ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 637

เช้าวันต่อมา ฉู่จวินถิงมารับซ่งรั่วเจินแล้ว

ซ่งจืออวี้เห็นว่าเพิ่งได้สนทนากับน้องสาวบ้านตนสองประโยค คนก็จากไปแล้ว สลดใจอย่างอดไม่ได้

“เมื่อวานน้องหญิงห้าก็ออกไปกับฉู่อ๋องทั้งวันแล้วมิใช่หรือ? เหตุใดวันนี้ยังไปอีกเล่า? ฉู่อ๋องมาเยี่ยมเยียนบ่อยเกินไปแล้วกระมัง!”

“นี่มีอะไรน่าแปลกกัน? ได้พบกับแม่นางที่ชมชอบย่อมต้องเร็วสักหน่อย หาไม่แล้วจะได้อุ้มหญิงงามกลับไปยามใดกันเล่า?”

ซ่งจิ่งเซินเผยสีหน้าเข้าใจ ผินมองซ่งจืออวี้สายตารังเกียจแวบหนึ่ง “มิน่าเล่าท่านถึงยังไม่เปิดใจ!”

“เจ้ากลับเปิดใจแล้ว ยังมิสู้ไม่เปิดใจ!”

ซ่งจืออวี้เย้ยหยันกลับไป เย้ยหยันเขาด้านอื่นก็ช่างเถอะ บัดนี้ซ่งจิ่งเซินยังเย้ยหยันเขาด้านนี้ นั่นไม่มีโอกาสแม้แต่น้อย!

“ได้ยินมาว่าสองวันนี้เคอหยวนจื่อปรากฎตัวภายในร้าน น่าจะตั้งใจมาหาเจ้ากระมัง? เมื่อวานยามข้าไปหยิบของที่ร้าน นางเกือบจำข้าเป็นเจ้าไปแล้ว”

ซ่งจิ่งเซินหน้าดำทึบทึม “ข้ายอมรับ ก่อนนี้ข้าตาบอด พอใจแล้วกระมัง!”

ซ่งจืออวี้หัวเราะอย่างอดไม่ได้ “ข้าเห็นว่าหลายวันนี้เจ้าพักผ่อนอยู่ที่บ้านเถอะ ปล่อยให้ผู้ดูแลมารายงานสถานการณ์กับเจ้าในจวนก็พอ หาไม่แล้วเคอหยวนจื่อและสหายน่ารำคาญสองสามคนนั้นของนางก็ตอแยไม่เลิก”

“นางเกือบจำข้าเป็นท่าน?” ซ่งจิ่งเซินแปลกใจ

ซ่งจืออวี้พยักหน้า “จำเจ้าและข้าผิดมีอะไรน่าแปลก? เดิมทีก็หน้าตาคล้ายกัน แต่...ข้าแข็งแกร่งกว่าเจ้าเล็กน้อย”

“เช่นนั้นมิสู้สองวันนี้ท่านก็ไปลาดตระเวนร้านแทนข้า หากถูกพวกเขาตอแย ท่านก็ตีพวกเขาสักทีเถอะ” ซ่งจิ่งเซินพูด

ซ่งจืออวี้ “เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร? ข้าไม่ใช่ไม่ตีผู้หญิง หากมีคนรังแกท่านแม่และน้องหญิงห้า ข้าจะต้องลงมือแน่ แต่รังแกเจ้า...ข้ากลับมองแล้วมีความสุขยิ่ง”

ซ่งจิ่งเซิน “...”

ต่อให้ทาแป้งหนาๆ แล้วก็ยังปิดไม่มิด ยิ่งไม่ต้องพูดว่าสีหน้าเผือดซีดนั้น อิดโรยอย่างเห็นได้ชัด

“หลายวันก่อนสกุลซ่งจัดงานมงคล เดิมทีข้าสมควรไปเข้าร่วมแสดงความยินดี เอือมระอาร่างกายไม่เหมาะ น่าเสียดายยิ่งนัก” พระชายาเซียงอ๋องเผยสีหน้าจนใจ สุ้มเสียงมีกำลังแต่ไร้แรง

“พวกเรารับน้ำใจของพระชายาไว้แล้ว ร่างกายไม่เหมาะก็ต้องรักษาดีๆ” ซ่งรั่วเจินพูดอย่างกังวล

ขณะกำลังพูดอยู่นั้น สาวใช้ก็รีบมาแจ้งข่าว “พระชายา พระชายาอันหลานมาเจ้าค่ะ”

“เหตุใดนางมาได้เล่า?” พระชายาเซียงอ๋องแปลกใจอย่างอดไม่ได้ ออกคำสั่ง “รีบไปเชิญพระชายาอันหลานมาเถอะ”

ซ่งรั่วเจินย่อมรู้จักพระชายาอันหลาน นางก็คือลู่หมิ่นฮุ่ย น้องสาวแท้ๆ ของฮองเฮา

เมื่อแรกพูดว่าไม่อาจตั้งครรภ์ได้ บัดนี้มีครรภ์แล้ว จากนั้นก็ไม่เคยพบอีก คิดไม่ถึงเลยว่าวันนี้จะได้พบหน้าที่จวนเซียงอ๋อง