ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 64

“เจ้าโทษข้างั้นหรือ?” ฮูหยินผู้เฒ่าหลินชี้ตนเอง เอ่ยปากอย่างไม่อยากจะเชื่อ “ตอนแรกเป็นเจ้าที่หมดอาลัยตายอยาก ข้ากลัวเจ้าล้มแล้วก็มิอาจลุกขึ้นได้อีกจึงขอการหมั้นหมายอันดีนี้ให้เจ้า หากไม่ใช่แม่ทัพซ่งเลื่อนตำแหน่งให้เจ้า เจ้าอยู่ในกองทัพจะก้าวหน้าโดดเด่นรวดเร็วเพียงนี้ได้อย่างไร?”

“ข้าคิดเพื่อเจ้าไปเสียทุกอย่าง จัดแจงทั้งหมดไว้ให้อย่างดี ยามนี้เจ้ากลับโทษข้า?”

เมื่อสบมองดวงตาแดงก่ำของฮูหยินผู้เฒ่า หลินจือเยว่เองก็รู้สึกผิด “ท่านแม่ ข้าถูกกระตุ้นจึงพูดจาเลอะเลือน ท่านอย่าเก็บไปใส่ใจ แต่แปดล้านตำลึงนี้ท่านจะต้องช่วยข้า หาไม่แล้ว...หาไม่แล้วแม้แต่ตำแหน่งป๋อนี้ข้าก็รักษาไว้ไม่ได้”

“แปดล้านตำลึง ต่อให้ขายจวนโหวก็ยังไม่พอ ข้าจะไปหามาจากที่ใด? แต่ตอนนี้เจ้าเป็นเขยของแม่ทัพฉิน ฉินฮูหยินเองก็เป็นบุตรีของราชครูกู้ ย่อมไม่อาจทนมองเจ้าไม่คืนเงินจนถูกยึดตำแหน่งไปหรอกกระมัง!”

ภายในสายตาฮูหยินผู้เฒ่าหลินเปี่ยมเล่ห์อุบาย “มิหนำซ้ำ สาเหตุที่เจ้าเสียตำแหน่งโหวไปล้วนต้องโทษฉินซวงซวง หากไม่ใช่เพราะนางสร้างความวุ่นวายมากเพียงนี้ เลวร้ายที่สุดเจ้าก็ถูกลงโทษแค่ปรับเบี้ยหวัด เงินนี้ต้องเป็นพวกเขาออก!”

ดวงตาหลินจือเยว่ทอประกาย เพียงคิดว่าคำพูดนี้ของมารดามีเหตุผล

“ใช่ ข้าต้องไปหาแม่ทัพฉิน แต่ข้าได้ยินมาว่ายามซวงซวงอยู่ที่จวนสกุลฉินก็ไม่ได้รับความโปรดปราน หากพวกเขาไม่รับปาก...”

“พวกเขาไม่รับปากไม่ได้ ต่อให้เจ้าไม่ใช่หนิงหย่วนโหว อย่างน้อยก็เป็นหย่งหนิงป๋อ หรือพวกเขายอมให้มีสตรีถูกหย่าเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคนเล่า?”

มิหนำซ้ำ ก่อนหน้านี้ฉินซวงซวงก็ติดตามเจ้าอย่างไม่เหมาะไม่ควรอยู่ที่ชายแดน เจ้ายอมแต่งกับนางก็นับว่าใส่ตะปิ้งปกปิดความอับอายให้สกุลฉินแล้ว หากพวกเขายังไม่รู้ความ เช่นนั้นใครก็อย่าคิดจะได้ดีเลย!”

สายตาฮูหยินผู้เฒ่าหลินสะท้อนความอำมหิต กล้าทำลายอนาคตลูกชายนาง ไม่ว่าใครก็อย่าคิดจะได้ดี!

“ท่านแม่ ซวงซวงรักข้าจึงไม่ถือสาธรรมเนียมเหล่านี้และอยู่ร่วมกันกับข้า ข้าจะทำให้นางเสียใจเช่นนี้ได้อย่างไร?” หลินจือเยว่พูดอย่างลังเล

เดิมทีสองวันก่อนเป็นวันที่เขาต้องพาซวงซวงกลับบ้าน จนใจที่ซวงซวงถูกขังอยู่ในคุก วันนี้เขาเองก็ทำได้เพียงซื้อของขวัญเล็กน้อยมายังจวนแม่ทัพฉิน

“จือเยว่ ไฉนเจ้ามาคนเดียวเล่า?” กู้อวิ๋นเวยผู้เป็นมารดาแท้ ๆ ของฉินซวงซวงเห็นหลินจือเยว่มาเพียงลำพังคนเดียว สีหน้าพลันมืดครึ้มลง “หรือยังไม่ได้ช่วยซวงซวงออกมา?”

เพียงหลินจือเยว่ได้ยินคำพูดนี้ ภายในใจก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ แต่ยังข่มอารมณ์ตนพลางเอ่ยปาก “ท่านแม่ เรื่องของซวงซวงวุ่นวายไปถึงราชสำนัก ฝ่าบาททรงกริ้วหนัก เมื่อครู่ข้าไปศาลาว่าการซุ่นเทียน ก็แจ้งว่าไม่สามารถให้ซวงซวงออกมาก่อนกำหนดได้”

“ซวงซวงทำผิดเล็กน้อยเท่านั้น หากไม่ใช่เพราะถูกเจ้าทำให้เดือดร้อน เดิมทีก็ไม่จำเป็นต้องถูกขังที่ศาลาว่าการ”

“เมื่อแรกที่เจ้าตามเกี้ยวพาซวงซวงข้าก็ไม่เห็นด้วย แต่ซวงซวงกลับถูกผีสิงจนหลงผิด ต้องการแต่งกับเจ้าให้ได้ ข้าเองก็จนใจ เดิมทีคิดว่าในที่สุดเจ้าก็สร้างความดีความชอบแล้วจะมีอนาคตที่ดีได้ คิดไม่ถึงว่าพริบตาเดียวก็ถูกปลดตำแหน่งโหวกลายเป็นป๋อ เจ้ารู้หรือไม่ว่าผู้อื่นกำลังรอหัวเราะเยาะสกุลฉินของพวกเรา?”