตกอยู่ในสภาพนี้!

เขาถึงกับชอบสตรีมากพิษร้ายเช่นนี้มาชั่วชีวิต!

“ฉินซวงซวง เจ้าไม่พอใจที่ชาติก่อนได้แต่งเข้าเรือนมาในฐานะอนุ ชาตินี้จึงพยายามทุกวิถีทางเพื่อเปลี่ยนแปลงใช่หรือไม่?”

น้ำเสียงเย็นชาของชายหนุ่มชวนให้คนสะท้านเยือก ฉินซวงซวงที่เดิมทียังมีท่าทางกราดเกรี้ยวพอได้ยินวาจานี้ก็พลันเปลี่ยนสีหน้า นางเอ่ยอย่างเหลือเชื่อ “ท่าน ท่านพูดอะไร?”

ไม่จำเป็นต้องมีคำตอบอื่น หลินจือเยว่ก็รู้จากสีหน้าของฉินซวงซวงแล้วว่าการคาดเดาของตนเองถูกต้อง

นางได้กลับชาติมาอีกจริงๆ ด้วย!

หากมิใช่เพราะฉินซวงซวงเปลี่ยนแปลงขั้นตอนต่างๆ เขาในตอนนี้คงมีชีวิตราบรื่น ไม่มีทางตกอยู่ในสภาพนี้

ผู้คุมที่อยู่ข้างๆ ก็หัวเราะขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “ก่อนหน้านี้ได้ยินว่าหลินโหวรบชนะกลับมา ข้ายังนึกว่าเป็นผู้กล้าคนหนึ่งเสียอีก คิดไม่ถึงว่าจะเป็นพวกไม่เอาถ่าน ได้ยินว่าไม่มีปัญญาแม้แต่จะมีลูก จุ๊ๆ”

ใช่แล้ว สองวันที่หลินจือเยว่สลบไป เรื่องที่เขาไม่ใช่ชายชาตรีก็แพร่สะพัดออกไปแล้ว

หลินจือเยว่โกรธจนใบหน้าเขียวคล้ำ แค้นใจนักที่ไม่สามารถอธิบายต่อทุกคนได้ว่าทั้งหมดนี้ล้วนเป็นคำโกหกของฉินซวงซวง หากจนใจที่คนอื่นไม่แม้แต่จะสนใจฟังคำพูดของเขา เพียงตบเขาฉาดหนึ่งให้เขาหุบปากลงเสีย

เวลานั้นเอง เขาได้สัมผัสความรู้สึกที่มีร้อยปากยากอธิบายของซ่งรั่วเจินในตอนนั้นอีกครั้งหนึ่ง

“ทำไมถึงทำให้ข้ารู้เรื่องทุกอย่างช้าไปขนาดนี้! ถ้าข้ารู้แต่แรกจะต้องไม่ทำแบบนี้กับรั่วเจินแน่”

หลินจือเยว่เสียใจยิ่งนัก ขอร้องผู้คุมว่า “ช่วยถ่ายทอดคำพูดให้ข้าได้หรือไม่ ข้าอยากพบซ่งรั่วเจินสักครั้ง”

แต่ผู้คุมกลับกลอกตาใส่เขา “ยังฝันอยู่งั้นรึ? เจ้าคิดถึงคนเขา คนเขาไม่อยากเจอเจ้าหรอกนะ!”